Di 15/6 Moab

Vandaag is ons iets gebeurd wat ons nog nooit is overkomen in Amerika. We zijn bestolen! Niets verontrustends of onoverkomelijks, maar toch….

De dag begon eigenlijk net zo als gisteren. Het weer is schitterend en we doen ’s morgens lui. Na de bekende ochtenrituelen lezen we eerst de reacties op onze weblog en daarna ga ik met het verslag en de foto’s van de vorige dag aan de gang want daar had ik gisteren even geen zin meer in. Vanmiddag gaan we weer cachen. Het bevalt ons goed, lekker ontspannen af en toe lopen, een beetje auto rijden, mooie plekjes bekijken etc.

We zoeken samen een aantal caches uit in het gebied aan de oostkant van de US 191 tussen Arches NP en de afslag (UT 313) naar Canyonlands. Het is een gebied voor mountainbikers en ATV of 4wd-rijders en we willen daar eens rondsnuffelen.

Onze eerste cache ligt echter aan de US 191 vlak over de brug. De cache is een “nano” wat betekent dat het een heel kleintje is waar net een opgerold papiertje in past waar je op kunt loggen. Op de parking staat een informatiebord over het UMTRA-project. Dit is een Uranium-project van DOE (Department of Energy). We hadden ons al een tijdje afgevraagd wat men daar toch allemaal aan het doen is ten NW van Moab bij de afslag naar Potash. Nu is het ons duidelijk geworden.

 

 
 

Zo de eerste is binnen. Hierna rijden we de ingang naar Arches voorbij en even verder is rechts een afslag naar Chuckwagon / Bar M&M. Dit is een entertainmentgebeuren (Saloon, wildwestshows etc) waar je tickets voor moet kopen. Bar M&M heeft in dit gebied 4 caches uitgezet plus een bonuscache.

We rijden hier over dirtweggetjes en als de weg te slecht wordt parkeren we de auto en lopen we verder door de velden en over rotsen om de caches te vinden. We hebben aan de ene kant hier steeds zicht op Arches NP en op de toppen van de Sal Mountains en aan de andere kant op de rode rotsen langs de westkant van de US 191.

 

 

 

   

Het is heerlijk hier een beetje door dit gebied te struinen en we zien geregeld mountainbikers. Om de beurt vinden we wel een cache. Ik loop met de GPS, maar Jan gaat op z’n gevoel af en loopt steeds voor mij uit en vindt meestal de caches zo zonder coördinaten. Op onderstaande foto zie je hem de hand opsteken als hij weer eentje gevonden geheeft achter de bosjes. Diep in mijn hart kan ik dat niet uitstaan natuurlijk en hij maar lachen.

 

 

  

Maar ik laat mij natuurlijk ook niet onbetuigd ook al moet er af en toe zwaar werk voor worden verricht. We hebben heel wat geklauterd vanmiddag en tussen grote rotspartijen lopen zoeken.

 

 

 

 

 

 

Wat ik persoonlijk iets minder geslaagd vond was hier en daar de toestand van de dirtroads. Dikke keien en geulen op de paden en af en toe ook water. Jan vond het prachtig en het kan hem haast niet gek genoeg zijn. Hij kickt erop om daar overheen te rijden, maar ik knijp hem als een ouwe dief. Doodsbenauwd dat er wat met de auto gebeurd. Jan heeft helemaal lol als hij door het rode water kan spurten. De auto ziet er dan ook niet uit na vandaag!

 

 

 

   

Al met al zijn we vanmiddag hier zes uur bezig geweest en vlak voordat we teruggaan zien we drie helicopters in de lucht richting Canyonlands  gaan. Vast wat gebeurd denken we dan. Het is wel een zoekplaatjes op onderstaande foto, maar als je erop klikt wordt die groter en dan zie je ze wel.

Om 7 uur zijn we terug in Moab en voordat we naar de camping gaan halen we ons nog een zak ijs en een steak voor op de BBQ. Als Jan de koelbox wil vullen met het net gekochte ijs zien we ineens dat hij weg is. We hadden de koelbox vandaag niet meegenomen. Eerst denken we nog dat iemand zo aardig is geweest om hem in de schaduw te zetten o.i.d., maar al gauw komen we erachter dat hij echt weg is.

Jan flipt zowat en loopt heel boos naar de receptie om zijn beklag te doen. Het meisje achter de balie kan er ook niets aan doen natuurlijk en zegt dat ze het door zal geven aan de manager. Wij gaan dan met de auto de camping op en neer rijden om te kijken of we hem ergens bij iemand zien staan. Nee, natuurlijk. Wel zien we vlak bij onze site een aangebroken fles cola staan, die duidelijk in onze koelbox heeft gezeten.

Nou het wordt duidelijk dat de koelbox echt weg is met alle inhoud zoals frisdrank, broodbeleg, bier, boter, joghurt, fruit, tomaten, melk, chocolade melk etc. Ook de gekochte plastic bakjes met deksel waar e.e.a. inzat zijn we dus kwijt. We balen als een stekker. We stappen gelijk maar weer in de auto en rijden terug naar de City Market en halen ons een piepschuim koelbox en kopen alle etenswaren en drinken maar weer opnieuw in. Wat moet je anders.

De schade is ongeveer $ 50. Ga je niet dood van maar het is wel heel vervelend en met name het idee dat men aan JOUW spullen zit. Nog nooit eerder gebeurd hier  dat we met jatterij te maken hebben gehad. In Nederland weet je dat je niets onbeheerd kan laten staan. Hier kan het dus blijkbaar ook niet meer helaas. De koelbox hadden we al beloofd aan een ander forumlid, dus dat kan ook niet doorgaan en dat voelt ook lullig.

Na de schrik gaan we toch maar eten klaarmaken. Jan doet de steak op de BBQ en ik maak er aardappelpuree bij met doperwtjes. Ondanks alles smaakt het ons toch goed! Voor de rest zitten we de hele avond buiten. Het is zacht en we hoeven ons niet eens om te kleden zo lekker is het buiten…..

 

Wo 16/6 Moab (Klondike Bluffs Arches NP)

Vandaag hebben we een strenuous hike op het programma staan in de Klondike Bluffs, het enige gedeelte in Arches NP waar we nog niet zijn geweest.

We zijn op tijd opgestaan want het is broeierig warm. Na de standaard ochtendperikelen skypen we ruim een uur lang met Ingvild. Fijn om alle nieuwtjes weer even te horen en bij te praten. Als ik naar de auto kijk schrik ik ervan zo smerig als die wagen is van onze tocht gisteren. De sputters zitten tot aan de ramen toe.

 

 
Door het stelen van onze koelbox kwam de politie weer ter sprake. Richard, onze buurman, werkt bij de Spoorwegpolitie in Groningen en hij spaart badges van Police Departments in Amerika. Zelf heeft hij de laatste 2 jaar op zijn vakanties in Amerika een aantal kunnen ruilen of gekregen en nu heeft hij ons gevraagd of wij ook willen proberen wat badges te scoren. Hij heeft ons daarom ook een stapeltje meegegeven mocht men hier er belangstelling voor hebben.

In Denver hadden we al te horen gekregen dat men geen badges meer weggeeft sinds 9/11. Dat klopt dus niet met de ervaringen die Richard zelf heeft, maar het kan zijn dat men hem wel badges geeft omdat hij zelf bij de Politie werkt. Wij zijn er dus verder niet meer achteraan gegaan, maar vandaag willen we toch nog een poging wagen in Moab.

Om elf uur verlaten we de camping en rijden naar het Police Department hier vlakbij in de Centerstreet. We leggen de zaak uit maar ook hier zegt de beambte dat er geen badges meer worden weggegeven sinds 9/11. Aan de andere kant van de straat zit het gebouw van de Sheriff en we besluiten daar eens een poging te wagen.

Men staat ons vriendelijk te woord en een van de officers legt uit dat zijn collega over de badges gaat maar dat die momenteel in een vergadering zit. Hij vraagt of we later terug kunnen komen. Nou dat doen we graag. Maar eens zien hoe dat afloopt. We gaan nu eerst naar het Arches NP voor onze hike van vandaag,

We informeren bij het Visitorcenter naar de roadcondition van de Salt Valley Road, dat is de weg die naar Klondike Bluffs voert. Volgens de ranger is de road prima vandaag in tegenstelling tot de andere dirtroad die er ook naar toe gaat. We wilden die op de terugweg nemen, maar dat wordt ons ten zeerste afgeraden. Dat doen we dan ook maar niet.

We rijden het park in naar boven en onze eerste stop is bij Balanced Rock. Daar moet een foto genomen worden met de GPS in de hand op de plaats volgens de opgegeven coördinaten om te kunnen loggen voor deze virtual cache (fotocache). Deze pakken we dus even mee vandaag. De zon staat verkeerd en de foto is pet maar hij is wel geldig!

 

 
We rijden verder door het park en gaan de afslag naar Delicate Arch voorbij. Wel maak ik vanuit de auto nog even een foto van het steile stuk slickrock wat je omhoog moet klauteren als je de hike naar DA gaat maken. Vanaf de weg kun je dat gedeelte mooi zien. Het is het zwaarste gedeelte van de hele trail.

We passeren het mooie Fiery Furnace gebied, waar ik ook nog even een plaatje van schiet, en stoppen dan bij de trailhead naar de arches die we nog niet gezien hebben nl. Sand Dune Arch en Broken Arch. Voor we daar heen wandelen doet Jan nog even zijn schoenen aan. Met dit warme weer rijdt hij in de auto ook met slippers aan.

 

De Broken Arch zien we in de verte, zij het niet volledig, maar daar lopen we niet  helemaal heen. De trail naar de Sand Dune Arch is een kortje door wat mul zand en tussen rotsen door. Deze gaan we wel even van dichtbij bekijken. De zon staat hoog aan de hemel en zorgt voor veel schaduwen wat weer slecht voor de foto’s is.

 

 
Na dit uitstapje rijden we verder en slaan dan linksaf de Salt Valley Road op. Dit is een gravelroad maar gaat ook gedeeltelijk door een wash. De naam “Salt” snap ik niet helemaal want er is geen zout of wit spul te zien. Wel een mooi uitzicht op bepaalde gedeeltes van Arches NP en de Sal Mountains.

 

 
Na ongeveer een kwartiertje slaan we linksaf en dan is het nog een klein stukje naar de parking van Klondike Bluffs. Hier is ook de trailhead naar de Tower Arch, ons doel van vandaag. We zien hier een enorme berg met rotsen voor ons en daar moeten we als eerste overheen. Dat wordt klauteren en vooral hijgen want we gaan behoorlijk omhoog.

 

 
Eenmaal boven zien we een prachtige vallei omgeven door schitterende rotspartijen. Wij moeten deze valley helemaal oversteken en daarvoor nog heel wat klim en klauterwerk verrichten. De rotsen die de valley omringen zijn heel bijzonder van vorm en weer anders dan anders. Als we de valley over zijn, moeten we nog een behoorlijk stuk door mul zand naar boven ploegen. Na dit gedeelte pauzeren we even op een schaduwplekje.

 

 
Dan volgt het laatste stuk over slickrock, zand en rotsblokken.

 

 

 
Na iets meer dan een uur bereiken we ons doel, de Tower Arch, een machtig imposante boog. We klauteren hier naar boven en gaan onder de arch ons lunchpakketje opeten en van het uitzicht genieten. Wat een mooie wereld is het hier toch!

 

 
Na een half uurtje beginnen we aan de terugtocht. Deze valt heel wat zwaarder dan de heenweg. We zijn moe geworden, de zon brandt vol op onze pokkel en de vallei die we weer moeten oversteken loopt nu omhoog en dat valt toch vies tegen.

Het laatste stuk moeten we weer de rotsberg afdalen en na precies 2,5 uur zijn we weer bij de auto. We hebben een voldaan gevoel en geen spijt van deze best wel pittige hike. Het was heel mooi. Wel zegt Jan dat dit tevens de laatste hike is van deze vakantie. Hij vindt dat we nu genoeg gedaan hebben en eigenlijk ben ik het daar wel mee eens.

Maar nieuwsgierig blijven we wel en we nemen daarom niet dezelfde weg terug maar vervolgen de Salt Valley Road naar het noorden. We rijden als het ware door het achterland en passeren hier ook de noordgrens van het Arches NP. De weg is niets bijzonders maar wij verbazen ons elke keer weer hoeveel en hoe zo’n gigantische uitgestrektheid er is. Dat heeft ook wel iets vinden wij.

We komen uiteindelijk uit op de US 191 iets ten zuiden van de I-70. We rijden nu weer terug naar Moab. Onderweg zien we nog een huis voorbij rijden. Als we hem passeren zien we dat het eigenlijk een toiletgebouwtje is.

Klokslag 5 uur zijn we terug in Moab en dat is net te laat. We rijden naar de Sheriff en zien daar net een aantal sheriff-auto’s wegrijden. De heren zijn dus om 5 uur vrij. Morgen gaan we maar weer proberen of we daar badges kunnen scoren voor Richard.

Van de City Market nemen we garnalen mee die we vanavond op de BBQ klaar maken. Wat brood en een kop soep erbij en dan is de maag weer gevuld.

’s Avonds is het nog steeds broeierig en warm en er steekt een wind op met af en toe felle windstoten. De internetverbinding valt ook steeds weg en de kopjes vliegen ons af en toe om de oren. We zitten de hele avond buiten en ik zie wel of ik dit verslag nog kan uploaden en anders wordt dat morgen…..

 

Do 17/6 Moab

We maken er een luie ochtend van vanmorgen. Hoewel, ik draai twee wasmachines door en dat is toch heus wel een beetje werk. We brainstormen wat hoe we de komende dagen in zullen vullen. Allerlei constructies zijn de afgelopen dagen al de revue gepasseerd. Morgen moeten we in elk geval hier van de camping weg uit Moab.

Uiteindelijk besluiten we te verkassen naar Green River. Dat is maar driekwartier rijden hier vandaan maar daar is een mooie campground met grasland en dus uitstekend geschikt voor ons om zondag al onze campingspullen in te pakken en in drie tassen te proppen. Eén reistas houden we dan nog voor de laatste paar dagen. Zondag rijden we dan in één keer door naar Las Vegas. Daar hebben we vanmorgen online 2 nachten gereserveerd in Hotel/casino Sams Town op Boulder Hwy. We willen nog een dagje shoppen in Vegas en nog een beetje gokken voor de fun. Dinsdag vertrekken we dan naar LA.

Vanmiddag gingen we weer wat cachen aan de zuidkant van Moab en we ontdekken weer een hele mooie plek waar we zelfs twee uur hebben doorgebracht, nl. Ken’s Lake. Een prachtig meer met beaches (kiezels) voor day use. Er is een vrij grote campground bij die uit twee gedeeltes bestaat. Op de achtergrond zijn prachtige rode rotsformaties waaruit een schitterende waterval naar beneden komt. Er lopen trails langs de creek aan de voet van de waterval. Een prachtige plek en voor elk wat wils. Zeker geschikt als je met kinderen op vakantie in Moab bent.

 

 
Ken’s Lake ligt op de plek waar de Sal Mountain Loop begint, een aantal mijlen ten zuiden van Moab. Wij rijden eerst het meer voorbij en gaan via een mooie grindweg omhoog tussen de rode rotsformaties door op weg naar onze eerste cache. Boven parkeren we de auto en hebben een mooie view op het meer beneden ons en de valley van Moab, We zien boven ons op een berg ook een prachtige hoodoo met muts en de GPS stuurt mij deze helling op. Jan blijft bij de auto. En ja hoor, in een bosje bij de voet van de hoodoo ligt de cache.

 

 

 
Hierna rijden we nog een stukje door over de grindweg die nu aan de andere kant naar beneden gaat en bij een creek eindigt. Ook hier ligt een cache ergens tussen de rotsen. Het is hier prachtig, een kabbelende creek met veel groen, mooie zandpaden en om je heen mooie rotsen met zicht op de toppen van Sal Mountain. De paden hier zijn geschikt voor mountainbikers en wandelaars.  We komen hier een echtpaar tegen met hun honden en we maken een praatje met ze. De dieren zijn gelijk vriendjes met Jan. (Ja, ja, Albert, je hebt concurrentie!).

We gaan weer terug over de grindweg en beneden bij de campground slaan we rechtsaf. Dit 4WD-weggetje gaat naar de voet van de waterval. Deze Faux Falls zijn geen natuurlijke watervallen. Toen men Ken’s Lake (reservoir) heeft aangelegd heeft men het water uit de Mill Creek via tunnels door de berg geleid naar dit nieuwe meer. Het is dus eigenlijk een handmade waterval, maar wel een behoorlijke hoge en woeste. Het water komt met geweld naar beneden. Echt een bezoekje waard.

 

 
Na dit mooie stukje natuur rijden we naar het meer toe. Het is hier toch best wel druk met mensen die zich aan het water vermaken met zwemmen, zonnebaden en bootje varen.  Een mooi stukje verkoeling in Moab.

 

 

 
Het is inmiddels al 4 uur en we hebben nog maar twee caches gedaan. We doen er nog een paar wat dichterbij Moab, in de buurt van de Old Spanish Trail. Hier zijn tegen de heuvels prachtige villa’s gebouwd rondom een Golfterrein. Eén van de caches is een hele grote en heeft de naam “Christmas Cache” . We vinden hem na een hike van een halve mijl door de bushbush.

De cache is van het formaat koelbox en daar heeft toevallig Paula gisteren een idee voor geopperd! In de grote container zitten allemaal bakjes waarin men kerstboomversieringen heeft gestopt. Er zit ook een zak in met keukenpapier ter bescherming van de fragiele ornamenten. Een hele originele cache! Ook de piek ontbrak niet en daar moest ik even mee op de foto.

 

 

 
De allerlaatste cache brengt ons naar het “Old City Park” daar ook in de buurt. Het is een relatief klein parkje maar wel met een podium, een groot overdekt terrasje met picnictafels, een openhaard met banken er omheen en ook de BBQ ontbreekt niet. In dit rustgevende stukje groen van Moab kan men zich dus ook wel vermaken. In het park is een min of meer overdekte bron. Het water borrelt hier uit de grond. In die bron moet de cache zich bevinden. Volgens de beschrijving een magneetje en dus moet hij aan ijzer vastzitten. Jan kruipt in het vieze gat vol spinnewebben en speurt naar de cache. Helaas hebben we hem niet gevonden.

 

 

 
De middag is voorbij en we gaan terug naar Moab. Allereerst naar de autowasstraat waar we al het rode zand van de auto afspoelen met de hogedrukspuit. Dat was geen overbodige luxe.

We doen nog wat boodschapjes bij de City Market en de Liquor Store en gaan dan naar de Mexicaan voor de warme maaltijd. Hier hadden we echt zin in.

Jan neemt zoals gewoonlijk een pilsje en een burrito gerecht en ik neem (uiteraard) eerst een Margarita en dan deze keer de Nacho de Luxe. Wat geweldig lekker!!! We komen graag bij deze Mexicaan. De eigenaar komt nog een praatje met ons maken over het voetballen nadat hij hoorde dat wij uit Olanda komen. Mexico had vandaag gewonnen van Frankrijk met 2-0, dus de man was helemaal “in the mood”.

 

 

 
De avond brengen we weer buiten door en ondertussen maak ik het verslag en kijken we samen naar de foto’s. Morgen pakken we dus de boel op en gaan naar Green River. Ik heb een mooi dirt binnendoorweggetje gevonden die voert langs de “hidden canyon”. We zijn benieuwd voor wat voor verrassingen we morgen komen te staan…..

 

Vr 18/6 Moab – Green River (Mill Canyon)

Vanmorgen vóór 11 uur moeten we Canyonlands Campground hebben verlaten, maar we doen rustig aan. Eerst ontbijten en dan beginnen we de boel op te pakken. De tent maken we alvast wat grondig schoon. Na de fikse regenbui en storm van een paar dagen geleden zit alles onder het rode zand, sputters en vogelkak. Hebben we a.s. zondag wat minder werk.

Even voor elf zijn we klaar en verlaten we Moab met pijn in ons hart. We hebben deze vakantie hier twee keer een volle week doorgebracht en we zijn nog lang niet uitgekeken. Zo zagen we een paar dagen geleden, als je vanaf het noorden naar Moab rijdt, rechts vanaf de hoofdweg US 191 in de verte in een flits een canyon met daarin enorme rotspilaren. Ze deden ons denken aan Spider Rock in Canyon de Chelly.

Als wij zo iets zien dan jeukt dat bij ons van wat zou dat nu zijn? Op de detailkaart kon ik het niet ontdekken. Wel zag ik daar (net boven de UT 313 – afslag naar Cayonland NP) een heel gebied met canyons, jeep- en mountainbiketrails. Daar moet het dus ergens zijn. We besluiten dat vandaag, op weg naar Green River, eens nader te onderzoeken.

We gooien de tank nog maar eens weer vol voordat we Moab verlaten en rijden noordwaarts over de US 191. Na de afslag naar Canyonslands gaan we een eindje verder  linksaf een dirtroad op. Dit is een gokje want we hebben geen idee of we goed zitten. Even later volgt een splitsing en daar houden we links aan en komen dan op een soort parking waar je niet verder mag rijden. Er staan informatieborden en we zien dat er een trail (de Dinosaurus trail) leidt naar Mill Canyon. En tot onze opluchting zien we ook de rotspilaren in de verte en we hebben dus goed gegokt. Terwijl we staan te kijken komt er een hele groep quadrijders aan die onder leiding van een gids een tocht maken.

 

 

 
Hoewel we eergisteren hebben gezegd niet meer te gaan hiken en Jan gisteren nog liep te mopperen toen hij een eindje moest lopen naar een cache, is hij degene die nu zegt toch wel graag naar die rotspilaren te willen. Het is een heel eind zien we wel en het is op het heetst van de dag, maar het avontuur en onze nieuwsgierigheid wint het ook deze keer weer en dus nemen we de rugzak mee en gaan op onderzoek uit naar de onbekende rotspilaren.

We starten even over twaalf met de hike die eerst langs een creek en dan door een wash voert. Er ligt hier en daar wat water en daarmee heb je dan ook gelijk last van dikke steekmuggen. We bijten op de tanden en lopen stevig door. Na een kwartier verlaten we de wash en klimmen wat omhoog en komen op wat bredere paden. Hier zien we ook mountainbikers en quadrijders en we krijgen weer zicht op de torens.

 

 

 
Na een poos komen we op slickrock en dat loopt wat gemakkelijker dan zo’n zandpad. We zien de pilaren ook steeds dichterbij komen. Omdat we ze nu min of meer van de zijkant benaderen blijken het geen slanke torens te zijn maar zijn ze veel breder van uit dat gezichtspunt.

 

 
Op de kaart worden deze rotsformaties niet genoemd en hebben dus blijkbaar geen naam. Wij hebben ze dus maar gedoopt in navolging van H&H (voor de kenners). De linker wordt naar mij vernoemd en heet voortaan “hekkie” (die is kleiner en dikker naar Jan z’n omschrijving) en de rechter heet vanaf nu “jhek” (die is langer en heeft een mannelijk kenmerk naar mijn motivatie).

We hebben precies een uur over de hike gedaan (one way). Het is hier prachtig en we lopen helemaal rondom deze rotspartijen en blijven aan het foto’s schieten. De accu van mijn fototoestel houdt er op dit moment mee op, maar Jan blijft gelukkig rustig doorkieken.

 

 

 

 

 

 

Aan de voet van de pilaren zoeken we een schaduwplekje en houden hier een lunchpauze. Er waait hier een lekker briesje en we zitten hier nog een half uurtje prinsheerlijk te genieten.

 

 
Precies na een uur hier te zijn geweest beginnen we weer met de terugweg. Er komt op dat moment nog een tweetal quadrijders naar de towers toe. Jan en ik zouden dat ook zo graag een keer willen doen, of nog liever bijvoorbeeld een week een Jeep tot onze beschikking willen hebben. De omgeving van Moab leent zich daar bij uitstek voor en er is zo’n groot gebied met jeep/ATV-trails uitgezet dat je je hier wel een jaar kunt vermaken voordat je alles gezien hebt volgens mij.

Vijf minuten voor drie zijn we (wel vermoeid) weer terug bij de auto. We rijden nu terug naar de US 191 maar gaan na een paar mijl weer linksaf de Blue Hills Road op. Dit is een soort gravelroad met een paar korte stukjes met keitjes maar heel goed te berijden. De weg voert door het achterland en werd o.a. gebruikt bij de aanleg van de Powerlijn.

We komen hier af en toe een pickup tegen maar verder niemand. Het landschap is niet heel bijzonder maar toch kunnen wij hiervan genieten en we vinden dat leuker dan over de gewone weg te rijden. We rijden ongeveer een uurtje over deze dirtroad. Het laatste stuk zien we de Blue Hills waar de weg zijn naam aan te danken heeft.

We komen uit op de I-70 zo’n 10 mijl voor Green River. Het laatste stukje nog even over de snelweg en kwart over 4 arriveren we op de KOA Kampground waar we vorige week ook een nacht gestaan hebben.

De camping is vrij vol maar er zijn nog twee tentplekken over. Deze zijn helemaal van gras en dat was nu net onze bedoeling. Bovendien zijn de mensen hier bijzonder vriendelijk en ’s morgens heb je hier gratis ontbijt en koffie. Er is een zwembad waar ik me nog even in begeef om wat af te koelen. Jan niet, die heeft een hekel aan water.

 

 

  

Na het opzetten van de tent rusten we uit en nemen een pilsje. Het waait wat en we hebben geen zin aan eten koken, dus gaan we het dorp in. Het restaurant van vorige week beviel ons niet en we gaan nu naar de Truckersstop “West Winds”. Daar is het eten eenvoudig maar prima en het smaakt ons goed.

 

 
Na de maaltijd maken we nog even een foto van de grote watermeloen. Green River staat hierom bekend en heeft altijd in september de Melondays!

Tegen half negen zijn we terug op de camping en zoeken we samen de foto’s uit van vandaag en begin ik met het verslag. Morgen willen we eens een kijkje gaan nemen bij de Crystal Geyser zo’n 8 mijl ten zuiden van Green River. Deze geyser schijnt twee maal daags een behoorlijk poosje te spuiten, maar wanneer precies weet niemand. We zullen zien….

 

Za 19/6 Green River (Crystal Geyser – Black Dragon)

Als we wakker worden staat onze tent gelukkig nog in de schaduw en is het niet gelijk zo heet. We gaan ons douchen en halen dan hier bij de receptie ons gratis zoete ontbijt met koffie en een bekertje joghurt. Daar kunnen we eerst wel weer even op teren. Ik zoek een paar caches uit hier in Green River en op de route die we vandaag willen gaan doen.

Op het programma staan Crystal Geyser en Black Dragon, beiden binnen 20 mijl van Green River. Tegen elf uur verlaten we de camping en doen gelijk de eerste cache hier bij het Welkomstbord.

 

 
We steken dan de Interstate over en rijden verder zuidwaarts over een dirtroad. Hier zit een TB-hotel en gelukkig zitten hier wel een aantal tb’s in en een mooie coin zodat ik die ook kan loggen. Dan rijden we verder naar de Crystal Geyser die zo’n 8 mijl van Green River aan de gelijknamige rivier ligt.

Deze geyser is een zgn koudwater geyser en is  per ongeluk ontstaan toen er geboord is naar olie. Er is volgens zeggen ongeveer elke 13 uur een eruptie en de geyser spuit wel zo’n 40 m hoog. Het tijdtip van eruptie is echter niet bekend. Je hebt dus kans dat je een dag moet wachten en dat doen wij uiteraard niet. Er is dus maar een kleine kans dat we een eruptie zien.

Als we aankomen spuit de geyser niet maar we zijn wel sprakeloos over de geweldige mooie kleuren rondom de geyser. Men heeft een ijzeren buis geplaatst op de geyser zodat er niemand in kan vallen. Er is nl al eens een dergelijk ongeluk gebeurd.

We maken heel wat foto’s hier en we zijn echt onder de indruk van de prachtige felle kleuren en vormen. Er stoppen hier ook heel wat kanovaarders die een tocht over de rivier maken. Bij deze geyser is ook een fotocache en die doen we natuurlijk ook gelijk even.

 

 

 

 

 

 

 
  

Hierna rijden we dezelfde dirtroad weer terug. Halverwege is er een afslag naar een cache. Via het informatiebord lezen we dat US Air Force hier een Missile Range heeft gebouwd in begin zestiger jaren. We zien een groot aantal betonplaten waar waarschijnlijk bebouwing op heeft gestaan en nog wat achtergebleven elektriciteits/zekeringskasten waarin zich de cache bevindt.

 

 
Het verhaal van de Missile Range boeit ons en we zien op de kaart dat de Missile Range een behoorlijk groot gebied beslaat. Tussen 1964 en 1973 hebben hier 141 lanceringen plaatsgevonden van Pershing en Athena Rockets die werden afgevuurd naar de White Sands Missile in New Mexico zo’n 400 mijl verder. Dit alles in het onderzoekkader van het nucleaire programma. We zien op de kaart weggetjes die het gebied ingaan en we besluiten eens een kijkje te nemen. De weggetjes zijn lang niet gebruikt en er zitten veel gaten in de weg en af en toe moeten we een hek door die echter wel openstaan.

Na een poosje komen we bij een terrein en zien we bunkers, loodsen en iets wat op pijpleidingen lijkt. Alles zo achtergelaten en in verwaarloosde staat. We nemen eens een kijkje in de bunker. Onvoorstelbaar wat een rotzooi en het is de zoveelste keer dat we constateren dat Amerikanen niet meer dienstdoende zaken zo achterlaten zonder e.e.a. op te ruimen.

 

 

 

 

 

 

Na dit interessante bezoek keren we om en gaan naar de Interstate richting San Rafaël Reef bij de afslag naar Hanksville. Bij milemaker 147 is een pull out en daar draaien we een BLM-weggetje in. We moeten eerst door een hek die we openen en weer keurig sluiten. Dan ongeveer een mijl over een zandweggetje en daar linksaf naar de Black Dragon. Althans zo lees ik het in het boek van Laurent Matres.

We zien inderdaad links een pad en rijden daar in en een halve mijl verder parkeren we. We lopen naar de ingang van de canyon en moeten dan via een smal pad de canyon verder volgen op zoek naar de panel met petroglyphs en met name de Black Dragon. De wash is zo dicht begroeid dat we er haast niet doorheen komen. We worden opgevreten door de muggen en de begroeiïng wordt steeds stekeliger. We zitten duidelijk fout denken we maar we lopen nog even door tot een open plek die tevens het eind van de canyon bleek te zijn.

 

 

 

 
  

Jan speurt nog even de canyon rond maar ziet alleen maar wat cracks in de rotswanden. Verder niets te zien hier, dus voor niets zo moeilijk gedaan. We zitten onder de schrammen en bulten en we moeten ook nog terug. Al met al zijn we hier een uur mee kwijt.

 

 

We lezen nog eens de beschrijving en bekijken de kaart. De conclusie is dat we nog een stukje verder moeten rijden. Dat doen we dan maar. Het is onze eer te na dat we verkeerd zaten. En inderdaad een mijl verder kunnen we ook linksaf en daar staat zowaar een bordje “Dragon Wash”. Nu zitten we dus goed. We gaan dit rotsige pad op en duiken de canyon in. De wash  wordt zo slecht berijdbaar dat we de auto hier laten staan en verder gaan te voet tot we een paar honderd meter verder bij een open gedeelte komen waar “day use” staat aangegeven. Hier moeten we zijn.

 

 

 
Er staan hier wat hekken onder de rotsen en we zien inderdaad op de wanden diverse tekeningen. Na veel speurwerk met onze ogen zien we ook de “amazing Black Dragon”. In het boek stond al dat het klein is met het blote oog en het valt ons dan ook zwaar tegen. Met onze fototoestelletjes kunnen we helaas ook niet ver genoeg inzoomen. Maar…..ik heb hem op foto al lijkt het zo weinig bijzonders. Ook de andere figuren gelijk maar even op de gevoelige plaat vastgelegd.

 

 

 
Zo, we zijn toch voldaan na deze verrassingstochten en we rijden weer terug naar Green River. Daar pakken we nog twee caches mee. Eentje bij het standbeeld van Major Powell. Er is veel aandacht voor hem hier in Green River en er is zelfs een museum hier.

Voor we naar de camping gaan halen we nog ijs voor de koelbox en brood bij de supermarkt. We nemen gelijk voor onze maaltijd een hele gebraden kip mee en een salade met een toetje. Dat eten we later bij de tent op als we uitgerust zijn en wat gedronken hebben.

’s Avonds beginnen we vast met de auto uit te mesten en de bagage wat te reorganiseren. Morgenvroeg moeten we alles inpakken en dat neemt nog wel eventjes wat tijd in beslag. Om elf uur moeten we klaar zijn en dan volgt de lange rit naar Las Vegas…..

 

Zo 20/6 Green River – Las Vegas

Vannacht een verschrikkelijke rotnacht gehad. Ik werd gek van de jeuk en kon er niet van slapen. We hadden al het e.e.a. aan jeukbulten van de afgelopen weken maar de laatste twee dagen is er behoorlijk wat bijgekomen zowel kleintjes als van die dikken van die dikke vieze vette steekmuggen. Ik tel zo uit het losse polsje al zeker 70 op mijn hele lijf. Grr,grr..

We nemen weer het pastries ontbijt hier op de camping en gaan dan de tent opbreken en de spulletjes schoonmaken. We hebben drie uur de tijd om alles in te pakken en die tijd hebben we ook wel nodig. Het zijn allemaal rare dingen die campingspullen en het grootste probleem is het gewicht goed te verdelen. We hebben een paar keer een tas opnieuw moeten inpakken omdat we niet uitkwamen. Een bloedhekel heb ik hieraan dat gedoe met bagage.

 

 

Een heleboel spulletjes gaan naar Anneliesbossaert (AAforum) en haar vriendin zoals de koelbox, stoeltjes, BBQ, bakken, kussens en ander overgebleven en/of bruikbare spulletjes. Dat brengen we dinsdag naar het 1e overnachtingsadres van de meiden in Hollywood. Zij komen woensdagmiddag aan in LA. E.e.a. is per mail afgestemd. De printer die ik hier gekocht heb breng ik naar de KOA office. Een van de dames daar is er helemaal blij mee. Die van haar was net kapot gegaan. Ze slaat de armen om me heen en ik krijg een dikke smok. Hier heb ik dan wel weer aardigheid aan als je iemand blij kunt maken. Beter dan zoiets bij de container te zetten.

Maar goed, uiteindelijk lukt het natuurlijk allemaal wel onze bagage fatsoenlijk in te pakken. Even over elf zijn we klaar. Nog even onder de douche en kwart voor twaalf vertrekken we. Het is geen straf over de Interstate 70 te rijden. Ik vind het een van de mooiste Interstates die ik ken. Ook dit gedeelte van Green River tot aan de intersection met de I-15 is schitterend en afwisselend. Eerst het gedeelte door de San Rafaël Swell en later kom je in de groene bergen met de nu nog besneeuwde toppen. Ik heb maar weer wat plaatjes geschoten onder het rijden. Je moet toch wat te doen hebben nietwaar..

 

 

 

 

 

 

 

 

 
We schieten mooi op. We doen ook geen caches vandaag en stoppen maar één keer in Beaver om te tanken en te plassen en nog wat drinken te kopen. Eterij hebben we bij ons en eten we onderweg in de auto op. We hebben het gevoel te zijn genaaid met de benzine in Beaver. We betalen maar liefst $ 3,29 en een aantal mijlen verder zien we prijzen van $ 2,79. Dat scheelt maar liefst 50 dollarcent.

Als we de grens met Arizona passeren kan de klok een uur terug en dat scheelt toch een slok op een borrel zo’n rijdag. Om half vijf al rijden we Las Vegas binnen en zien we de contouren van de casino’s aan de Strip. Een kwartiertje later zijn we bij Sam’s Town. In totaal hebben we de afstand Green River – Las Vegas binnen zes uur gereden.

 

 
We kennen het casino en het RV park van Sam’s Town van ons verblijf met de camper. Ook de show en het seafood buffetdiner is ons bekend maar een verblijf op de kamers van hotel  is nieuw voor ons. De kamers zijn gesitueerd rondom de grote binnentuin waar ook de show wordt gegeven. Wij krijgen een kamer op de 3^e verdieping. Het hotel is niet nieuw maar alles ziet er even keurig en netjes schoon uit. De kamer is ruim en we zijn blij verrast. We betalen hiervoor slechts $ 26,99 p.n. Daar komt de tax nog bij en ook wifi moet je apart betalen. Maar desondanks een koopje  voor wat je krijgt geboden.

 
Nadat we even hebben uitgerust gaan we naar beneden voor de warme maaltijd. Er is een soort foodcourt maar er zijn ook restaurants. Wij kiezen vanavond voor T.G.I. Friday’s en bestellen beide een full rack babyribs. Jan gaat voor de regular en ik neem de honey. Het is alweer een poos geleden dat we zulke heerlijke spareribs hebben gehad. Dit is een compliment waard. Uiteraard ontbreekt de Margarita ook niet.

 

 

  

Hierna gaan we een poosje ons geluk beproeven. De eerste ronde bij de quarters zijn we snel door ons geld heen. Daarna proberen we het bij de 5c en hier spelen we toch een behoorlijke tijd en hebben we plezier. Rijk kan je hier niet van worden maar ook niet arm. Tegen 9 uur zijn we terug op de kamer. We zijn moe en gaan lekker op bed liggen TV kijken. Vóór tien uur heb ik echter al de ogen dicht. Ik heb geen idee hoe laat Jan is gaan slapen, maar vast niet heel laat….

 

Ma 21/6 Las Vegas

We hebben vannacht goed geslapen in het hotel. Ik ben wat eerder opgestaan dan Jan en heb het verslag van gisteren nog even gemaakt. We hebben ontbeten bij T.G.I. Friday op z’n Amerikaans met eieren bacon hashbrown etc. Het smaakte prima en hier konden we de rest van de dag voorlopig wel op teren. Daarna zijn we op shoppingtour gegaan.

Als eerste naar de Walmart tegenover Sams Town. Hartstikke handig! Ik heb eerst eens iets gekocht tegen de jeuk en we moesten nog een tube speciale crème meenemen voor het zoontje van Jessica (Dimple van AA-forum). Verder voor Jan nog ondergoed en sokken en nog een paar kadootjes voor het thuisfront.

 

 

Daarna op naar het Las Vegas Outlet Center. Daar was ook een cache te vinden en die hebben we nog even meegepakt. We hebben aardig wat uurtjes in dit Outlet Center doorgebracht. Jan heeft schoenen gekocht, een paar poloshirts en een lange broek en ik een paar schoenen en lippestift. Verder nog een leuk kadootje voor Sander. Wat het is blijft nog even geheim.

 

Hierna zijn we naar een andere grote Mall geweest waar een Old Navy zit. We moesten traditiegetrouw nog het 4th of July t-shirt 2010 hebben. Elk jaar kopen we die. Ze kosten maar $5 en het is een soort collect item geworden met steeds een ander jaartal erop. De hobbyzaak Michaels zat er naast en daar hebben ook nog het een en ander gescoord voor een vriendin. Hierna nog een keer naar de Walmart waar Jan nog een zwarte lange broek heeft gekocht. In de andere zaken kon hij niet slagen.

 

 

Inmiddels is het half zeven en we gaan terug naar Sam Town. In de Foodcourt doen we ons tegoed aan een Aziatische maaltijd bij Panda Express. Gisteren hebben we niets gewonnen met het gokken en we willen vanavond toch nog weer even een poging wagen. Jan heeft weinig geluk, maar ik win toch een paar keer wat en uiteindelijk zijn we drie uur onder de pannen en hebben al met al ongeveer quitte gespeeld. Ik heb nog tien dollar winst o.i.d..

Morgen willen we een beetje op tijd opstaan voor de rit naar LA. Ik heb nog een paar caches te doen onderweg en we moeten nog naar Hollywood om de kampeerspullen af te leveren. Daarna naar ons hotel Crown Plaza bij LAX en de auto inleveren bij Alamo. Nog een druk programma dus deze laatste dag….

 

Di 22/6 Las Vegas – Los Angeles

Om half acht was het reveille. Douchen, aankleden, bagage inpakken, ontbijten bij T.G.I.Fryday’s, uitchecken bij Sams Town, tank vol gooien en karren maar. Het is half tien als we met een beetje weemoed Las Vegas verlaten via de I-15 die parallel loopt met de Strip. Dus nog een paar laatste foto’s gemaakt vanuit de auto.

 

 

We zijn deze reis drie keer in LV geweest. Eerst 2 nachten aan het begin van de vakantie, in het midden 4 nachten samen met Peter, Jacqueline en Natasja in een prachtig huurhuis en nu aan het eind van de vakantie nog eens 2 nachten. Ik ben inmiddels de tel kwijt hoe vaak we hier in totaal al zijn geweest.

Het is behoorlijk druk op de Interstate maar we kunnen redelijk goed doorrijden. Ik heb nog een paar caches op het programma vandaag en de eerste is in Primm bij de Outlet op de grens van Nevada en Californië.

Als hint/aanwijzing voor de cache werd gegeven: “S” as in Sagev Sal.  Ik snapte er eerst niets van tot we op de bewuste plek aankwamen en ik het volgende zag.

Toen begreep ik dat het ging om het spiegelbeeld van “Las Vegas” en de cache bij de “S” lag. Aan de voorkant zag het bord er zo uit.

Na dit kleine oponthoud rijden we verder en gaan de Mountain Pass over. Onderweg verandert het landschap van zand- tot zoutvlaktes en Joshua Trees. Bij een drukke restarea scoren we onze 2^e cache.

 

 

  

Ons volgende doel is “World’s tallest thermometer” in Baker waar een virtual cache is. Je ziet de grote thermometer al van verre. Bij deze thermometer waren we al eerder in 2006, “the good old days”, samen met Roland. De thermometer stond toen op 114 F en vandaag iets lager op 90 F.

 

 

  

Bij de cache werd als tip gegeven naar het famous Mad Creek Café te gaan voor een strawberry shake. Dat hebben dus maar gedaan. Een hele leuke stop onderweg in een leuke Griekse tent. Je kunt er van alles krijgen en de kwaliteit is goed. Het is er dan ook behoorlijk druk. Je kunt er ook heerlijk zitten en er zijn een groot aantal tafeltjes in een soort serre. De shake smaakte voortreffelijk!

 

 

Vlak voordat we weer de Interstate opdraaien doe ik de laatste cache van vandaag en tevens de laatste hier in Amerika. Met deze cache sta ik precies op 200 gevonden caches. Toen we 26 april vertrokken had ik 92 en dus heb ik hier in Amerika ruim 100 gedaan. Dat had ik van te voren niet gedacht. Het is ontzettend leuk om te doen en echt een welkome toevoeging aan de reis. Je komt op mooie plekjes waar je anders niet komt en het is een leuke onderbreking tijdens een lange rit. Eerlijkheidshalve moet ik ook zeggen dat we tijdens het cachen ook op plekjes zijn geweest waar je eigenlijk niet wilt zijn (vuilnisbelten e.d.), maar dat waren er gelukkig maar een paar.

We passeren Barstow en Victorsville en komen dan in de bergen vlak voor LA terecht. Zelfs hier zien we nog toppen waar sneeuw op ligt.

 

 

Via San Bernadino en via Interstate 10 komen we om drie uur in downtown LA. Het is smoor druk op de wegen maar wij kunnen gelukkig gebruik maken van de carpoolstrook en flink doortuffen.  Na vier uur (spits )mag je daar alleen gebruik van maken als je met 3 personen in de auto zit.

We rijden door naar Hollywood. Daar moeten we onze kampeerspullen afleveren bij Banana Bungalows aan de Hollywood Blvd voor Annelies en Liesbeth. TomTom brengt ons precies op het juiste adres. We worden opgevangen door een aardige jongeman en we kunnen al onze spullen in een zijkamertje zetten. Hij let er verder op en zal het morgen aan de dames geven belooft hij. De binnenplaats van dit complex ziet er aardig uit en Jan maakt even een foto terwijl ik met de jongeman aan het praten ben.

Hierna gaan we richting Crowne Plaza ons hotel voor de komende nacht. We rijden eerst zo’n vijf mijl door een lange straat in Hollywood voordat we de Santa Monica Hwy opgaan en we zien aardige optrekjes voorbij komen. Geen Beverly Hills, maar toch. Ook de palmbomen ontbreken niet.

Om vier uur zijn we bij het hotel. We kunnen de auto even voor de deur laten staan om in te checken. Dat scheelt een hoop parkeergeld. Valetparking kost $ 20 en selfparking $12,50. De Bellman brengt al onze bagage naar de kamer en dan moeten we vlug weer in de auto om hem in te leveren bij Alamo. Dat is hier niet zover vandaan. Ik maakte me nog even druk i.v.m. de omwisseling onderweg van de andere auto en het huurcontract, maar de auto wordt gescand en de balance is 0, dus alles ok. Er wordt verder nergens naar gekeken of gevraagd. Opluchting van mijn kant.

Met de shuttle van Alamo gaan we naar LAX en vandaar met de shuttle weer naar het hotel. We wilden eerst op de airport wat eten, maar dat is daar niet mogelijk. Alleen voor passagiers bij de gate werd ons verteld. Het is beslist geen Schiphol.

We gaan terug naar de kamer en relaxen een poosje. Om 7 uur gaan we naar de lobby waar we online inchecken voor onze drie vluchten van morgen. Dit grapje kost ons ook nog even $ 10. De uitgeprinte boardingpassen besloegen 10 velletjes (kosten 50 ct per vel) en het internetten 25 ct per minuut. Van die $ 10 hield ik precies 45 ct over. We hebben deze terugvlucht 4 stuks ruimbagage en voor 2 stks moeten we dus extra betalen. Door dit online te doen bespaarde ik $ 10 maar die was ik weer kwijt aan het hotel. M.a.w. ik zie niet zo het voordeel van alvast online inchecken. Hoop gedoe wat niets oplevert.

Maar goed we hebben de boardingpassen (die ze waarschijnlijk morgen ook nog weer omruilen voor anderen) en we zijn ingecheckt op de juiste gereserveerde plaatsen. We moeten helaas twee keer overstappen maar dat komt omdat we gratis op gespaarde miles vliegen en nauwelijks keuze hadden wat betreft voorkeurvluchten.

Na dit geregeld te hebben lopen Jan en ik naar het Griekse restaurant wat we onderweg gezien hebben vlakbij de Car Rental Return. Het is wel lekker even te lopen en we hebben er ook nog eens lekker gegeten. Tegen 9 uur zijn we weer terug in het hotel. Ik schrijf nog het verslag en dat moet de laatste tas met bagage nog fatsoenlijk ingepakt worden. Morgen gaat om half vijf de wekker……

 

Di 23/6 De terugreis

(Kwalitatief Uitermate Teleurstellend)

We zijn om half vijf opgestaan en met de shuttle van het hotel naar LAX gebracht. Het inchecken was weer eens een crime. Gisteren hadden we online al ingecheckt en de extra ruimbagage (totaal 4 stks) al opgegeven en betaald. Voor passagiers die al een boardingpas hebben is een aparte ruimte waar je je bagage af kunt geven. Uiteraard moet er wel nog even bij een van de machines die daar staan electronisch gescand worden (paspoort of boardingpas) of alles wel klopt.

Wij hebben hier op de een of andere manier altijd problemen mee. Zowel bij het scannen van de paspoorten als de boardingpassen kwamen onze gegevens niet te voorschijn. Dus assistentie opgeroepen en een medewerkster ging ons helpen. Nou, zij kreeg het ook niet voor elkaar. De machine vroeg op een gegeven moment onze mileageplus membercard er door te halen maar ook dat gaf geen resultaat. Toen werden we uiteindelijk maar “handmatig” geholpen bij een van de balies. Het probleem zat hem deze keer waarschijnlijk in het feit dat wij “gratis” via gespaarde miles vlogen volgens de medewerkster.

Leve de electronica…..

We zijn nu in Phoenix en het is hier half tien ‘s morgens. We hebben onze eerste vlucht vandaag net gehad van LA naar Phoenix en moeten nu op de luchthaven van Phoenix nog twee uur wachten op onze tweede vlucht naar Chicago. Een mooie gelegenheid even te internetten om de tijd te doden. We moeten deze terugreis twee keer overstappen, dus drie vluchten in totaal. Het is even afzien maar morgenvroeg hopen we in Nederland te arriveren.

 

 

Voor de rest gaat het prima met ons. De stemming zit er nog goed in en we vinden jullie reacties op onze weblog heel fijn. Ook van deze kant zullen we de dagelijkse berichtjes in ons dagboek missen.

Wordt vervolgd……….

 

Even een update en we zijn NIET blij……

Het vliegtuig wat zojuist om half twaalf zou vertrekken van Phoenix naar Chicago gaat niet. Sterker nog, het toestel komt ook niet.

Naar wat United zegt wegens weather problems. Dat kan natuurlijk waar zijn, maar hier onder de Amerikanen hoor ik geluiden dat United tegenwoordig steeds deze “smoes” hanteert als er vluchtvertragingen o.i.d. zijn zodat ze niets hoeven te vergoeden. Het is één van de slechtste maatschappijen op dit gebied volgens de Amerikaanse reizigers. Het lijkt er op dat men gelijk heeft want het toestel dat een uur later uit Chicago moest komen is wel gearriveerd en ook weer op tijd vertrokken. Maar ja, wat doe je er aan?

E.e.a. betekent dat we dus niet vanmiddag in Chicago komen en dus de vlucht naar Amsterdam missen. We zijn nu omgeboekt al is dat onder voorbehoud. Men verwacht dat er vandaag nog wel een vlucht naar Chicago gaat, maar op z’n vroegst om 4 uur vanmiddag. Die vlucht moeten wij nemen. Dan komen we in het gunstigste geval dus ergens vanavond aan in Chicago. We krijgen geen vergoedingen of een hotelovernachting o.i.d. Niemand overigens. Dit is heel duidelijk meegedeeld door United omdat dit overmacht is.

Een andere optie was hier in Phoenix te blijven vannacht, maar voor morgen zitten alle vluchten vol die in aanmerking komen voor ons en dan is het maar afwachten wanneer we hier wegkomen. Hier hebben we niet voor gekozen.

Wat we moeten doen vanavond ALS we aankomen in Chicago weten we niet. Waarschijnlijk maar op de luchthaven blijven hangen. Als ik zeker wist dat de vlucht doorging zou ik nu een hotelkamer ergens boeken, maar het is niet zeker dus durf ik dat nu niet te doen. Onze bagage wordt ook naar Chicago gestuurd en die moeten we weer oppikken daar en opnieuw inchecken voor de volgende doorvlucht. Dat is ook balen. Zitten we met vier van die grote dikke tassen zonder wieletjes.

Morgen zijn we om 13:00 uur op een vlucht gezet van Chicago naar Washington Dulles. ‘s Avonds kunnen we dan doorvliegen van Washington Dulles naar Amsterdam waar we dan vrijdagmorgen zouden kunnen zijn als dit scenario allemaal doorgang vindt.

Ik hoef jullie niet te vertellen hoe we balen en wat voor een vermoeiende reis dit nu weer wordt. Hetzelfde overkwam ons twee jaar geleden op precies dezelfde dag. Toen strandden we met United in Washington in het TT-weekend en kwamen we ook op vrijdagmorgen pas aan i.p.v. op donderdagmorgen. Nu lijkt precies hetzelfde weer te gebeuren.

Alleen is deze reis nog gecompliceerder. LA-Phoenix-Chicago-Washington-Amsterdam. Maar liefst VIER keer overstappen en meer dan 48 uur geen slaap en “rondhangen”. Ik kan wel janken.

Jan heeft overigens op dit moment geen krimp. Die zit hier op de luchthaven aan een bar onder het genot van een pilsje live naar de voetbalwedstrijden te kijken in poule D. Ghana-Duitsland en Australië-Servië. Ik kan hem hier vandaan zien en ik zie een big smile op zijn face. Hem kennende piept die vanavond wel weer anders…..

 

 

Even weer een update…..

Omstreeks het middaguur werd het duidelijk dat we vandaag toch nog naar Chicago zouden kunnen vertrekken. We hebben toen toch maar online een hotel geboekt via Hotwire. We wonnen het 4 * Hyatt Regency Hotel voor de prijs van $ 95. Incl. tax was dat $113. Extra kosten die we niet vergoed krijgen maar ja je wilt toch ook nog wel een beetje een fatsoenlijke nachtrust.

Even over drie vanmiddag arriveerde het toestel met het oorspronkelijke vluchtnummer uit Chicago in Phoenix. Even later begon men met boarden en 3:50 uur zouden we vertrekken. Toen iedereen aan boord was kwam de gezagvoerder persoonlijk meedelen dat er weer een thunderstorm in Chicago was en we nog niet konden vertrekken. Uiteindelijk heeft dit nog een uur geduurd en toen gingen we eindelijk de lucht in.

Klokslag tien uur vanavond landden we in Chicago. Tot onze verbazing en opluchting rolde onze bagage als een van de eersten van de band en toen was het even zoeken naar de stopplaats voor de hotelshuttles. We vonden het niet goed aangegeven en we hebben een paar keer moeten vragen. Uiteindelijk moesten we daarvoor wat straten oversteken in de drukte op de luchthaven en dat viel niet mee met de berg bagage die we op het eigenlijk wat te kleine karretje hadden. Jan moest flink manoeuvreren en soms viel er een tas op de grond. Maar uiteindelijk kwamen we op de plaats van bestemming.

Hier hebben we nog zo’n 20 min moeten wachten op de shuttle. Er reed net eentje weg toen wij er aan kwamen. Kwart over elf waren we in dit prachtige hotel. Iedereen is even vriendelijk en behulpzaam en we kregen enthousiast te horen hoe mooi vanavond de thunderstorm was met het rode licht en het weerlicht. We hebben maar aandachtig geluisterd. Deze mensen kunnen er ook niets aan doen dat wij daarom juist de smoor in hebben. De Bellman was ook heel behulpzaam. Onze bagage blijft op de kar en hij waakt erover vannacht. Hoeven we dat tenminste niet heen en weer te slepen. Een overnachtingstas hebben we meegenomen naar de kamer. Ben wel blij dat we onze toiletspulletjes hebben en wat schone kleren.

We hebben een mooie kamer met wifi (tegen betaling) en nadat we onze spullen neergezet hebben, zijn we naar de bar gegaan. Hier was het heel gezellig en behoorlijk druk. We hebben nog even gezellig zitten te pimpelen en een apetizer genomen. Heerlijke buffalo wings met blue cheese en celleriesticks. We zijn nu weer terug op de kamer en ik zit nog even deze update te schrijven. Jan kijkt naar de TV.

 

 

Morgen kunnen we een beetje uitslapen tot een uur of acht en dan gaan we weer naar de luchthaven. Hopelijk gaat het allemaal goedkomen met de in optie gezette vluchten. We vliegen eerst naar Washington en vandaar ‘s avonds naar Amsterdam. Althans dat is de bedoeling. Ik heb net de bewuste vluchten bekeken om evt. seats vast te leggen, maar er niets meer available. Wat dat betekent moeten we maar afwachten. Ik hou m’n hart vast.

Do 24 – vr 25/6 Vervolg terugreis 

Ondanks dat ik pas om half twee ging slapen hebben we een prima nachtrust gehad op een heerlijk bed in het Hyatt Regency Hotel. We zijn om acht uur opgestaan, lekker gedoucht en onze spulletje ingepakt. Ontbijten doen we wel op de luchthaven want we willen daar weer op tijd zijn.Om 9:15 uur kwam de shuttlebus van het hotel voorrijden en zijn we naar de airport gereden.

 

 

We hebben ons aangesloten in de rij wachtenden en ben je aan de beurt , moet je eerst zelf electronisch inchecken. Zoals viel te verwachten lukte het ook deze keer niet. We hebben weer hulp van United personeel ingeroepen maar ook deze meneer lukte het niet onze papieren te scannen. Dat gold voor de paspoorten, onze boardingkaarten, onze creditkaarten en mileageplusmembercards. De machine pakte gewoon niets van ons. Het conformationnumber van de tickets heeft hij uiteindelijk handmatig ingevoerd, maar ook dat werd niet herkend.

Hierop werden wij gedirigeerd naar een andere rij voor “moeilijke” gevallen. Op dat moment flipte Jan zowat en werd heel erg boos. Maar ja we hadden geen keus en konden aansluiten. Er zaten maar twee medewerkers achter de balies en ze waren heel erg lang bezig met elke klant. Voor ons stond een Chinees gezelschap van zes mensen die gigantisch veel extra bagage bij zich hadden. Qua gewicht klopte er niets van en alles moest worden overgepakt. Wij vragen ons dan af waarom United geen weegschaal neerzet waarop ieder z’n eigen bagage eerst kan of moet wegen voordat je bij de balie geholpen wordt.

Om een lang verhaal kort te maken, wij hebben nog een uur in die rij gestaan voor we aan de beurt waren. Toen was het ook zo voor elkaar en kregen we boardingpassen voor onze vlucht van 13:12 uur naar Washington en werd onze bagage opnieuw ingecheckt. We gingen naar de gate en ontmoetten weer Maaike en Robin, een Nederlands stel waar we gisteren ook mee opgetrokken zijn. Zij zaten in hetzelfde schuitje als wij maar hadden in een ander hotel dan wij overnacht in Chicago. Leuke jongelui waar we de hele reis gezellig mee gekletst hebben.

Alles liep verder op tijd en om 13:00 uur zat iedereen in het vliegtuig. We vertrokken echter niet. Er werd omgeroepen dat er een deur defect was en dat die eerst gemaakt moest worden. Nee he, toch niet weer problemen! Nou ja dus. Een kwartier later werd gezegd dat er een groundstop was op Dulles Washington i.v.m. het slechte weer en dat dit ook nog een uur kon duren. We hadden in Washington maar anderhalf uur om over te stappen op onze vlucht naar Nederland en dit zou betekenen dat we ook die vlucht niet zouden halen. We hebben toen maar tegen elkaar gezegd dat we alles gewoon over ons heen laten komen en wel zien hoe e.e.a. loopt. Als we ook nog in Washington een keer moeten overnachten dan moet dat maar.

Na een half uur werd medegedeeld dat we van de gate af moesten want daar moest een toestel van Lufthansa staan die binnen was gevlogen. Wij werden met ons vliegtuig dus ergens anders geparkeerd op het vliegveld. Uiteindelijk heeft dit alles anderhalf uur geduurd en toen konden we eindelijk vertrekken. Precies om half zes, het tijdstip dat ons toestel naar Nederland zou vertrekken, landden we op Dulles Int.Airport.

Op het moment dat we het toestel uitstapten werd omgeroepen dat passagiers voor vlucht 946 naar Nederland (wij dus) zich onmiddellijk naar gate C8 moesten begeven want dat er op ons werd gewacht. Dat was op zich goed nieuws! Wij waren echter geland op D30 en dus moesten we helemaal naar de andere kant wat ongeveer een paar kilometer lopen is. Hard hollend zijn we met z’n vieren die kant op gegaan. Ik moest ook nog vreselijk plassen en elke stap die ik deed moest ik dat ook nog ophouden. Jan nam op den duur mijn rugzak er ook bij en ging nog wat harder hollen. Ik kon niet meer en was steen kapot.

Uiteindelijk kwamen we bij C8 aan en stond men ons op te wachten. De andere passagiers zaten allemaal al in het toestel. Ik kon nog net uitbrengen dat ik naar de wc moest en water wilde en na een poosje kwam ik weer wat bij. Ondertussen vertrok het vliegtuig ook nog niet. Door de groundstop was het vliegverkeer in de war en stonden er heel veel toestellen in de wacht om te vertrekken. Uiteindelijk hebben we ook in dit toestel nog ruim twee uur moeten wachten voordat we vertrokken. Maar we zaten erin en gingen nu eindelijk naar huis.

De vlucht verliep verder prima. We hadden door al dit gedoe nog wel het voordeel gehad dat we deze vier terugvluchten elke keer op Economy Plus zijn gezet, dus wat dat betreft waren het prettige vluchten met veel beenruimte.

 

 

Ruim anderhalf uur na de oorspronkelijke aankomsttijd landden we op Schiphol. Tot onze verbazing en geluk kwam onze bagage wel mee in tegenstelling tot die van Maaike en Robin. Hun bagage was nog in Chicago werd verteld. Ingvild stond al twee uur op Schiphol op ons te wachten maar dat mocht de pret niet meer drukken. We waren er eindelijk en we waren heel blij elkaar weer te zien na precies twee maanden. 25 april zijn we uit huis vertrokken en 25 juni waren we ’s middags weer thuis na een fantastische vakantie.

 

Samenvatting

We kunnen terugzien op een mooie, geweldige en lange vakantie van precies 2 maanden in het zuid- en midwesten van Amerika met veel afwisseling, een hoop gezelligheid en een aantal nieuwe dingen. Ook het avontuur ontbrak dit keer zeker niet.

Ik heb een nieuw routekaartje gemaakt hoe uiteindelijk onze route is gelopen en dat ziet er best onlogisch uit, maar door de lengte van onze vakantie hadden we alle vrijheid ter plaatse onze route in te vullen, net waar we op dat moment zin aan hadden.  En we tekenen er alletwee voor als we dat in de toekomst nog eens op die manier zouden kunnen doen. We vonden het heerlijk zo!!

 

 Een paar feiten op een rijtje:

-   Heenreis 6 dagen vertraagd door vulkaanuitbarsting op IJsland.

 

-   Terugreis met hindernissen:

Maar liefst vier vluchten (LA-PHX-ORD-IAD-AMS) met een extra gedwongen overnachting.

Duur 51 uur (minus 9 uur tijdsverschil)

 

-   Totale reisduur: 62 dagen (9 w – 1 dag)

 

-   Bezocht 10 Staten: CA, NV, AZ, UT, CO, KS, OK, TX, NM en IL

 

-   Huurauto’s:

Jeep Patriot (1 dag)

Ford Escape (18 dagen)

Toyota RAV4 (40 dagen)

 

-   Gereden: plm 6000 mijl

 

-   Overnachtingen:

11 x motel/hotel

9 x huurhuis

2 x cabin

38 x tent

1 x vliegtuig

 

-   Ontmoetingen met:

Carin (Pyca) – Schiphol

Rob en Annie (Rob & Annie) – week in Page

Hans en Truus (Hoog53) – avond in Page

Thuul en Peet (Thuul) – drie dagen in Moab

Jacqueline, Peter, Natasja (Jasmino) – 5 dagen in Denver en 4 dagen in Las Vegas

Loek en Gepke (Loek) – weekend in Denver /Aurora

Dennis en Anna (Dento) – weekend in Denver/Nederland

Arthur en Kim ( Arthurvanmourik) – weekend in Denver / Nederland

Diny en Albert (ORANGE) – 2 dagen in Moab

 

-   Nieuw tijdens deze trip:

Cachen

Kansas (Dodge City, Wellington)

Route 66 in Oklahoma en Texas

Oklahoma City (National Memorial & Museum)

Red Canyon Loop en Crack Canyon in san Rafaël Swell Zuid

Black Dragon in San Rafaël Swell Noord

Little Egypt i.c.m. Burr Trail Zuid

Klondike Bluffs in Arches NP

Crystal Geyser bij Green River)

Blue Hill Road, Mill Canyon (NW van Moab) plus gebied NO en ZO van Moab

Buckskin Gulch (slot canyon Coyote Buttes Nord)

Sand Hollow SP-Water Canyon-Smithonian Butte Scenic Byway  (ZO Utah)

House on Fire (UT)

Kolob Plateau scenic byway (Zion NP)

Antelope Poppy Reserve (CA)

Brigham Plain Road (Page)

Red Canyon en achteringang Bryce NP

Moqui Marbles (Escalante)

 

-   Op herhaling:

Blue Canyon

Coalmine Canyon

Yellow Rock

Wahweap Hoodoos

White Rocks

Toadstools

Paria Movie Set

Monument Valley

Moki Dugway

Muley Point

Cathedral Valley Loop

Capitol Reef NP

Arches NP

Canyonlands NP

Long Canyon

Corona Arch

Onion Creek

Fisher Towers

La Sal Mountain Loop

Cadillac Ranch

Pikes Peak

Air Force Academy

Peak to Peak Hwy

 

-   Hoogtepunten:

 De prachtige (ontdekkings)tochten en hikes die we gedaan hebben met ons tweeën maar ook met  vrienden en bekenden van het AA-forum en de gezelligheid die we met elkaar hebben gehad.

Het schitterende weer al die weken.

Het gevoel van vrijheid, flexibiliteit en ontspanning.

 

De vele lezers van ons weblog en de leuke reacties in ons gastenboek hebben er mede voor gezorgd dat deze vakantie helemaal is geslaagd.

 

Iedereen heel erg bedankt!

 

Marjan en Jan

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Di 8/6 Torrey (Little Egypt-Burr Trail)

Vannacht waaide het stormachtig en daardoor hebben we bijzonder onrustig geslapen. Tegen de morgen gaat de wind liggen en vallen we toch weer in slaap en zijn daardoor eigenlijk wat aan de late kant vanmorgen. We ontbijten bij de tent en verlaten dan de camping pas om kwart voor tien. We tanken nog even aan de overkant en nemen gelijk weer koffie mee voor onderweg. We hebben een lange rit voor de boeg.

Op onze oorspronkelijke planning stond een overnachting in Halls Crossing bij Lake Powell onderweg van New Mexico naar Capitol Reef. Aangezien we de route omgegooid hebben en van Santa Fé naar Las Vegas zijn gereden komen we hier niet meer langs, maar we willen toch nog graag dit stuk van Lake Powell in combinatie met de Burr Trail en Little Egypt bekijken en dus maken we er nu maar een dagtocht van vanuit Torrey.

We rijden weer de UT 24 oostwaarts door Capitol Reef NP en komen na een uurtje aan in Hanksville. Hier zetten we het benzinestation die in een rots is gebouwd even op de foto en nemen dan vervolgens de scenic byway US 95, een prachtige weg langs de Henri Mountains die we reeds meerdere malen hebben gereden.

 

 

Ons eerste doel vandaag is “Little Egypt”, een soort park die je een beetje kunt vergelijken met Goblin Valley SP. Achteraf zag ik hier ook wel iets in van de Blue Canyon en eigenlijk is het dus een mix van die twee maar dan wel veel kleinschaliger. We slaan rechtsaf tussen milemarker 20 en 21 en volgen 1,5 mijl een gravelroad waarna je bij “Little Egypt” aankomt. We zien ook hier veel prachtig blauw bloeiende struiken.

 

 

 

Dit is overigens niet de weg die Laurent Matres beschrijft maar de routebeschrijving volgens de site van “Zehrer’s Place”. Deze weg is handiger en korter als je vanuit het noorden komt. We parkeren de auto en gaan het park verkennen en uiteraard wordt er weer veel gefotografeerd.

 

 

 

 

Terwijl we hier rond lopen schiet er vlak voor ons opeens tussen de rotsformaties uit een, zeg maar, “Egyptische haas” of zoiets. Hij schrok nog meer dan wij en bleef doodstil zitten zodat we een goede foto konden maken.

Als we weer terug naar de auto willen gaan, zien we ineens in de verte tegen de rotswand aan een grote hoodoo. Daar banjeren we natuurlijk nog even naar toe. De zon staat een beetje verkeerd maar hij moet natuurlijk wel vastgelegd worden. Het is een enorm ding en Jan gaat er nog even naast staan ter vergelijking.

 

 

We rijden niet dezelfde weg terug naar de hoofdweg maar vervolgen de dirtroad en tot onze verbazing zien we om een hoek nog een ander gedeelte van “Little Egypt”. Ik vermoed dat de meeste mensen slechts dit (voor ons 2^e) deel bezoeken omdat je daar eerst komt volgens de routebeschrijving van LM en je het andere gedeelte niet kunt zien vanaf dat punt. We parkeren hier ook nog even de auto en lopen er wat rond om wat foto’s te maken. Wij vonden overigens het eerste deel het mooist.

Na dit mooie stukje natuur rijden we verder via de dirtroad naar het zuiden. Op mijn gedetailleerde atlas én op de bordjes langs de kant én ook in het grote backcountryboek zie ik dat hier allemaal scenic backway’s zijn en dat er in dit gebied van de Henri Mountains nog een hoop te zien en te ontdekken valt. Het is hier dan ook verschrikkelijk mooi en deze streek komt een volgende keer zeker weer op onze planning.   

 

 

Op het laatste stuk van de dirtroad staan we opeens voor stromend water over de weg. Ik ga de auto uit om te kijken of we hier door kunnen rijden. Ik haal me een paar kletspoten en modderschoenen op, maar we kunnen hier gelukkig verder rijden. Terwijl ik een foto neem spurt Jan met een noodgang door het water en zo kom ik voor de rest van mijn lijf ook nog eens helemaal onder de zandsputters te zitten. En Jan maar lachen…

Precies om half één draaien we weer de US 95 op en we zijn nu vlak voor de splitsing met de UT 276. Deze weg gaat naar Bullfrog onze bestemming voor vandaag. De scenic 95 is een fantastische mooie weg die we vaker hebben gereden, maar deze zijweg doet er niet voor onder. Echt geweldig mooi. We komen één dorp (zeg maar “gat”) tegen, Ticaboo genaamd.

 

 

 

Een paar mijl verder zien we opslagterreinen van boten en grote benzinestations. Ook zien we een aantal verwaarloosde houseboten staan.  Van de vier grote benzinestations  annex vrij nieuw uitziende stores/snackbars zijn er maar liefst drie gesloten  en we zien een briefje op de deur hangen waarom men gesloten is. Ook hier heeft de economische recessie hard toegeslagen.

 

 

 

 

Even later arriveren we in Bullfrog. In de verte zien we al het blauwe water van Lake Powell met daarom heen de rode rotsen. Dit gebied valt onder het Glen Canyon NRA en dus moet er toegang worden betaald als je geen Nat. Parken Pass hebt.

We rijden naar de Marina en bekijken de omgeving en genieten van het mooie kleurige uitzicht hier. De thermometer geeft inmiddels boven de 100F aan en verkoeling heb je hier echt niet ondanks het water. We zien de ferry die juist van de overkant van Halls Crossing komt aanvaren. Een overtocht voor een auto kost momenteel $ 25 en er is elke twee uur een afvaart.

 

 

 

 

Wij gaan niet met de ferry zoals oorspronkelijk gepland was, maar blijven aan de noordkant en gaan via de scenic Burr Trail/Notom Bullfrog Road weer terug naar Torrey. De eerste mijlen is de weg volledig geasfalteerd, daarna wordt het een gravelroad en is volledig door elke wagen te berijden. We zien weer van allerlei mooie  dingen en natuurverschijnselen op deze route en er wordt weer driftig gefotografeerd.

 

 

  

 

Deze scenic backway weg loopt eerst langs het langgerekte zuidelijk gedeelte van Capitol Reef NP en ongeveer halverwege draaien we het park zelf in. We passeren diverse trailheads en een zijweg naar Halls Crossings Overlook, maar dat doen wij niet. Kost te veel tijd en dit weggetje is bijzonder slecht volgens de beschrijvingen. We rijden nu via de Burr Trail parallel aan de Waterpocket Fold, de aardplooi die hier is ontstaan. We hadden dit geologische wonder al eens van bovenaf gezien bij Strike Valley Overlook en nu rijden we er dus aan de oostkant langs.

We staan verbaasd dat Waterpocket Fold nog zo hoog en groot is en dat er zoveel mooie kleuren in zitten. Het is vanuit onze positie en met mijn klein fototoestelletje heel moeilijk de lange plooi op de foto te zetten, maar voor een indruk hier toch een foto.

Op een gegeven moment krijg je een driesprong en splitst de Burr Trail en de Notom Bullfrog Road zich. De Burr Trail gaat verder linksaf richting westen en daarmee kun je via de switchbacks naar boven en verder naar Boulder. Dit deden wij een paar jaar geleden al eens. Wij vervolgen echter de NBR naar het noorden en ook hier zien we nog weer andere kleuren en formaties in het landschap. Jan is wat moe geworden en ik stel voor om de laatste 30 mijl over deze gravelroad te rijden en dat is heel wat voor mij want ik rij nooit in Amerika en zeker niet over dirtroads.

 

 

 

Jan doet de ogen even dicht en ik tuf over zanderige wasbordroad en voel me een hele piet. Het is al half zes als we weer op de hoofweg (UT 24) aankomen. We wisselen weer van plaats en Jan rijdt het laatste stuk naar Torrey. De 24 is een scenic doorgaande weg door Capitol Reef en ik wil ook hier graag nog wat foto’s van hebben. Vanuit de (rijdende) auto schiet ik nog wat plaatjes. Ik voel me soms net zo’n rijdende reporter.

 

 

 

 

 

 

Het was een lange rijdag vandaag. We zijn 8,5 uur onderweg geweest, maar het was alleszins de moeite waard. Als we op de camping komen hebben we buren gekregen, twee Nederlandse echtparen die gezamenlijk een rondreis maken in één auto maar met twee tenten. We komen aan de praat en al spoedig ligt de kaart op tafel en wordt ons om tips gevraagd. Als ik zie welke route deze mensen hebben gereden in de afgelopen 2,5 week dan is het duidelijk dat ze niet bekend zijn met het AA-forum. Wij hadden ze dit vast afgeraden. SF-LA-GC-MV-Cortez-Moab-Mount Rushmore-Yellowstone-Teton-SLC en nu Capitol Reef en dat alles in 2,5 week. Ik word al moe als ik eraan denk.

De kippepootjes gaan vandaag op de BBQ (ze blijven heus een dag goed tussen het ijs in de koelbox, dit even voor Marjon)en ik maak er gebakken aardappeltjes bij met boontjes uit blik. Zo’n lekkere “foute” Hollandse maaltijd….

Morgen lassen we een rustdag in. Dan ga ik ook het verslag afmaken, de was doen, wat contacten met het thuisfront, internetten, alles bijlezen, misschien nog wat cachen én het is 9 juni en dus moeten we stemmen. Ha,ha,ha, deze keer stoppen we lekker onze kop in het zand en krijgen we er niets van mee. We konden ook niemand machtigen want toen we weggingen waren er nog geen stembiljetten aanwezig.

Verder gaan we de boel klaarmaken voor donderdag. Dat wordt weer een scenic route door San Rafaël Swell naar Green River…..

 

Wo 9/6 Torrey (RUSTDAG)

 

 

 

Do 10/6 Torrey – Green River (San Rafaël Swell)

Na de rustdag van gisteren gaan we vandaag weer vol aan de bak. Via een mooie scenic route door het zuidelijke deel van San Rafaël Swell verplaatsen we ons naar Green River. We staan op tijd op en vóór acht uur verlaten we de camping in Torrey. We hebben hier met plezier vier dagen en nachten doorgebracht. Gisteravond hebben we het nog heel gezellig gehad met onze Nederlandse buren.

We gooien de tank weer vol aan de overkant, vullen onze koffiebekers en rijden dan naar Hanksville waar we precies een uur later aankomen. Eergisteren gingen we hier op de driesprong rechtsaf de 95 op naar Lake Powell, vandaag gaan we linksaf en vervolgen de 24. Links zien we Factory Butte die nog op ons to do lijstje staat voor een volgende keer.

We passeren Molly’s Castle en slaan daarna links af de Temple Mountain Road in. Dat is dezelfde afslag als naar Goblin Valley. Na een paar mijl moet je voor dát park naar links maar wij gaan rechtdoor. Rechts in de rotsen zie je hier tekeningen die we al vaker hebben gefotografeerd als we hier langs kwamen. Op de DVD “Grand Circle” komen deze muurtekeningen ook voor.

 

 

De weg is nu geen asfalt meer maar wordt een dirtroad die vandaag overigens prima te berijden is met deze droge omstandigheden. Een paar mijl verder bij de berg “Temple Mountain” is er weer een splitsing.

Wij slaan hier linksaf voor ons eerste uitstapje van vandaag “Crack Canyon”. Als we dat gedaan hebben komen we straks hier weer terug op deze splitsing om verder te gaan over de Temple Mountain Road, maar we rijden nu eerst “behind the reef”. Hier liggen vijf canyons naast elkaar waaronder de wat bekendere “Little Wild Horse Canyon” die men overigens meestal van de “voorkant” benadert. Wij rijden nu dus aan de achterkant van de canyons. “Crack Canyon” is de eerste van de vijf.

 

 

We parkeren de auto bij de trailhead, doen de bergschoenen aan en nemen wat water mee. We moeten zo’n kleine 20 minuutjes lopen voordat we bij de ingang van de canyon zijn. Je gaat gedeeltelijk over een pad en gedeeltelijk door de wash.

Zo gauw we de canyon inkomen zien we gelijk al de “cracks” waar deze canyon zijn naam aan te danken heeft. Helaas staat de zon verkeerd en hoog aan de hemel waardoor het moeilijk fotograferen is met overal half schaduw half zon, maar we doen ons best er wat van te maken. Mooi is het hier in elk geval wel en zelfs mooier dan we het ons hadden voorgesteld. In het begin is er een klein stukje hoogteverschil wat we even moeten overbruggen, maar voor de rest kun je gewoon op vlak terrein doorlopen. Er moest dus even geklauterd worden.

 

 

 

Hoe verder we de canyon inlopen des te  meer cracks zien we in de wanden waarvan ook de kleur steeds verandert van grauw naar geel naar rood. We knippen maar weer raak en zien wel wat het wordt. Het is hier een eldorado voor fotografen. Ik ontdek trouwens ook een lichte vlek op mijn lens die op veel foto’s te zien is en daar baal ik stevig van. Maar voor de rest genieten we hier erg en we hadden graag nog wat langer gebleven maar we hebben nog meer te doen vandaag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Na een uur gaan we terug naar de auto en het is bijna twaalf uur als we weer terugrijden naar de splitsing bij Temple Mountain. We vervolgen de weg een behoorlijk aantal mijlen tot we weer twee splitsingen krijgen waar we steeds links aanhouden tot we uiteindelijk uitkomen bij de scenic Red Canyon Loop die we willen rijden. Volgens de beschrijvingen kun je deze loop van 28 mijl het beste tegen de klok in te rijden wat wij dan ook doen. De “Family Butte” is het eerste markante punt die we eigenlijk al ver van te voren hadden gezien.

Hierna volgt een afdaling de eigenlijke canyon in. We rijden door de wash en met name aan onze rechterhand zien we de enorm indrukwekkende geel en roodachtig gekleurde rotswanden, buttes en monolieten. Fantastisch wat weer een mooi brok natuur!

 

 

 

 

 

 

 

 
   

We zien een paar keer waarschuwingsborden waarin vermeld staat dat in dit gebied uranium mijnen waren en dat er gevaar bestaat voor radioactieve straling. Je mag niets aanraken en vind je iets “verdachts” dan moet dat direct gemeld worden aan BLM of de sherrif. De voormalige mijnen liggen aan zijpaden en wij gaan Mining “Lucky Strike” opzoeken. En uiteraard blijven we met onze vingers overal van af….

 

 

 

   

Weer een eind verder zien we nog een mijn en een wrak van een vrachtwagen en Jan vond het wel een leuk idee “oud” en “nieuw” naast elkaar.

 

 

 
  

We rijden verder door de canyon en maken hier en daar nog wat fotostops. In het laatste gedeelte van de canyon nadat we de wash hebben verlaten, passeren we “Tommich Butte” en “Hondu Arch”

 

 

 

 

We zijn nu halverwege de loop en gaan weer richting noorden. Het is inmiddels bijna drie uur en we hebben honger. We stoppen onderweg voor een kleine pauze en blikken nog eens achterom op die prachtige formaties van de Red Canyon die nu gedeeltelijk in de zon liggen. Wat weer een mooie tocht is dit en toch weer zo anders dan wat we tot nu toe gedaan hebben.

 

 

Nadat de loop is volgemaakt komen we weer op de Temple Mountain Road die uiteindelijk uitkomt op de Interstate 70. We rijden nu naar Green River maar maken nog een laatste stop op een restarea waar je een mooi uitzicht hebt.

Even over vier zijn we op de KOA in Green River. We zetten de tent op en nemen een pilsje en relaxen een poosje. Tegen etenstijd gaan we in het dorp een zak ijs kopen en wat drinken want dat is op. Daarna gaan we eten bij “Tamarisk” wat vlak naast de camping ligt. We nemen een simpel buffet wat achteraf geen hoogvlieger bleek, maar nog net te pruimen was. De soep en salade was smakelijk, de hoofdgerechten beneden maat en de toetjes mierzoet.

Morgen gaan we verder naar Moab, hier niet zover vandaan. Daar hebben we een plek gereserveerd op camping “Canyonlands “ waar we een maand geleden ook een week hebben gestaan. We zullen ons daar wel weer vermaken…..

 

Vr 11/6 Green River – Moab

We hebben goed geslapen vannacht en omstreeks half negen staan we op. Op deze KOA kampground in Green River kun je ’s morgens gratis koffie naar eigen smaak krijgen en ze hebben muffins en andere zoetigheden gratis als ontbijt. Dit hebben we nog niet eerder meegemaakt. Wij maken hier vanmorgen gebruik van. Daarna gaan we uitgebreid douchen, lezen onze mail en de reacties in het gastenboek en breken dan de tent weer af. Het is elf uur als we wegrijden richting Moab.

De afstand is niet groot, maar 50 mijl en binnen driekwartier zien we dan ook al de bekende rode rotsen en rijden we Moab binnen.

Onderweg naar Moab hebben we zitten brainstormen wat we eigenlijk nog willen deze laatste 12 dagen die we nog tegoed hebben. De planning was nog naar Death Valley en Joshua Tree te gaan, maar sinds we gisteren gezien hebben dat het daar bloedje heet wordt de komende week, hebben we daar beiden eigenlijk niet zoveel zin meer in. We willen nog wat relaxen en niet teveel meer rondtrekken. We besluiten nog wat langer in Moab te blijven als dat mogelijk is.

We hebben drie nachten gereserveerd op “Canyonlands Campground”. Deze keer hebben we gekozen voor een tentsite met elektriciteit. We kunnen ons verblijf nog verlengen met 4 nachten, daarna is het vol. Dat betekent dat wij hier in totaal dus nog 7 nachten zullen blijven in Moab. We hebben een mooi plekje waar we tevreden mee zijn.

 

 

We installeren ons en gaan daarna een hele tijd skypen met Ingvild en de kids. Heel fijn om weer even uitgebreid bij te kletsen en elkaar te zien via de webcam. Jan belt nog even met z’n vader en ik sms met Diny, Roland en Jacqueline. Diny en Albert zijn gisteren aangekomen in Phoenix en slapen vannacht in Flagstaff. Morgen komen ze via Monument Valley naar ons toe in Moab. Roland stuurt een bericht dat hij in Washington is aangekomen en heel blij is met zijn gescoorde cabrio Mustang en Jacqueline laat weten dat zij hun vlucht gemist hebben maar gelukkig omgeboekt konden worden via Chicago zodat ze toch morgen in Nederland aan zullen komen. Dat was behoorlijk stressen voor hun in eerste instantie.

Na al dat geklets gaan Jan en ik boodschappen doen, geld pinnen en de auto wassen. Hij was niet meer wit maar oranje ondertussen. Niet dat ons dat nou zo boeit, maar je komt zelf steeds onder het rode stof te zitten als je tegen de auto aankomt of er iets uit wil pakken. Een hogedrukspuit doet wonderen en voor $ 2 is de auto weer prachtig stofvrij.

 

 

We eten makkelijk vanavond. Ik trek een blik chili met bonen open en we eten er appelmoes bij met een yorhurttoetje. De camping is weer helemaal vol dit weekend en vooral Jan geniet van een beetje koekeloeren vanuit zijn stoeltje. Morgen en overmorgen is er kans op een bui maar de temperatuur is goed. Volgende week wordt het heel warm volgens weather.com.

Maar we hebben eerst een paar gezellige dagen met Albert en Diny. We zijn al zo’n jaar of vijftien bevriend en hebben in de loop der jaren ook diverse malen enkele tijden met elkaar doorgebracht in Amerika. We gaan weer “leuk doen” zeggen we dan altijd tegen elkaar….

 

Za 12/6 Moab

Vannacht hebben we vreselijke onweersbuien en regen gehad. We werden verschillende malen wakker van het gekletter op het tentdak. Tegen acht uur vanmorgen werd het ineens droog. We hebben nog een uurtje gewacht en zijn toen opgestaan. Heerlijk weer was het toen en de korte broek kon gewoon aan. Wat een mazzel dat we nog steeds niet echt last van regen hebben gehad. ’s Nachts maakt ons niets uit natuurlijk. Helaas zou dit vandaag niet zo blijven. We zien in de verte op de Sal Mountains dat het daar vannacht gesneeuwd heeft. De toppen zijn ineens weer allemaal spierwit.

We hebben vanmorgen wat rondgelummeld. Internetten, boodschapje doen etc. Vanmiddag willen we wat caches gaan zoeken. De eerste die we doen zit op de nieuwe voetgangers/fietsbrug over de Colorado River. Het is een magnetic en hij zit precies in het midden van brug. Makkelijk te vinden.

 

 

 

De volgende cache zit een kilometer verderop in de Mainstreet in een hole in the rockwall. Hier moesten we even zoeken en Jan is de eerste die hem ziet. Er zit van alles in maar geen echte geregistreerde TB of coin zoals op de site stond. Dat was wederom een teleurstelling zoals al veel vaker is gebeurd hier in Amerika. Er wordt hier beslist niet goed gelogd.

 

 

  

Een driehonderd meter verder zit nog een cache. Deze vinden we gelukkig heel snel want er komt me toch een donkere lucht aan zetten! Dat belooft niet veel goeds.

We keren gauw terug naar de camping en net voordat de bui losbarst zijn we binnen. Jan kruipt in de tent en ik ga een poos in de auto zitten te computeren. Al met al duurde de bui een klein uurtje en toen klaarde het weer op.

 

 

We hebben honger gekregen en gaan naar de overkant van Burger King een Whopper halen. Daarna rijden we naar Days Inn om te kijken of Albert en Diny inmiddels zijn gearriveerd. We zien al een Grand Marquis staan, dus ze zullen er wel zijn. We informeren bij de balie en inderdaad zijn ze zojuist aangekomen.

We gaan naar hun kamer en daar was het weerzien weer heel hartelijk.We kletsen wat bij en besluiten dan gezamenlijk te gaan eten bij Eddie Mc Stiff’s.

 

 

  

Diny neemt een visgerecht en wij drieën een sirloinsteak MoJo. Dat was met lime en garclic. Zo verschrikkelijk lekker en een goede keus.  Als toetje nemen we de special, chocochipijs en daar overheen werd een glas Kahlua geschonken. Goh, dat was me toch een partijtje lekker!

 

Na deze lekkere maaltijd gaan we nog wat winkeltjes bekijken hier in Moab waarna we met z’n vieren naar onze camping gaan. Daar drinken we koffie en zitten nog een poos te kletsen. Tegen half negen gaan Albert en Diny weer naar hun hotel terug. Ik begin dit verslag te typen terwijl ik in de verte weer zo’n donkere lucht aan zie komen. Even laten barst die bui los en vluchten Jan en ik naar de auto waar we momenteel zitten te wachten tot het weer droog wordt. Ondertussen kan ik mooi dit verslag afmaken… 

 

Zo 13/6 Moab (Canyonlands – Arches NP)

Vanmorgen zijn we op tijd opgestaan en om half negen staan de Bakkies al voor onze neus op de camping. We drinken nog even een kop koffie en gaan dan met z’n vieren in de auto van Albert en Diny richting Canyonlands NP.

A&D zijn nieuwsgierig hoe dat nu werkt met het cachen en daarom doen we er eentje op weg naar het park. Ik heb een cache uitgezocht op een viewpoint langs de UT 313. We parkeren daar de auto en lopen richting uitzichtpunt en moeten volgens de GPS dan een eindje van het pad af. Dat is maar goed ook want er zijn veel muggles.

We lopen richting rotswand en op het aangegeven punt kijken we in het rond. Jan is degene die de cache spot onder een paar stenen en A&D filmen driftig om dit voor hen nieuwe fenomeen vast te leggen.  Het is maar goed dat op dit weblog geen geluid wordt vastgelegd. Wat er allemaal voor geks gezegd werd kan beter niet in de openbaarheid en wij horen dat later wel terug als we de film bekijken. Het was in elk geval wel lachen!

 

 

 

 
 

Hierna rijden we het park in en stoppen bij het eerste viewpoint. Je kunt een eindje verder lopen over de rotsen en dan heb je een mooi gezicht op de Shäfertrail. Jan moet natuurlijk zo nodig weer op een of ander enge rotspunt staan, maar het levert wel een mooi plaatje op.

 

 

 

Het volgende stoppunt is  Mesa Arch want hier waren de Bakkies nog nooit geweest. Wel veel vaker in Canyonlands maar op de een of andere manier hebben ze steeds deze arch gemist. Als we bij de parking komen is deze behoorlijk vol en moeten we zoeken naar een plekje. Het is duidelijk zondag en druk in het park. Je kan ook goed zien dat het geregend heeft vannacht want de “gaten” in het slickrock staan allemaal vol water.

We lopen de trail naar de arch en ook hier zijn veel mensen aanwezig. Geen geschikt moment dus voor mooie natuurplaatjes maar wel voor leuke kiekjes en dat doen we dus maar. Voor Jan en mij ook een mooie gelegenheid om eens een keer samen op de foto te komen en dat geldt natuurlijk ook voor A&D.

 

  

 

 

   

Na dit uitstapje rijden we in één keer door naar het Grand Viewpoint aan het eind van de parkroad. Een prachtig punt is dit en we hebben hier dan ook een hele poos gestaan. Beneden ons op de White Rimtrail zien we een aantal mountainbikers bezig met daarachter twee volgauto’s. Leuk om hier naar te kijken. Moet je wel voor inzoomen want voor het blote oog is het een behoorlijk eind weg.

 

 

 

   

Het is inmiddels twaalf uur geweest en we krijgen honger. We nemen nog één viewpoint voordat we gaan pauzeren.

 

 

We zoeken een picnicplaats waar we heel gezellig met elkaar gaan lunchen. We hebben van alles bij ons aan eterij en drinkerij en ook de aardbeien met slagroom ontbreken niet.

Onze laatste stop in dit park is bij de Shäfertrail Overlook. We zien beneden ons een aantal voertuigen die deze spectaculaire trail rijden en het is leuk om hier naar te kijken. Het begint bij Jan en mij ook weer te kriebelen maar we hebben inmiddels drie keer de Shäfertrail gereden en het dit jaar niet op de planning staan. Maar…. alleen kijken is ook leuk!

Ons volgende doel is het Arches Nat. Park. Het is al twee uur geweest als we bij het Visitorcenter aankomen. Eerst maar weer een sanitaire stop, de zoveelste van vandaag. Ik “moet” ongeveer elke tien minuten en wordt daar zoals gewoonlijk weer goed mee geplaagd door de “heren”.

We pakken gelijk maar het eerste viewpoint “Park Avenue “. We overwegen nog even of we deze trail zullen lopen maar zien er uiteindelijk toch maar van af en houden het bij “plaatjes schieten”.

 

 

We rijden Balanced Rock voorbij en slaan rechtsaf naar de Windowssectie. Voor Jan en mij alweer heel wat jaartjes geleden dat we dit gedeelte van het park bezochten. Het is daar ook nu weer heel erg druk en we moeten een rondje rijden om een parkeerplaats te vinden maar dat lukt uiteindelijk wel. We lopen (klimmen) eerst naar de Turret Arch, een prachtige arch in een indrukwekkende rotsformatie.

De looptrail gaat dan verder naar de South en North Windows, twee enorme imposante arches. We fotograferen er hier natuurlijk ook weer flink op los. Zonder mensen op de foto gaat niet lukken, maar dat hadden we al ingecalculeerd.

 

 

 

Ondertussen zien we in de verte enorme donkere luchten aankomen. Dat belooft weer een onweersbui te worden. Tot nu toe hebben we de hele dag goed weer met een lekker temperatuurtje. Wel half bewolkt met dreigende luchten maar die dreven steeds aan ons voorbij. Deze nieuwe donkere lucht geeft een mooi dramatisch effect als achtergrond bij dit mooie landschap.

 

 

Aan de overkant van de weg zijn nog een paar mooie arches waarvan de mooiste en bekendste toch wel de Double Arch is. We steken de weg dus over en lopen hier naar toe. We zien op een steile wand nog twee “gekken” die zo nodig naar boven moeten klimmen. Dat gaat goed maar we houden ons hart vast als ze weer naar beneden gaan. Albert zit met zijn filmtoestel in de aanslag want dat gaat gegarandeerd verkeerd volgens hem. Tot zijn teleurstelling kwamen ze echter zonder kleerscheuren weer beneden.

 

 

Onze laatste stop vanmiddag is het Lower Delicate Arch Viewpoint. Van hieruit heb je in de verte zicht op deze arch. Ook wel eens leuk DA van deze kant te bekijken. Vorige maand stond we nog boven bij Delicate Arch zelf samen met Thuul en Peter.

Terwijl we terug rijden naar de uitgang van het park barst de bui los en we rijden met de ruitenwissers op de hoogste stand naar beneden. Eenmaal in Moab is het weer droog. We rijden door naar McDonald’s waar we ons tegoed doen aan cheeseburgers, kipnuggets, french fries, milkshake en Mc flurries.

Albert en Diny brengen ons terug naar de camping en gaan dan naar hun hotel terug. We hebben een hele gezellige leuke dag gehad met z’n vieren. Morgenvroeg om half zes is de voetbalwedstrijd Nederland-Denemarken. We zijn uitgenodigd om bij hun op de kamer naar de wedstrijd te kijken maar we weten nog niet of we dat doen. Vijf uur opstaan is wel heel erg vroeg!

 

Ma 14/6 Moab

Gisteravond werd de camping vol gehangen met vlaggetjes. We hebben gevraagd waar dat voor was en het blijkt op 14 juni Flagday te zijn in Amerika. Volgens mij is dat de datum waarop de Amerikaanse vlag officieel in gebruik is genomen o.i.d.

 

 

Als we naar bed gaan zetten we voor de zekerheid de wekker (mobieltje) op vijf uur omdat we de wedstrijd Nederland-Denemarken eventueel zouden kunnen bekijken bij Albert en Diny op de hotelkamer. En dat is berevroeg natuurlijk! Nadat de zoemer mij wakker maakte heb ik hem nog twee uitgedrukt en de derde keer moesten we toch echt opstaan want over 10 minuten zou de wedstrijd beginnen. We lagen echter zo lekker en we keken elkaar aan en hadden beiden geen zin om eruit te gaan, ook Jan niet. We hebben ons fijn nog een keer omgedraaid en zijn verder gaan slapen.

Om half acht krijgen we een smsje van A&D met de uitslag 2-0! Das mooi! We staan op,kleden ons aan en zetten koffie. Albert en Diny zijn om half negen bij ons op de camping en van hen horen we het verloop van de voetbalwedstrijd die erg saai bleek te zijn geweest. We hebben dus niets gemist begrijpen we…

A&D gaan verder met hun vakantie en hun eerst volgende stop is Montrose, CO. Zij hebben nog 3 weken te gaan. Jan en ik blijven hier nog een paar dagen in Moab (een beetje relaxen) en gaan dan zo langzamerhand terug richting LA. We doen nog even een fotosessie met z’n vieren ter herinnering aan de leuke dagen die we hier met elkaar hebben doorgebracht. Daarna zwaaien wij ze uit.

 

 

  

Jan en ik gaan ontbijten en daarna ga ik verder lezen in mijn boek waar ik gisteravond in ben begonnen. Een boek van Nicolas Evans, de schrijver van de “Horsewhisperer” en de “Smokejumpers”. Een geweldige schrijver vind ik dat en de verhalen spelen zich af in Amerika en vaak voor een groot gedeelte in Montana. Fantastisch om te lezen. Ik ben alleen zo’n muts die niet op kan houden met lezen en de hele wereld om mij heen vergeet.

Als Jan er niet was kregen we geen eten of niets. Het is heerlijk weer en ik zit lekker in de zon te lezen en Jan gaat ondertussen internetten. ʉ۪s Middags word ik gepord ook eens in actie te komen. Ik moet mij losrukken van mijn boek. We besluiten een cacherondje te doen aan de rand van Moab. Ik draai een vijftal caches uit en dan gaan we op pad.

We steken de weg over tegenover de campground en gaan de Kaneroad op richting Colorado River. Links is de rotswand en daar is een parking gemaakt met toiletgebouwtje en een telefoonbox. Het terrein is echter afgesloten. Het was ooit de bedoeling hier een kabelbaan aan te leggen zodat je vanaf de rimrand een mooi uitzicht had op Moab. Het project is echter nooit van de grond gekomen en de aangelegde mooie parking ligt er voor niets. De cache die hier moet zijn kunnen we niet vinden en uiteindelijk geven we het op, maar we hebben wel weer iets geleerd over projecten in Moab.

De volgende cache is slechts 200 m verder rechts van de Kaneroad in een natuurgebied de “Wetland Preserve”. Dit is een particulier project aangelegd ter bescherming van wildlife (m.n. vogels) tussen de bebouwing van Moab en de Colorado River. Hadden we ook geen idee van dat dit groene natuurgebied bestond aan de rand van het dorp. We lezen eerst de informatie over dit project op de borden en volgen dan de trail.

 

 

Het pad voert over een bruggetje en door groene beplanting en bomen. Volgens de beschrijving moet ik een eindje van het pad af om de cache te vinden en er werd gewaarschuwd voor snakes. Ik kan je zeggen dat je dan niet lekker loopt door de kniehoge begroeiïng. Ook de GPS is van slag door de covered trees en na een tijdje zoeken geef ik de pijp aan Maarten. Ik voel me hier niet lekker. Jan is op het pad gebleven want die had slippers aan en peinsde er niet over om de boesboes in te lopen met blote voeten.

 

 

Terwijl ik terugloop springt er vlak voor mij een hertje uit de bosjes. Ik schrik me in eerste instantie kapot maar dat was wel even gaaf. Cache nummero twee is dus ook mislukt. We rijden nu een paar honderd meter verder langs de rivier. Je bent hier dus aan de westkant van Moab en aan de zuidkant van de Colorado River, de andere kant die je normaal rijdt richting Potash. Het is hier ook heel mooi en ook aan deze kant van de rivier wordt gerecreëerd.  Er is hier veel privat ground en in de rode rotsen zie je ook mensen wonen.

De volgende cache is in een side canyon, de “Moonflower Canyon”. Deze canyon is niet zo heel groot en wordt voornamelijk gebruikt als camping voor tenters.

 

 

Wij lopen de canyon, die dood loopt, in en op het eind moeten we een klein stukje omhoog klimmen naar de cache. We vinden deze vrij gemakkelijk onder een paar rotsblokken onder een bosje. Eindelijk prijs!

 

 

Nog weer een paar honderd meter verder langs de rivier moeten we voor de volgende cache de auto parkeren op de opgegeven coördinaten. Dan staat er in de beschrijving dat de cache verborgen is bij de “map location” in een rockhole. Wij lopen dus naar de rotswand en zien daar petroglyphs getekend. Zouden ze daar de map mee bedoelen? We speuren de wand af en ook op de grond liggen rockstenen hier en daar verspreid. We voelen er geen van beiden voor om daar met onze handen onder te gaan want ook hier werd gewaarschuwd voor snakes.

We zien een eindje verder nog een tekening op de wand. Zou dat de map zijn? Maar ook hier vinden we niets.

Terwijl ik al speurende verder langs de rotswand loop, zie ik ineens een spleet met daarin een stapeltje stenen. Dat kan haast niet missen. En ja hoor, onder de stenen vind ik de box. Volgens de beschrijving moeten hier ook TB’s en coins in zitten, maar ook deze keer zit er alleen maar goedbedoelde “rotzooi” in. Toch zijn we blij, we hebben weer een cache gevonden!

 

 
 

Voor cache nr. 5 (de laatste) moeten we nu een eindje via een pad langs de rotswand omhoog rijden. Hier parkeren we de auto. Je kunt verder rijden maar daar heb je wel een Jeep voor nodig. Wij nemen geen risico en gaan de laatste 300 m lopen. We klimmen nog een eindje en lopen langs de mooie rode rotsformaties hierboven met beneden ons het uitzicht op de Colorado River. Wat is het hier prachtig. Zo dicht bij Moab en hier kom je eigenlijk nooit. 

 

 

  

Op het slickrock langs de wand zien we allemaal rotsblokken liggen en onder een van de groten vinden we de cache. Ook in deze cache niet de beloofde TB’s en coins maar oh wat een verrassing, want wat zit er wel in? Condooms!! We zijn helemaal blij, die hadden we nou net nodig…..;-)

 

 

  

We genieten hier nog een poosje van het uitzicht en gaan dan niet via het pad maar langs een zelf bedachte route de berg weer af. En wat zien we dan ineens? Een cirkel! Is dit nou ook een Medicine Wheel vragen we ons af?

Ach en zo beleef je ook nog weer van alles op een eenvoudig middagje cachen. Het blijft leuk. Je ontdekt onverwachte plekjes, krijgt onverwachte informatie en ziet onverwachte dingen en als verrassing nog zo’n leuk Magnum kadootje. Dat doet ons aan een lekker ijsje denken waar we zin aan hebben.

We gaan naar de Citymarket voor wat boodschapjes en nemen i.p.v. een ijsje een lekkere frappucino mee van de Starbucks waar we op de camping even van gaan genieten.

 

 

Voor de warme prak maak ik rijst met kip, kerrysaus en ananas. Het smaakt lekker. ’s Avonds lees ik mijn boek uit en heb dus geen tijd en zin voor het verslag en de foto’s. Dat moet morgen dan maar gebeuren…

 

volgende

 

 

Di 1/6 St. George (Sand Hollow SP-Water Canyon-Smithonian Butte Scenic Byway) 

We hebben gisteravond nog tot half twee buiten gezeten. Heerlijk was dat. Ik heb van twee dagen de verslagen gemaakt (ik liep wat achter) maar aangezien de internetverbinding slecht was, kon ik ze niet uploaden. Na twaalf uur hebben we het nog even geprobeerd vlakbij de office en daar was de verbinding inderdaad goed op dat moment zodat de foto’s en de verslagen toch nog online geplaatst konden worden.

Als we vanmorgen opstaan is het niet meer zo heel warm en half bewolkt en de temperatuur gezakt naar zo’n 79 F. Een uitstekend uitgangspunt voor een hike. We willen vandaag wat voor ons nieuwe dingen bezoeken. We pakken de rugzak in en nemen genoeg eten en drinken mee voor onderweg. Even over elf uur gaan we op pad.

We rijden via de UT 9 richting Hurricane maar slaan na een aantal mijlen rechtsaf naar het vrij nieuwe State Park “Sand Hollow” genaamd. Dit was een tip van Jerry en Bianca. Men heeft rondom het Sand Hollow Reservoir een prachtig recreatiegebied aangelegd. Het meer heeft vele beaches voor dagrecreatie, men kan er watersport beoefenen en er liggen langs de oevers rode zandduinen waar men naar hartelust kan quad rijden. Er is ook een camping aangelegd. Een prima plek dus om te relaxen na een bezoek aan Zion bijvoorbeeld.

 

 

 

Wij gaan niet het park zelf in maar rijden om het meer heen en via de achtertuin van Hurricane komen we weer op de grote weg. We vervolgen nu de UT 59 naar Hildale, een plaatsje precies op de grens van Arizona en Utah. We willen hier Water Canyon bezoeken, een tip van Esther (Ess) en te vinden in het boek “Photographing the Southwest”.

Hildale is een Mormonen settling en dat is goed te merken. We rijden door Hildale en zien als eerste een Mormonen vrouw met een stuk of 8 kinderen op een quad. Later tijdens de wandeling door de canyon komen we diverse Mormonen gezinnen tegen, vader, moeder met een sjees kinderen. De vrouwen hebben allemaal hun haar naar achteren gekamt in een vlecht en lange jurken aan, ook de kinderen. Lijkt me zo onhandig tijdens het klimmen op de rotsen en voor de kinderen om in zulke kleding te spelen.

Aan het eind van het dorp gaan we een paar mijl via een dirtroad en parkeren dan de auto bij de trailhead vlak naast een reservoir. Het is even over één uur als we met de wandeling beginnen. Het pad loopt evenwijdig met de rivier  en tussen de rotsen en je kunt de hike vergelijken met die van de Lower Calf Creek Falls. Er zitten wat hoogteverschilletjes in en we lopen de meeste tijd door mul zand. In totaal klimmen we toch nog vrij behoorlijk. Halverwege de trail zie je aan de rechterkant boven aan de cliffrand een arch.

Verder zien we tussen al het groen nog veel bloeiende cactussen. De gele zijn de meest “ordinaire” heb ik van Rob geleerd, maar we zien ook paars/rode en hogerop nog bruin/rode bloeiers. Geen idee of die meer bijzonder zijn maar dat zal Rob ongetwijfeld weten. De stampers waren allen groen en dat is dan weer niet zo bijzonder als ik het goed onthouden heb.

 

 

 

Het is heerlijk lopen zo langs de beek met het kabbelende water en al het groen. We komen diverse Mormonen gezinnen tegen die achter elkaar op het pad lopen. Het doet mij steeds heel erg denken aan de familie “Von Trapp”. Uit respect maak ik maar geen foto’s. Wij groeten steeds vriendelijk. De vrouwen reageren daar wel op maar de kinderen zijn zo schichtig als wat. De mannen daarentegen zijn heel open en sommigen maken zelfs een praatje met ons.

Na zo’n 50 min komen we bij de narrows, het nauwe gedeelte van de canyon. Dit was ons doel. De wanden zijn weeping rocks, er zijn heel veel watervalletjes en een machtige rotspilaar dient als decor op de achtergrond. De temperatuur is hier heerlijk en een fantastische plek om hier een poosje te vertoeven en foto’s te maken.

 

 

 

 

 

  

Je kunt hiervandaan nog verder naar boven klimmen, maar wij laten het hierbij. Wel zien we een aantal groepen bergbeklimmers die in deze omgeving hun hart ophalen. Het is leuk naar hun verrichtingen te kijken. We eten hier ons broodje op en na een klein uurtje beginnen we aan de terugweg. Hier doen we korter over en na zo’n 35 minuten zijn we weer bij de auto. Het is nu stukken warmer geworden en we zweten ons een hoedje.

Ons volgende doel is de Smithonian Butte Scenic Byway. Een aanrader volgens een aantal AA-forumleden en ook is deze weg genoemd in het boek “Photographing the Southwest”. Volgens de beschrijving moet je hem eigenlijk rijden van zuid naar noord en achteraf is dit ook heel logisch en begrijp ik ook volkomen waarom. Je hebt dan nl. voortdurend zicht op de prachtige gekleurde rotsen van het Zion Nat. Park.

 

 

 

 

De gravelweg is prima te berijden alleen op het laatste gedeelte tijdens de afdaling passeer je een tweetal erg rotsachtige stukken van zo’n 200 m. Als je dit stukje voorzichtig rijdt is er niets aan de hand. Wij zagen hier zelfs gewone personen auto’s rijden.

Even voor het einde van deze scenic byway kun je nog een afslag nemen naar het spookstadje Grafton. Wij doen dit niet mede omdat we in het boek lezen dat hier eigenlijk maar erg weinig van over is of te zien is. We eindigen op de UT 9 in Rockville waar we linksaf slaan richting St. George. We zien in Rockville langs de weg aan beide kanten allemaal Amerikaanse vlaggen. Heeft waarschijnlijk met gisteren te maken, toen was het Memorial Day.

Bij de Walmart doen we nog wat boodschapjes en tegen zes uur zijn we terug op onze camping in Washington. We zijn goed moe. Jan doet een dutje in de stoel en ik val ook bijna in slaap. We hebben geen zin meer in koken en stappen weer in de auto en rijden terug naar het winkelgebied hier vlakbij. We gaan bij In-N-Out Burger wat eten. Ieder een double-double burger met wat frietjes en een chocolate milkshake.

We gooien de tank alvast vol voor morgen en we nemen gelijk een beker koffie mee. We gaan ons allebei uitgebreid douchen en daar knappen we van op. ’s Avonds zitten we weer de hele avond buiten.  Morgen gaan we hier weg en hebben we nog wat nieuwe dingen op het programma staan. We weten nog niet waar we precies uit zullen komen voor de overnachting.

 

Wo 2/6 St. George – Panguitch (via Kolob Plateau)

Vandaag beleven we een superdag. We rijden een scenic backway naar het Kolob Plateau door en langs het middengedeelte van het Zion Nat. Park. Tot onze grote verrassing is deze weg zo verschrikkelijk mooi dat we ons er eigenlijk over verbazen dat we maar zo weinig over deze weg horen van mensen die dit gedaan hebben.

We beginnen de dag met een ontbijt bij de tent. De laatste tijd nemen we er steeds joghurt bij met vers fruit. Meestal aardbeien maar vandaag snij ik een verse ananas aan. We smeren broodjes die we meenemen voor onderweg. Het is geweldig mooi weer en de zon staat al weer hoog aan de hemel. Ik zoek nog een cache uit want daar is de laatste dagen ook niets van gekomen.

We breken de tent af en pakken alles in de auto en na deze voorbereidingen gaan we omstreeks 10 uur op pad. Als eerste schieten we nog even de Walmart binnen voor een zak ijs en french bread. We weten niet waar we terecht komen vandaag en nu hebben we alles  bij ons wat we eventueel nodig hebben.

We nemen dezelfde weg als gisteren richting Zion. Bij Virgin slaan we linksaf en nemen de Kolob Terrace Rd. Deze scenic backway is ons een keer aangeraden en stond al een poosje op mijn verlanglijstje. Ik had gedacht dat dit een gravelweg zou zijn maar tot mijn verrassing is deze weg volledig geasfalteerd tot het eind toe boven bij een bergmeer op 2500 m.

De weg loopt eerst parallel aan de creek en op dit stuk had ik een cache uitgezocht. Hiervoor moeten we een stuk door bossage naar de rivier. Aan het eind bij de oever is een stenen muur gebouwd van keien en daar tussen vinden we de cache.  In de begroeiing zaten zoveel stekelige pluizen dat we wel een half uur bezig zijn geweest al die gekke dingen uit onze schoenen en sokken te peuteren.

 

 

Zo, dit onderdeel hebben we gehad en nu kunnen we gaan genieten van deze prachtige weg. We gaan ongemerkt steeds verder omhoog en zien voor en naast ons steeds meer van de bekende wit en rood gekleurde kolossen van het Zion NP. We rijden over prachtige groene bergweiden en zowel de kleurige rotsformaties als de fel blauwe lucht steken daar prachtig bij af. Het is echt adembenemend mooi! De weg loopt gedeeltelijk door Zion en ook daarbuiten. In totaal gaan we drie keer het park in en uit. De weg door het park is rood gekleurd zodat het ook heel herkenbaar is.

 

 

 

 
  

Wat ons ook verrast is dat het hier relatief druk is met verkeer en dan voornamelijk locals. Dat zien we aan de pick-ups die hier rijden. Even later wordt het ons duidelijk waarom. Hier boven in de bergen zijn een groot aantal ranches die we passeren, verder zien we echt heel veel zomerhuisjes waar de mensen in de zomer bivakkeren. Er zijn een groot aantal trails te lopen onderweg langs deze route en de hele streek is eigen één groot natuur/recreatiegebied.

 

 

 
   

We zien heel veel wildflower en op een bepaalde hoogte wemelt het hier van de bloeiende cactussen, velden vol in diverse kleuren. Dit alles maakt deze route tot een feestje. De weg is door iedereen te berijden. Breed asfalt, geen switchbacks of afgronden, je gaat geleidelijk omhoog. Echt een ontdekking dit stuk van het Zion NP zonder hordes toeristen en daardoor nog mooier.

We rijden helemaal door naar het hoogste punt (bijna 2500 m volgens mijn GPS) waar de geasfalteerde weg eindigt bij een bergmeer. Er ligt hierboven een heel dorp, er is een woeste waterval, we zien nog wat sneeuw op de bergen en aan het meer zitten mensen in het zonnetje te  vissen. De temperatuur hierboven is heerlijk, zo’n 20 C en er hangt een heerlijke frisse berglucht. Dit is echt genieten! Je kunt om het meer heen rijden via een dirtroad, maar dat doen wij niet.

Een paar mijl onder dit hoogste punt zagen we een weggetje die verwees naar Lavapoint behorende tot Zion NP. Als we teruggaan en afdalen slaan we dit weggetje in en komen we weer in het park (3^e keer deze route). Na een 2-tal mijlen is er een campground, een picnicplaats en een viewpoint. Er is hier ook een ranger aanwezig. Zelfs op deze afgelegen plek zijn er toch nog een aantal mensen aan het recreëren.  Je kijkt vanaf dit viewpoint als het ware neer op het Zion Nat. Park met al zijn bekende kolossen.. Via borden zijn de bekende punten aangegeven. Ook de Narrows kun je zien, je kijkt dus op de kloof. Onvoorstelbaar dat je zo hoog staat. Een hele andere blik op dit prachtige nationale park.

Tegen drie uur zijn we weer terug op de hoofdweg bij Virgin. We hebben dus een halve dag besteed aan deze scenic backway, maar je kunt je hier wel een hele week vermaken. We rijden nu terug naar de Interstate 15 voor ons volgende doel, het Red Cliff SP (een tip van Bianca). Bij Leeds gaan we de Interstate af richting Harrisburg. Daar is een tunneltje die onder de I-15 doorgaat en dit is de enige weg om bij het State Park te komen. Tot onze teleurstelling zijn ze bezig met roadworks en is het park en de weg er naar toe tijdelijk afgesloten. Ik baal als een stekker. Voor niets dus omgereden.

 

Wel zagen we een aanwijsbord naar Silver Reef, een ghosttown hier vlakbij. We besluiten daar even een kijkje te nemen. Er is een museumpje waar we eerst maar naar binnen gaan. Silver Reef is de enige plaats in Amerika waar zilver is gevonden in sandstone, leren we hier. Buiten staat nog wat oud ijzeren werktuig opgesteld. In het dorp zelf zien we nog wat ruïnes en een tweetal oude mijnschachten. Voor de rest stelt deze ghosttown niet veel voor, maar voor ons toch een leuke onderbreking en even weer wat anders.

 

 

Na dit uitstapje zoeken we de Interstate weer op en rijden naar Cedar City. Het is kwart over vier en we willen wel stoppen. We rijden naar de KOA hier en bekijken de tentplaatsen. Dat zijn er maar 2 stuks, in een achteraf hoekje zonder voorzieningen en de kampground ligt aan de hoofdweg. Hier hebben we geen zin in. We besluiten nog een uurtje door te rijden naar Panguitch vlak bij Red Canyon en Bryce.

We rijden nog een poosje naar het noorden over de I-15 en slaan dan rechtsaf via de UT 20 naar het oosten. We nemen dus niet de bekende scenic 14 want die duurt ons te lang en hebben we al eerder gedaan. Cedar Breaks is nog dicht lazen we op de borden, dus daarvoor hoeven we het ook niet te doen. De 20 is echter ook een mooie weg door de bergen waar we ook van genieten.

Even over half zes komen we in Panguitch aan. Een prachtige KOA Kampground, aardige mensen en een mooie plaats voor onze tent. Een afdak naast ons met in alle hoeken elektrische aansluitingen, goede internetverbinding en picnictafels. Hier zijn we dik tevreden mee.

 

 

We vermaken ons nog een poosje in de zon met lezen en computeren en gaan dan het eten klaar maken. Jan grilt kippepoten op de BBQ en ik maak er mashed potatoes met gravy bij met sla. Een toetje hebben we ook nog in de koelbox en het smaakt ons deze keer bijzonder lekker. Hoeven we niet voor naar een restaurant.

’s Avonds heb ik geen zin om het verslag te maken en zitten we eerst buiten te lezen. Panguitch ligt op 1900 m en om 9 uur begint het behoorlijk af te koelen. Jan wordt dan sjagrijnig want hij kan daar slecht tegen. Mij valt het reuze mee dat we nog zo lang buiten kunnen zitten en ik vind het hier heerlijk. Uiteindelijk gaan we nog een uurtje in de tent boekje lezen en kruipen dan op bed.

We zijn er nog niet uit of we hier morgen nog een nacht blijven of verder gaan. Op het programma staat in elk geval Red Canyon…..

 

Do 3/6 Panguitch (Red Canyon)

Vanmorgen sta ik wat vroeger op dan Jan. Ik moet mijn verslag van gisteren nog schrijven en uploaden. Dit kost mij dagelijks toch zo’n twee uurtjes nog afgezien van het uitzoeken van de foto’s. Gelukkig had ik dat gisteravond al gedaan. Hoewel het zonnetje alweer schijnt moet de lange broek toch nog even aan zo vroeg op de morgen. Tegen negen uur staat Jan ook op en we overleggen wat we zullen doen. Nog een nacht hier blijven of verder trekken. We besluiten te blijven.

We gaan vandaag naar Red Canyon, maar zo’n 10 mijl hier vandaan en we doen rustig aan.Tegen tien uur heb ik het verslag klaar en dan gaan we eerst ontbijten. Jan bakt een omelet voor op brood en de verse ananas komt ook  weer op tafel. Als we klaar zijn smeer ik alvast de broodjes die we meenemen voor de lunch.

Na het douchen en de koffie verlaten we de camping omstreeks het middaguur. Eerst gaan we nog een paar boodschapjes doen in het dorp. Niet te veel want het is hier toch een behoorlijk stuk duurder dan bij een Walmart bijvoorbeeld. Als we Panguitch uitrijden kijken we gelijk al tegen de oranjerode rotsen aan van Red Canyon die zoveel lijken op de hoodoos van Bryce.

 

 

 

Het is maar een paar mijl over de US 89 naar het zuiden en dan slaan we linksaf de UT 12 op. Even later zien we al het bordje “Red Canyon” en de fantastische formaties langs de weg. We stoppen op een paar viewpoints om dit op de gevoelige plaat vast te leggen.

 

 

We zijn hier al zo vaak langs gereden maar een echt bezoek aan Red Canyon hebben we nooit gebracht. We willen hier graag een hike doen of een mooie loop rijden en daarom gaan we eerst naar het Visitorcenter voor informatie. Het park is geen National Park zoals het vlakbij gelegen Bryce maar behoort tot de National Forest en is gratis toegankelijk.

Een vriendelijke vrouwelijke ranger vertelt ons het e.e.a. over het park en laat ons de diverse mogelijkheden zien voor een trail. Met de auto mag je dit park niet in, de trails en gravelpaden zijn alleen bestemd voor hikers, bikers, horseriders en ATV/OHV vehicles. Dat wordt dus hiken voor ons. De trails vlakbij de weg en het Visitorcenter hebben we geen zin in en dan adviseert zij ons de Arches Trail te doen. De trailhead ligt een eind van de hoofdweg af en te bereiken via een gravelroad.

Dit lijkt ons wel wat, tenminste weg uit de mensenmassa en al het volk wat hier met busladingen vol aankomt. Ik snap heel goed dat toeristen eerst alle bekende parken en plekjes bezoeken en die moet je ook gezien hebben, maar wij zijn dat stadium inmiddels gepasseerd en zoeken meer de onbekendere en soms zelfs mooiere rustige plekjes op.

 In het Visitorcenter kopen we nog een poster van de trail naar Angels Landing in Zion die we daar zien hangen. Het is min of meer een luchtopname en de hele trail staat erop incl. de switchbacks en de chains en zo heb je een mooi beeld van deze spectaculaire hike. We zijn er nog steeds trots op dat we deze drie jaar geleden hebben gedaan en zo hebben we een mooie herinnering.

Als de ranger hoort dat wij Angels Landing hebben gedaan helemaal naar de top, slaakt ze allerlei kreten en roept haar collega’s erbij om te vertellen dat wij helemaal naar boven naar Angels Landing zijn geweest. Men kijkt ons vol bewondering aan en ze snappen niet dat wij dat hebben gedurfd. We lachen ons dood inwendig!

We stappen in de auto en rijden een stukje terug over de 12 en slaan dan rechtsaf de gravelroad op naar de parking van de Arches Trail. Er is in dit mooie stukje Red Canyon  geen mens te bekennen en onderweg komen we ook maar één persoon tegen. De trail is een loop die eerst omhoog gaat en daarna weer naar beneden. In het begin zien we een soort hutje van opgestapelde stenen. Dit gebruikten de natives voor het opslaan van hun etenswaren e.d.

 

 

 

 

We lopen tussen de prachtige aan Bryce denkende hoodoos en zien ook de mooiste arches op het hoogste punt. Vandaar de naam van de trail. We fotograferen heel wat en het is moeilijk een keus te maken tussen de foto’s welke we moeten plaatsen.

 

 

 

 

Hierna volgt de afdaling en we hebben een prachtige view over dit gedeelte van Red Canyon . Ook zien we nog een grote arch, eerst van boven en later van onderen.

 

 

 
 

Het is een geweldig mooie hike en we genieten volop. Om half drie zijn we terug bij de parking waar we ons broodje opeten en ik nog even de koe bij de horens vat.

 

 

Wat gaan we nu doen? We overleggen even en besluiten terug te gaan naar de camping om de rest van de middag lekker te relaxen. Via de gravel binnenweg rijden we terug naar Panguitch waar we om half vier aankomen.

Als we op de camping komen is men het gras aan het besproeien en het water spuit half over onze parkeerplaats. Jan is “bang” dat hij nat wordt en heeft ruzie met de sproeier terwijl hij hem probeert te verplaatsen. Ik lig in een deuk. “Watje”, bang voor een beetje water…

 

 

We computeren en lezen lekker in het zonnetje de rest van de dag en genieten van het uitzicht. Ook vanaf onze tentplek hebben we zicht op de bergen met de rode rotsen ertussen.

Ik maak het verslag en zoek de foto’s uit en voor de warme prak maken we nasi vandaag. Morgen gaan we Panguitch verlaten en willen we naar Escalante rijden waar ik nog het e.e.a. op het to do lijstje heb staan. Onderweg willen we in Tropic via de achteringang Bryce nog aandoen.

Ik betwijfel of we de komende dagen wel internet zullen hebben, misschien wel misschien niet. Dus als er geen verslag verschijnt dan ligt het daaraan.We hebben sinds gisteren ook geen bereik meer met onze mobiele telefoons en volgens mijn ervaring zullen we dat tot aan Moab ook niet meer hebben. Een beetje achtergebleven gebied dit gedeelte van Utah helaas….

 

Vr 4/6 Panguitch – Escalante (Moqui Marbles)

Vanmorgen zijn we vroeg uit de veren gegaan. Gisteren hadden we alles al zover klaar gemaakt (brood gesmeerd, auto ingepakt zover mogelijk) en dus hoefden we alleen nog maar de tent in te pakken en douchen en aankleden. De korte broek kan gelijk aan want het is alweer heerlijk weer. Als ontbijt hebben we joghurt met meloen.

Precies kwart over acht verlaten we de campground in Panguitch. Deze is ons goed bevallen. We gooien de auto vol met benzine en gaan dan aan de rit. We nemen de scenic UT 12 naar Escalante. Eerst passeren we weer Red Canyon. Bij de tunnels maken we even een foto- annex cachestop.

 

Dan rijden we verder en gaan de hoofdingang van Bryce voorbij. Even verder maken we een stop bij de parking van Mossy Cave. Deze trail, die bijzonder geschikt is voor de wat kleinere kinderen,  hebben we al eens gedaan en slaan we nu over. Wel maken we een paar foto’s. Het blijft mooi!

In Torrey slaan we rechtsaf en rijden via Bryce Way naar de achteringang van Bryce Canyon. Hier parkeren we de auto en als eerste zoeken we een cache bij het hek van de ingang. We hebben er moeite mee deze te vinden, maar uiteindelijk lukt het toch! De cache ligt onder de trap.

Dan doen we de rugzak op en starten met deze trail. Het pad voert helemaal door het bos en rondom ons heen zien we de gekleurde rotsen van Bryce tussen de bomen door en er boven uitsteken. Het pad is vlak maar loopt toch geleidelijk omhoog. Ik heb het zwaar, mijn benen voelen als lood en ik heb ademnood ondanks dat ik al bijna 7 weken niet gerookt heb! Jan heeft zoals gewoonlijk nergens last van en ik kan dat niet uitstaan.

 

 

 

Precies na een half uur komen we op een splitsing en even verder nog een driesprong. Hier ontmoeten we de eerste wandelaars en we maken  een praatje. Voor ons zien we in de verte de wandelpaden van de Navajoloop en de Queens Garden Trail. Er lopen daar genoeg mensen. Linksaf kom je van hieruit op de Peekaboo Loop.

Het is ons duidelijk dat deze achteringang gewoon aansluit op de bekende trails en eigenlijk niets toevoegt als je die al gelopen hebt. Je kunt op deze manier gratis die trails doen maar je moet er gewoon een half uur extra voor lopen. Zo zie ik het een beetje. Was het een mooie wandeling? Ja, door het bos met op de achtergrond de gekleurde hoodoos is altijd mooi, maar voor het ultieme Bryce gevoel (zelf tussen de hoodoos lopen) moet je hier niet zijn.

 Desondanks hebben we heerlijk gewandeld, zijn weinig mensen tegengekomen en we kwamen goed bezweet weer bij de auto terug. De terugweg, die dus wat naar beneden ging, gaat mij heel gemakkelijk af. Dan heb ik ineens nergens meer last van en ligt mijn tempo ook ineens hoger dan die van Jan. Ik zit “raar” in elkaar, denk ik wel eens.

Inmiddels is het half twaalf en we vervolgen de mooie UT 12 naar Escalante. De camping die we uitgezocht hadden in het dorp vonden we drie keer niks en toen zijn we maar weer naar het Escalante State Park gereden waar we een mooi plekje kregen. Drie jaar geleden stonden we hier ook met Rob en Annie. Zij met een camper en wij met de tent. Het park is ons dus wel bekend en het is prima vertoeven hier.

Als we geïnstalleerd zijn stappen we weer in de auto op weg naar ons volgend doel Moki Hill. Hier moeten zich de Moqui Marbles bevinden. Ik ben al zo’n jaar of 2-3 op zoek naar de plek waar ik ze kan vinden. Men doet er op de diverse bekende Duitse sites nogal geheimzinnig over en tot een tijdje geleden lukte het me niet de juiste plaats te traceren. Inmiddels heb ik wel wat informatie gevonden. Een beschrijving van de route, een kaartje en GPS-coördinaten. Nu moet het toch te vinden zijn!

We verlaten Escalante richting oosten en na een paar mijl maken we toch weer even een stop op het bekende viewpoint. Wij blijven dit alle twee een schitterende plek vinden en we maken dan ook weer een paar foto’s. In 2007 hebben we hier ruim een uur op een stoeltje gezeten te koekeloeren en om te wachten tot Rob en Annie aan zouden komen rijden. “Sweet Memories”….

 

 

Tien mijl vanaf Escalante slaan we rechtsaf een gravelroad op. De weg is goed te rijden, gaat af en toe wat omhoog en omlaag met bochten en heeft ook mooie views. Na zo’n 5 mijl parkeren we de auto bij het aangegeven punt en dan moeten we nog ruim een mile hiken door het veld om bij Moki Hill te komen.  Het was zweten in het open veld met de zon op je lijf en door mul zand en bossage baggeren, maar de GPS gaf mij een prettig gevoel van ondersteuning. Zonder al te veel moeite vonden we de juiste locatie en zagen we de ronde kogels liggen op en tussen het slickrock in allerlei kleuren.

 

 

We waren verrast over de hoeveelheid kogels, echt heel veel over een behoorlijk gebied verspreid. Jan zegt: “Dat zijn er wel miljoenen”. Wat een beetje tegenviel was de grootte van de kogels. Door de foto’s die ik gezien had, dacht ik dat ze groter zouden zijn.

 

 

 

 

We lopen hier een hele tijd rond en fotograferen ons een rotje. De kogels zelf zijn hol en ondanks dat er ook metaal in zit, breken deze vulkanische stenen gemakkelijk doormidden. De meeste kogels liggen in de sleuven tussen het slickrock. Voor mijn gevoel duidelijk meegesleurd met een stroom en daar blijven hangen. Tussen het slickrock zijn zandgedeeltes/duinen en daar liggen ze niet. We zien ook een gevormd hart van halve kogels. Duidelijk door mensenhanden gemaakt.

 

   

De meeste kogels zijn zwart, maar we zien ook bruine tinten en sommigen zijn met een soort mos begroeid.  Ik vind het toch bijzonder dat we dit natuurverschijnsel gevonden en gezien hebben.

 

 

Tegen half zes aanvaarden we de terugweg. Eerst weer door het veld ploeteren en dan nog een aantal mijlen met de auto tot de hoofdweg. Als we in Escalante aankomen is het half zeven en we besluiten bij “Outfitters” een hapje te gaan eten. Dit bedrijf verhuurt ook cabins en heeft tevens kampeerplaatsen. Er is een winkel bij waar je alle backcountry boeken over dit gebied kunt krijgen die je maar kunt bedenken. Hier kan ik wel uren zoet brengen. Ook “Photographing the Southwest”is aanwezig, om maar wat te noemen.  

Wij gaan buiten zitten op het terras en bestellen ons een lekker Utah pilsje want we hebben dorst. Er is hier een goede internetverbinding en dus kan ik gelijk mooi de mail even checken en alle reacties in ons gastenboek lezen. Dit laatste is elke dag ook weer een klein feestje!

Daarna bestellen we als starter Escalante Tapas en ik moet eerlijk bekennen dat ik zelden zulke lekkere heb gehad. We “vreten” beiden onze vingers erbij op. Daarna bestelt Jan pizza chicken pesto en ik ongeveer hetzelfde maar dan dubbelgeslagen en met super verse sla met een heerlijke dressing erbij. Ook deze gerechten waren echt uit de kunst! Een echte aanrader “Outfitters” aan de Mainstreet.  

 

   

We nemen nog koffie na die voor de verandering ook nog eens geweldig is! We hebben hier tot een uur of acht heerlijk buiten gezeten en zijn daarna weer richting camping gegaan. We hebben een mooi plek maar geen elektriciteit en de wifi is te slecht om te kunnen uploaden. We zullen proberen een andere oplossing hiervoor te verzinnen.

We weten nog niet of we hier morgen nog blijven of dat we ons verplaatsen naar Fruita in Capitol Reef. We moeten er nog even een nachtje over slapen….

 

Za 5/6 Escalante – Fruita (Capitol Reef NP)

Nadat ik het verslag gisteravond had gemaakt zijn we in het pikkedonker naar de ingang gereden bij het informatiekantoortje en geprobeerd of daar een betere wifi-verbinding is, en zo waar was daar de internetconnectie prima en dus kon ik het verslag vanuit de auto online zetten. Later las ik in het gastenboek dat Rob die tip ook al had gegeven.

Inmiddels hadden we ook besloten om toch verder te rijden vandaag naar Fruita. Als we opstaan is het alweer prachtig zonnig en dat beloofd een hete dag te worden. De laatste week hebben we steeds een temperatuur van ergens in de 90 F. We gaan nog even lekker uitgebreid douchen en de haren wassen in dit State Park. Er zijn prachtige douches hier en in Fruita zijn geen showers, weten we.

 Dat wordt een paar dagen afzien dus. Ik zie er momenteel voor mijn gevoel toch al niet uit. Weer teveel aangekomen van al dat gevreet en al 8 weken niet naar een kapper geweest, er zit geen kleur meer in mijn haar en het model kun je onderhand geen model meer noemen. Ik voel me net een zigeunerin. Maar dat is gelukkig maar buitenkant. Van binnen en tussen de oren voelen we ons uitstekend en heerlijk relaxed en daar gaat het tenslotte om. Deze lange vakantie hadden we echt nodig na dat vreselijke kl… jaar.  

We verlaten tegen 10 uur het State Park en gaan eerst bij een grocery hier in Escalante een paar noodzakelijk boodschapjes doen. De man in de winkel vroeg waar we vandaan kwamen en toen we zeiden The Netherlands vroeg hij of we nog “last” hadden gehad met onze vlucht i.v.m de vulkaanuitbarsting op IJsland. Zo’n vraag verwacht je toch niet in zo’n godverlaten oord en ver van de (echte) bewoonde wereld.

 

We pakken de scenic UT 12 weer op en stoppen bij diverse viewpoints. We vinden dit gedeelte tussen Escalante en Boulder toch een van de mooiste scenic ways. Ook vanuit de auto probeer ik foto’s te maken onder het rijden.Ze worden niet echt heel mooi en scherp, maar ik kan het niet laten.

 

 

 

De volgende stop is het bekende Kiva Koffeehouse. Het ligt precies in een grote bocht in deze prachtige omgeving en de views vanaf het terras of door de grote ramen is schitterend. Wij nemen geen koffie hier maar lekker koele limonade terwijl we genieten van het uitzicht.

 

 

We rijden verder over de 12 en ik blijf aan het knippen onder het rijden.

 

 

 

 

Dan zie ik opeens rechts van mij op de slickrocks een heleboel zwarte kogels liggen op een plateau en een beetje groter dan de moqui marbles van gisteren. We stoppen gelijk, zetten de auto aan de kant en klauteren een beetje naar beneden naar het plateau. Dichterbij bekeken zijn het geen echte kogels maar grote min of meer bijna ronde vulkanische stenen. Er liggen echt duizenden zover we kunnen kijken, zelfs helemaal omhoog tegen de berg.

 

 

 

We hebben deze weg veel vaker gereden maar dit was ons nog nooit opgevallen. We denken dat we weer iets bijzonders hebben gezien, maar als we even later verder rijden zien we nog veel meer van die plaatsen waar zoveel van die stenen liggen. Geeft niets, we hebben ons weer prima een half uurtje vermaakt. Voor we Boulder bereiken stoppen we nog een keer bij een viewpoint. We kunnen er vandaag geen genoeg van krijgen en we hebben alle tijd.

 

 

 

Tussen Boulder en Torrey vond ik de weg altijd wat minder spectaculair maar nu realiseer ik me dat we hem altijd andersom hebben gereden. Nu rijden we van zuid naar noord en ook dit gedeelte van de UT 12 is prachtig mooi. We hebben de zon in de rug en steeds prachtige views. Niet alleen bos maar ook zien we de schitterende kleuren van o.a. Capitol Reef en omgeving.

Halverwege dit traject zien we in de verte beneden ons een meertje liggen in een mooie omgeving en we besluiten daar heen te rijden om eens te kijken wat daar te zien is. Ik kijk op de kaart en zie een weggetje bij Pleasant Creek. Hier slaan we af en rijden dan een paar mijl over een gravelroad door het bos tot we bij het meertje uitkomen. Er wordt hier in dit gebied heel wat gerecreëerd wat we zien aan de campgrounds in het bos en de ATV-aanwijzigingen. Bij het meer wordt druk gevist. We blijven een poosje kijken en rijden dan weer terug naar de hoofdweg. Onze nieuwsgierigheid is ook weer bevredigd…

 

 

 

Na nog een klein stukje rijden komen we in Torrey. Hier slaan we rechtsaf de UT 24 op en rijden zo naar het Capitol Reef NP. Ik vind het altijd een fantastisch gezicht als je van Torrey richting het park rijdt. We vinden dit Nationale Park sowieso heel erg mooi en het is jammer dat men hier vaak alleen maar doorheen rijdt want hiermee wordt het park zwaar ondergewaardeerd.

 

 

Even voor twee komen we aan op de campground in Fruita. We hebben dus vier uur gedaan over een relatief erg korte route. Heerlijk om gewoon te doen waar je zin aan hebt. Dat doen we de rest van de middag ook, want we doen nl. helemaal niets meer. Nadat we de tent opgezet hebben luieren we lekker in ons stoeltje en koekeloeren en lezen wat. Ik lig zelfs nog even in het gras te slapen.

 

 

 

Fruita ligt in prachtig groene natuurschoon met een hoorbaar kabbelende rivier en rondom enorme grote rode rotsen.  De accommodatie hier is ook verbeterd. De toilet/wasruimte is opgeknapt en ziet er stukken beter uit dan voorheen. Helaas zijn er geen douches en electriciteit en hebben we geen wifi en/of bereik met onze mobiele telefoon. Lekker primitief dus.

Al onze electrische apparaten kunnen we opladen in de auto, dus dat is geen probleem. Internetten proberen we morgen wel ergens in Torrey. We willen bij een andere campground in Torrey proberen of we daar de was kunnen doen en evt. douchen, want wellicht blijven we hier nog een aantal dagen. Voorlopig hebben we eerst voor 2 nachten betaald. In ieder geval gaat één dezer dagen de Cathedral Valley Loop op herhaling, één van de mooiste autodagtochten die we ooit hebben gedaan…..

 

Zo 6/6 Fruita – Torrey

Gisteravond hebben we lang buiten gezeten en tegen twaalf uur ’s nacht kwamen er 6 herten bij onze tent het gras opeten. We hebben er doodstil naar zitten kijken in het pikkedonker. Wel nog geprobeerd foto’s te maken maar daar is niets op te zien, zo donker was het. Met het blote oog zagen we het wel.

Ik heb vannacht (voor de eerste keer) bijzonder slecht geslapen, of eigenlijk helemaal niet en ik voel me vanmorgen dan ook een beetje geradbraakt. Ik wil wat langer blijven liggen, maar tegen 9 uur is het zo heet in de tent dat je er wel uit moet! We gaan ontbijten bij onze picnictafel maar we worden zo verschrikkelijk “aangevallen” door allemaal kleine beestje (onweersbeestjes of fruitvliegjes lijkt het wel op), dat we er stapelgek van worden. Jan helemaal, die begint zelfs te gooien en te smijten.

We eten ons bordje leeg in de auto en dat kan toch niet de bedoeling zijn. Verder voelen we ons behoorlijk vies door de hitte en we kunnen niet douchen. We zijn het er beide over eens dat we dit niet (meer) willen en dus besluiten we op zoek te gaan naar wat anders. We hebben de komende nacht al wel betaald maar dat is maar $ 10 en daar word je niet armer van. We stappen in de auto en gaan eerst naar het Visitorcenter voor wat informatie over het park en daarna rijden we richting Torrey.

Bij Best Western voor de deur vinden we een goede internetverbinding en daar zetten we dan eerst het verslag van gisteren online. Dan gaan we een paar campings bekijken. Die op de splitsing van de UT 12 en 24 is het dichtst bij en spreekt ons het meeste aan. Mooie plaatsen voor tenters en op gras. Douches, wifi en een overkapping met elektrische aansluitingen zijn er ook. Er is niemand aanwezig op dat moment maar we zien dat alle plaatsen nog vrij zijn, dus daar maken we ons niet druk over. We zullen hier in de loop van de middag weer terugkomen.

We rijden nu eerst terug naar Fruita en starten met de scenic loop door het park. We hebben deze parkdrive al eens eerder gereden maar nu willen we ook de zijweggetjes verkennen. En na een paar mijl slaan we linksaf naar Grand Wash.

 

 

 

We rijden door deze prachtige kloof tot aan het einde. Daar zijn een tweetal trailheads. Wij gaan vandaag niet hiken en lopen maar een klein eindje de wash in.

 

 

 

Na dit uitstapje rijden we terug naar de scenic hoofddrive en vervolgen deze. Onderweg maken we weer een aantal foto-stops. Het is hier erg mooi met die enorme kolossale rotswanden en al die verschillende kleuren.

 

 

 

 

Aan het eind van de geasfalteerde scenic drive is een parking met overdekte picnicplaats en een toiletgebouwtje. De weg splitst zich nu in twee dirtroads. De een gaat naar Pleasant Creek en de andere naar Capitol Gorge.

 

 

Wij gaan door de gorge en zien onderweg de Golden Throne boven de rotsen uitsteken. We rijden tot het eind waar ook weer een overdekte picnicplaats is en waar de diverse trailheads beginnen. Eentje daarvan is de trail naar de Golden Throne. Deze had ik op het to do lijstje staan na een tip van Bart40. Het is een hele zware waarvoor je helemaal naar de top moet klimmen. Vandaag zijn we te laat en het is te heet zo midden op de dag, dus slaan we hem over en bewaren we dat voor een eventuele volgende keer.

 

 

 

We rijden nu weer dezelfde weg terug naar de campground in Fruita terwijl we onderweg nog wat foto’s maken. De zon schijnt nu uit een andere hoek op de rotsen en ook dat geeft weer een aardig en ander effect dan op de heenweg. We passeren de Egytian Temple van diep donkerrood gesteente en we verbazen ons vooral over de verschillende gekleurde lagen in het gesteente.

 

 

 

 

Eenmaal terug op Fruita pakken we de tent op en onze andere spulletjes en proppen het ongecontroleerd in de auto waarna we richting de andere campground rijden op de splitsing bij Torrey. Onderweg nog een stop want het bord “Capitol Reef” hadden we nog niet op de foto.

 

 

We zijn tegen vier uur op camping “Wonderland”. Er is nu wel iemand aanwezig en we bespreken deze camping voor 4 nachten. We willen van hieruit nog een paar mooie tochten maken. Het is bloody hot (98 F)op dat moment en we wachten nog even met het opzetten van de tent. Even later komt er zowaar opeens een donkere wolk waaruit een paar regendruppen vallen maar afkoelen ho maar! Het is geen Nederland.

Als de lucht weer helemaal blauw is gaan we toch maar vlug de tent opzetten. Daarna rijden we naar het dorp voor wat boodschapjes. Er is hier maar één kleine grocery en er is weinig te krijgen en bovendien heel duur. We kopen het noodzakelijke w.o. natuurlijk een zak ijs en gaan dan naar Slacker’s Burger Joint.

Deze hamburgertent is ons van harte aanbevolen door Peter en Jacqueline. Alles wordt hier handmade en vers gemaakt. Ook de milkshake is hier fantastisch volgens hen. Je kunt buiten bij het loketje iets bestellen en daar evt. opeten op het terras, maar je kunt ook binnen zitten. Wij doen dat laatste want daar is de airco tenminste aan en is het lekker koel. Binnen zijn de wanden en het plafond versiert met allerlei nummerborden.

Wij bestellen de oldfashioned hamburger met fries en een milkshake “mint chocolate chips” op advies van Jacqueline. Een goede keus want alles is even lekker . Als ik naar buiten loop om het fototoestel op te halen uit de auto wordt ik aangesproken door een Amerikaan. Ik heb zeker een kwartier heel gezellig en uitgebreid zitten praten met hem en zijn vrouw over van alles en nog wat. Leuk zulke gesprekken.

 

 

Als we de buik vol hebben gaan we de tank van de auto ook nog even vol gooien en daarna terug naar de camping. Het zonnetje schijnt nog lekker en we zitten nog een poosje hiervan te genieten. Inmiddels zijn naast ons ook meerdere tentgangers gekomen. Als de zon wat gezakt is gaan nemen we een heerlijke douche. He, he, je voelt je dan toch weer een heel ander mens.

 

Hierna maak ik het verslag en Jan smeert alvast brood voor morgen . Het koelt af en het waait wat en we gaan samen met nog wat andere jongelui  uit de wind onder de grote overkapping zitten. Ik zoek de foto’s uit en upload het verslag, Jan zit een boekje te lezen.

Morgen willen we vroeg op pad en de Cathedral Valley Loop doen. De bedoeling is om het andersom te rijden dan normaal, dus op het eind pas door de rivier. Volgens de ranger is de waterstand zo’n 30 cm en moeten wij met onze auto er zonder problemen door kunnen.

 

Ma 7/6 Torrey (Cathedral Valley Loop)

Gisteravond hebben we nog een hele leuke en gezellige avond gehad onder de overkapping voor tenters. Er staan daar een aantal picnictafels, er is een frisdrankautomaat en er zijn elektrische aansluitingen. We zaten hier met een aantal jongelui waaronder een paar Duitsers en Amerikanen. Er werden enthousiaste verhalen uitgewisseld en er werd gelachen.

Eén Duitse jongen die alleen reist kwam pas na tien uur op de camping aan en zette zich bij ons. Een hele aardige vent van 28 en wij hebben met hem nog doorgekeuveld toen de anderen naar bed gingen tot één uur onder het genot van een pilsje en voor mij een Corona. We hebben zitten te internetten, elkaars foto’s bekeken en reisverhalen beluisterd en we zijn facebook-vriendjes geworden. Een hele gezellige avond dus!

Vanmorgen weer op tijd opgestaan, een bakje joghurt gegeten en toen op pad. We gaan voor de tweede keer de Cathedral Valley Loop rijden en nu andersom. We hebben vandaag voor de aardigheid eerst één cache gedaan hier vlakbij de camping en zijn toen verder gereden via de UT 24 door het Capitol Reef NP. De CV-loop begint net buiten het park aan de oostzijde.

Normaal gesproken begin je deze loop door met de auto de Fremont River bij milemarker 91 over te steken. Dat is alleen mogelijk bij een niet te hoge waterstand. Zo hebben wij dit drie jaar geleden ook gedaan. Nu willen we de CV-loop andersom rijden en dus gaan we eerst checken of we de rivier aan het eind van de rit door kunnen met de auto, anders moeten we die 65 mijl weer helemaal terugrijden en dat doe je maar zo niet even.

We rijden dus naar de rivier en Jan stapt uit   de auto en peilt de diepte. Dat zit wel goed zegt hij, hier komen we makkelijk door vanmiddag.

Hierna rijden we verder over de 24 naar Cainsville (tussen milemarker 97-98) en beginnen hier om klokslag 9 uur met onze scenic route door Cathedral Valley. De road is gedeeltelijk dirt, gravel en zand en bepaalde stukken (vooral aan de noordzijde van de loop)zijn behoorlijk rotsachtig met veel keien. Er moeten af en toe ook hoogteverschillen worden overbrugd en op die gedeeltes is het bochtenwerk. Maar er zijn ook lange rechte stukken tijdens deze rit. Al met al is highclearance een vereiste en een 4WD/AWD aan te raden. Met onze Toyota RAV4 lukt het allemaal prima vandaag.

We hebben vandaag voor het grootste gedeelte de zon in de rug en dat was nu precies de bedoeling en de reden dat we de weg nu andersom rijden. De zon schijnt prachtig op alle gekleurde formaties die we onderweg tegenkomen. Het is weer adembenemend mooi . Zoveel prachtige kleuren en zulke mooie formaties en monolieten. We zien ook veel wildflower en eigenlijk zit ons alles mee. We komen deze dag zegge en schrijve drie auto’s tegen, voor de rest zijn we alleen in deze sprookjeswereld.

 

 

We rijden steeds gedeeltelijk in en buiten het park wat door middel van borden wordt aangegeven. Na ongeveer een uur rijden we de eigenlijke Cathedral Valley binnen. Hier bevinden zich twee bekende monolieten “Temple of the Sun” en “Temple of the Moon” alsmede “Glass Mountain”.

We nemen de afslag en gaan eerst naar Glass Mountain. Dit is een heuveltje die uit stukken kristalglas lijkt te bestaan, maar het is gypsum met mineralen. Heel apart!

 

 

 

Hierna rijden we naar de beide tempels, prachtige monolieten die “eenzaam” in deze Lower Cathedral Valley staan en omgeven zijn door machtige natuurlijke bouwwerken (kathedralen). Wij fotograferen hier een poosje en houden dan (in de brandende zon) een kleine lunchpauze bij de “zon” en de “maan”.

 

 

 

 

Na deze pauze rijden we weer verder noordwaarts en we blijven ondertussen plaatjes schieten.

 

 

 

 

 

We komen bij een paar splitsingen waaronder een zijweggetje naar Gypsum Sinkhole, een 60 m diepe put. Wij slaan dit deze keer over en rijden gewoon verder naar het volgende gebied met monolieten “Solomon’s Temple”. Een prachtig stukje natuur is dit. Twee karakteristieke monolieten hebben sinds een paar jaar de namen “Henk” en “Harry” gekregen en wij leggen deze voor ons oude bekenden dan ook weer even op de gevoelige plaat vast. H&H zijn deze keer helemaal omgeven door prachtige blauwe bloemen, een mooi gezicht.

 

 

Hierna volgt een vrij pittige rotsachtige klim met de auto naar boven naar het unieke Upper Cathedral Valley Viewpoint. Een ademloos mooi uitzicht heb je hier over de valley. Jan haalt weer enge mirakels uit en klautert over rotsen langs diepe afgronden. Vindt hij leuk….

Nu zijn we op de helft van onze route en gaan we weer zuidwaarts. Het volgende punt is het Upper Desert Viewpoint. Het is een hele klauterpartij naar boven naar het uitzichtpunt, maar dan heb je ook wat, een prachtig gezicht over de desert valley.

Hierna volgt een lang vrij recht stuk naar het zuiden tot we bij de trailhead komen voor een uitzicht over de Lower Cathedral Valley (Sun & Moon). Hiervoor moet je een mijl door het veld lopen en  dan nog de heuvel opklimmen naar de rimrand. Het is echt bloedheet  meer dan 100F en Jan aarzelt, maar ik zet door en heb er wel een beetje zweet voor over om dit geweldige uitzicht nogmaals te zien.

 

 

Na 25 min lopen en klimmen staan we boven aan de rimrand en zien we beneden ons de Temples van de Sun en de Moon in de valley. Het is weer genieten. Precies op het moment dat we boven zijn drijft er een donkere wolk over ons hoofd die voor schaduwen zorgt, wat gedonder en drie druppels. We blijven daarom niet al te lang, want eerst maar eens zien wat de wolk gaat doen. Gelukkig hebben we er later helemaal geen last meer van. Die schaduw was overigens best wel even lekker…

 

 

We lopen terug naar de auto en vervolgen onze weg. We komen nu bij een zijweggetje naar de Lower South Desert Overlook. We parkeren de auto en moeten dan nog ¼ mijl lopen. Je hebt hier een schitterend uitzicht op “Jailhouse Rock”. De zon staat hier een beetje verkeerd en het waaide hier zo allemachtig hard dat we met moeite een foto konden maken. We maken dan ook rechtsomkeert en stappen weer in de auto. Ik heb nog wel even aan “Elvis” gedacht….

Het laatste gedeelte van de loop brengt ons over en langs de Bentonite Hills. Een prachtig stukje natuur met hele aparte ronde heuvels in grijs/blauw/paarse tinten. Een en ander is gevormd uit vulkanisch as. Ook zie je hier overal weer die grote zwarte vulkanische stenen liggen.

 

 

 

   

Het laatste hoogtepuntje is een oud verroest autowrak in the middle of nowhere, een soort kraanwagen van de firma Pinkerton en doorzeefd met kogelgaten. Altijd ludiek zulke plaatjes.

Nu nog 8 mijl en dan zijn we bij de Fremont River die we moeten oversteken. Ik moet foto’s maken en dat is geen lolletje bij dit water. Het wemelt er van de dikke steekvliegen en zo gauw je een voet buiten de deur zet beginnen ze je aan te vallen. Maar goed, ik bijt even op de tanden en leg de rit door het water op de gevoelige plaat vast. Het ging heel soepeltjes volgens Jan.

Het is precies kwart voor vijf als we weer op de hoofdweg komen. Acht uur hebben we dus gedaan over de Cathedral Valley Loop en het was ook deze keer weer meer dan de moeite waard!

We rijden nu terug naar Torrey en gaan bij de enige grocery “Chuck Wagon” nog een zak ijs en wat boodschapjes halen. We nemen kippepoten mee voor de BBQ.

Als we terug zijn op de camping komt ineens die donkere wolk er weer aan en begint het wat te regenen. Voor ons geen punt want wij zitten lekker onder de overkapping te internetten.

Het wordt al snel later en ineens realiseren we ons dat de kippepoten ook nog hartstikke stijf bevroren zijn en dus gaan we uiteindelijk maar naar de overkant naar de Subway om ons een footlong Kip Teriaky op te halen. We hebben nog een joghurt toetje en we kunnen het hier best mee doen.

Na het eten gaan we douchen en de rest van de avond zitten we weer onder de “carport”. Het bevalt ons hier meer dan uitstekend. Morgen weer een (lange) dagtocht op de planning richting Lake Powell.

volgende

Di 25/5 Amarillo РSanta F̩

We zaten gisteravond dus op onze veranda te kijken naar het weerlicht. Werkelijk de hele hemel werd naar alle kanten verlicht zo ver je kon kijken. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Heel indrukwekkend! Tegen 12 uur ’s nachts begonnen de sirenes te loeien en dat maakt toch hele grote indruk. En wat moet je doen op zo’n moment? Jan is wat meer nuchter hierin en ging op bed liggen lezen en ik probeer me op het verslag te concentreren.

Na een poosje hoorde ik allemaal stemmen buiten en ging kijken. Bij het toiletgebouw waren een groep mensen (campinggasten) bij elkaar en het bleek dat zij daar waren voor hun honden. De dieren waren doodsbenauwd vanwege de nog steeds loeiende sirenes en het weerlicht en daarom gingen ze met hun huisdieren in het toiletgebouw waar ze het minst last ervan hadden.

Even later begon het enorm te regenen met windstoten en uiteindelijk ben ik ook maar naar bed gegaan. De sirenes bleven ongeveer anderhalf uur loeien. We hebben tot plm drie uur wakker gelegen en zijn daarna in slaap gevallen. Vanmorgen toen we wakker werden was alles weer rustig en hoewel eerst nog frisjes werd het daarna prachtig weer.

We zijn wat later opgestaan vanwege de korte nachtrust en eigenlijk zaten we te dubben wat we zouden doen. Blijven of weggaan en zo ja waarheen? We kijken op internet naar de weersverwachtingen en de tornadowarnings in de omgeving en besluiten uiteindelijk af te reizen richting Santa Fé. Een goede keus achteraf want we hebben de hele dag schitterend weer gehad,zonnig en zo’n 88F.

We vertrekken uiteindelijk om kwart over elf uit Amarillo en nemen de Interstate 40 naar het westen richting New Mexico. Even buiten Amarillo had ik een cache opgeschreven en hiervoor gingen we even de snelweg af. We moesten stoppen langs de afrit en ik stap uit en volg de aanwijzing op de GPS. Ik moest een brede diep gelegen afwateringsgreppel oversteken om bij de boom aan de andere kant te komen.

Zonder er bij na te denken loop ik naar beneden en wil de zo op het oog droge greppel oversteken als ik al bij de eerste stap volledig onderuit ga. Blijkt de bodem vanwege het noodweer van vannacht spekglad te zijn en uit een grote plakkerige kleisubstantie te bestaan. Ik probeer overeind te komen maar ga gelijk weer met een smak onderuit. Tot drie keer toe. Jan zit boven de greppel in de auto met de radio te spelen en ziet mij niet spartelen.

Uiteindelijk lukt het mij weer uit de greppel te komen en je wilt niet weten hoe ik er uitzag. Ik kon wel janken! En wat doet Jan toen die mij zag? Juist ja, die begint keihard te lachen. Het was dan ook wel een komisch gezicht natuurlijk. Ik zat helemaal onder de dikke kleimassa die je er ook niet zomaar afkreeg. Ik kon zo niet in de auto.

Er bleef mij niets anders over dan mij ter plekke uit te kleden. De vieze schoenen en kleding hebben we in een plastic tas gestopt en met water (wat we altijd bij ons hebben) heeft Jan mij zo goed mogelijk schoongemaakt. Ook de GPS konden we alleen met water schoon krijgen. Ik was blij dat ik destijds voor een waterdichte GPS gekozen heb. Pff, wat een consternatie en we waren nog maar een klein half uurtje op pad. 

  

 
  
Toen we alles onder controle hadden is Jan nog naar de cache gegaan. Zoveel moeite en dan geen cache, dat kon niet volgens hem. Hij springt over de greppel heen en pakt de plastic doos. In de doos zit van alles waaronder ook een TB en een coin. Eindelijk weer eens een cache waar wat in zit! Dus ik was ook weer helemaal blij.

 

Hierna rijden we verder via de Interstate. Door al dat gedoe was het inmiddels al middag geworden. Bij Adrian verlaten we nog even de snelweg voor een klein stukje Route 66. Hier ben je nl. precies halverwege Route 66 en deze “Midway” is ook een Route 66 Roadside Attraction. Maar even hiervoor komen we eerst een andere leuke Rt66 ding tegen.

 

In Adrian zie je eerst nog het oudste en vervallen Midway-station.

 

 
 

Zo’n honderd meter verder heb je het officiële en nog volop in bedrijf zijnde Midway-station. Heel erg leuk. Zowel van buiten als van binnen. Er is ook een winkeltje en de pie is hier beroemd, maar ook de cheeseburger. Echt een leuke stop en het is dan ook behoorlijk druk. Wij nemen hier ook een burger voor de lunch en genieten even van deze nostalgie. Later las ik pas in het gastenboek dat Sonja dit ook als tip gegeven had.

  

Buiten staat een oude pick-up die volgeschreven is met namen en handtekeningen van Route 66 bezoekers uit al die jaren. Heel curieus!

 

 

En als slagroom op het toetje zit er direct naast dit Midway-station ook nog een cache in een waterput en mag ik ook nog (in stilte) een wens doen….

 

Hierna vervolgen we weer de Interstate en rijden even later New Mexico binnen. We stoppen nog even bij het Visitorcenter en nemen wat informatie mee. Tevens kan de klok een uur terug en deze winst komt ons goed uit vandaag. Bij Tucumcari gaan we van de Interstate af en nemen we weg nr 104 binnendoor naar Las Vegas, NM. Dit is een lange eenzame maar mooie weg waar je amper een mens tegenkomt. We zien lange rechte stukken maar halverwege is een State Park met een mooi meer en nog even verder gaan we omhoog de bergen in en hebben we prachtige uitzichten.

 

 

Aan het eind van de 104 zien we de Rockies met de besneeuwde toppen voor ons en Las Vegas onder ons. We dalen iets af en rijden naar de KOA campground aldaar. We vinden er niet zoveel aan en het is half vijf (nieuwe tijd) en Jan stelt voor toch nog een klein uurtje door te rijden naar Santa Fe. Zo gezegd zo gedaan. Tegen half zes komen we aan op camping Rancheros de Santa Fé, de derde keer voor ons dat we hier kamperen en dus wel bekend. Prachtig in het bos gelegen, niet duur en maar een paar mijl rijden van Santa Fé. We zetten de tent op en genieten nog een poosje van de zon.

 

 

Tegen acht uur beginnen we met de warme prak. We eten gebakken lever met uien. Sommigen gaan hiervan over hun nek weet ik, maar wij vinden het lekker en eten dit traditiegetrouw elke vakantie minstens één keer als we in Amerika zijn.

Ondanks dat we hier op ruim 2000 m hoogte zijn, kunnen we nog lang buiten zitten. Om 10 uur koelt het af en verplaatsen we ons naar de tent waar we nog een drankje nemen en een boekje lezen. Morgen blijven we hier ook nog…..

Wo 26/5 Santa Fé 

Vandaag maken we er een echt lui vakantiedagje van. Het is heerlijk weer en het zonnetje schijnt de hele dag. Af en toe wat windstoten, maar een kniesoor die daarop let. ’s Morgens vermaken we ons met lezen, koffie drinken, brunchen en computeren terwijl ik ondertussen een paar wasmachines laat draaien.

Door een bericht over “heimwee” op het forum zitten Jan en ik ook te filosoferen. We zijn nu net over de helft van onze vakantie maar we hebben nog 4 weken te gaan. Tot nu toe is het ons uitstekend vergaan en hebben we beiden een relaxed gevoel over de afgelopen weken en hebben we ontzettend genoten van alles. Zowel van de mooie tochten als van de gezelligheid met de diverse forumleden.

We willen ook niet meer de druk van een bepaald programma te moeten afwerken. Daar zijn we vorig jaar al mee begonnen toen we steeds ongeveer één week op dezelfde plek bleven. Ook nu geeft de flexibiliteit ons dat vrije gevoel niets te moeten maar alles te mogen en te kunnen waar we zin in hebben.

We hebben tot nu toe ook steeds mazzel met het weer gehad en zijn tussen alle negatieve weerstypes heen geslipt. We hebben nog geen drup regen op ons hoofd gehad. Twee keer noodweer maar dat was ’s avonds en ’s nachts terwijl we binnen zaten in een cabin en in een motel. Eén avondje slechts last van de wind gehad met het opzetten van de tent en voor de rest vooral zon en heerlijke temperaturen.

De eerste week in Page was het ook prachtig weer en alleen ’s avonds koud. Toen hadden we de mazzel dat we bij Rob en Annie in de camper verbleven, dus daar hadden we ook geen last van. De tornado-warnings waren wel heel spannend, maar uiteindelijk is ook daarmee niets gebeurd. Al met al voelen we ons echt bevoorrecht dat we steeds zo’n geluk hebben, want als ik de diverse reisverslagen lees, treffen anderen het veel minder met sneeuw, regen en vooral wind en zand en kou.

Wij hebben de weersverwachtingen voor de komende dagen ook bekeken in het zuidwesten en mede daarom besloten morgen richting Las Vegas te vertrekken. We verwachten daar 1,5 dag over te doen. Vrijdag in de loop van de dag zullen we ons weer bij Jacqueline en Peter en Natasja voegen voor een aantal relaxte en gezellige dagen in hun gehuurde huis met pool. Het is op zeker mooi weer in Vegas volgens alle voorspellingen.

Terug naar vandaag. In de loop van de middag zijn we Santa Fé in geweest. Het is de derde keer dat we hier zijn. De stad ademt een gezellige ontspannen sfeer uit. De Plaza, de adobehuizen, de galeries, winkeltjes, terrasjes etc. We slenteren wat over de Plaza en door de straatjes en maken foto’s. Speciaal op verzoek van Marjon hier een kleine impressie. (Sorry geen restauranttips…. ).

 

 

 
  
 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Op de Plaza was een groep meiden Mexicaanse muziek aan het maken. Ze konden geweldig spelen en zingen en wij hebben daar een hele poos naar staan te luisteren. Ze brachten Mexicaanse liedjes ten gehore die wij kennen van de CD van Linda Ronstadt “Canciones de Mi Padre”. Zowel Jan als ik zijn daar een fan van en hebben hier dan ook echt van genoten.

 

  

Tegen zes uur zoeken we een Supermarkt op voor de noodzakelijke boodschappen en we komen bij Albertsons terecht.  Als ik wil afrekenen en onze klantenkaart laat zien, zegt de juffrouw dat de kaart hier niet wordt gehanteerd, maar dat bij iedere klant gelijk al de korting wordt gegeven. Dit is een goedkoper systeem dan het gedoe met klantenkaart. Voor mij was dit een nieuwe visie.

We nemen kant en klare kip mee naar de tent voor het avondeten. Lekker makkelijk voor een keer. Het wordt al schemerig als we terugrijden en we hebben een mooi gezicht op de bergen en Santa Fé.

   

We maken alles klaar voor morgen want we willen vroeg vertrekken. We zien wel hoe ver we komen….

 

Do 27/5 Santa F̩ РLas Vegas

Vanmorgen staan we om half zeven op. Eerst douchen en aankleden en dan de tent inpakken. Voor de rest hadden we gisteravond alles al klaar gemaakt. Jan heeft brood gesmeerd voor onderweg, wat fruit en snacks mee en we hadden nog wat koude kip over van gisteravond wat we mooi voor een lunchhapje kunnen gebruiken.

We gaan eerst tanken en nemen gelijk koffie mee in onze bekers en dan kunnen we op pad. Het is kwart voor acht als we Santa Fé uitrijden. De bedoeling is dat we in ieder geval Flagstaff gaan halen vandaag, dat is ongeveer halverwege naar Las Vegas. Liefst wil Jan wat verder rijden zodat we morgen niet meer zoveel hoeven. De totale afstand is 1050 km. We zeggen voor de grap tegen elkaar “We gaan naar Oostenrijk”, dat is ongeveer dezelfde afstand en een rit die we vele malen gemaakt hebben.

Ik heb een vijftal caches uitgezocht langs de Interstate ter onderbreking van de lange rit. Onderweg maak ik af en toe wat foto’s vanuit de auto. De kwaliteit zal niet bijzonder zijn want de ramen zijn behoorlijk vies. Bij Albuquerque verlaten we de I-25 en slaan af naar de I-40. Deze weg loopt door naar Los Angeles maar wij blijven hem volgen tot Kingman en slaan dan af naar Vegas.

 

 
 

Vanaf Albuquerque krijgen we de hele weg te maken met roadwork maar we kunnen steeds goed doorrijden. We komen nu duidelijk weer in Indianengebied wat o.a. te zien is aan de reclames langs de weg en de rode rotsen die weer in het vizier komen.

 

 

 

We gaan even van de weg af om te cachen. Hiervoor moet ik een stukje omhoog klimmen tegen de rotsen, maar ik vind hem vrij gemakkelijk. Geen glijpartijen deze keer…

 

We rijden Gallup voorbij en even later passeren we de grens met Arizona. Nu kan de klok weer een uur terug en voor elf uur zijn we dan de grens over.

Bij Holbrook pakken we nog een cache vlakbij een picnicplaats en we maken dan gelijk van de gelegenheid gebruik om te lunchen.

 

 

In de buurt van Winslow zie ik ineens de Twin Arrows (van Route 66) langs de Interstate. De oude pijlen heb ik jaren geleden al eens gefotografeerd maar de laatste jaren stonden ze er niet meer en nu ineens zie ik dat men nieuwe Twin Arrows heeft geplaatst.

Als we bij Flagstaff in de buurt komen doemen de San Fransisco Mountains voor ons op met nog sneeuw op te toppen. Altijd weer een mooi gezicht.

Vóór twee uur zijn we al bij Flagstaff en dat is veel te vroeg om al te stoppen, dus rijden we gewoon door. We stoppen nog een keer om te tanken en voor een sanitaire stop.Tegen half vier zijn we vlakbij Kingman en Jan oppert het idee om gewoon door te rijden naar Vegas. Hij voelt zich nog fit en het is nog maar twee uurtjes extra rijden. Ik vind het ook goed en we hebben dit nog maar net besloten of we komen in een file terecht. Heel langzaam kachelen we vooruit maar verliezen hier toch bijna een uur. We zien naast ons een vrachtwagen met enorme punten op de wielen. Jan zegt: “Het lijkt wel een James Bond film, strak schuift die ze ook nog uit”…

 

 

Na de file volgen we de US 93 naar Vegas. Vlak voor we bij de Hoover Dam zijn zien we nu heel duidelijk de vorderingen van de aanleg van de nieuwe vierbaanse weg. Elke keer als we hier zijn is men weer een stukje verder. Ik vind het imponerend wat ze hier bouwen over  en door de bergen en vooral de brug over de Colorado River is een machtig stukje constructie en engineering.

 

 

 
   

We hebben weer wat tijd ingelopen en uiteindelijk zijn we even over half zeven op het opgegeven adres. We hebben precies 12 uur gereden. Het is een prachtig huis waar ik een van de komende dagen wel wat meer van zal laten zien en over zal vertellen. We worden weer hartelijk ontvangen door Jacqueline en Peter en Natasja. Zij zijn ook pas aangekomen. We kletsen een uurtje bij en dan gaan JPN boodschappen doen en ergens een hapje eten.

Jan en ik blijven thuis. We zijn toch wel wat gaar na zo’n lange rijdag. We nemen beiden een lekkere douche en zitten lekker te relaxen. Ik heb geen idee wat we morgen gaan doen maar dat lezen jullie dan wel weer…..

 

Vr 28/5 Las Vegas

Vanmorgen kleden we ons niet direct aan maar houden met z’n allen een “pyamaparty” zoals Jacqueline het noemt. We zijn lui en doen allemaal waar we zin in hebben. We ontbijten gezamenlijk, daarna kijken de mannen televisie, de vrouwen computeren en J&N draaien een paar wasjes door. We hebben een prachtig huis hier in een zijstraat van de Las Vegas Blvd vlakbij het South Point Hotel.

Naast de woonkamer met open keuken is er nog een soort serre waarin o.a. een hot tube en een zitje. Verder is er beneden nog een masterbedroom met badkamer. Boven is een vide met twee slaapkamers en een badkamer. Om het huis staan palmbomen en achter is een kleine tuin.

 

 

 

 

Gisteravond hebben Peter en Natasja nog gebruik gemaakt van de hot tube toen ze thuiskwamen.  Jan en ik gaan er ook zeker nog in de komende dagen. Wij vinden het beiden heerlijk.

JPN hebben voor vanavond tickets voor de voorstelling “Le Reve” in het Wynn, een voorstelling die ik ook graag zou willen zien. Een paar jaar geleden zijn we al naar “O” geweest in Bellagio van Cirque du Soleil en deze voorstelling speelt zich ook af in het water. Ik google wat en vind voor vanavond nog een paar discount tickets en we besluiten ook mee te gaan vanavond. We zitten weliswaar niet bij elkaar maar dat is niet anders.

In de loop van de middag gaan we ons aankleden en optutten en om half vijf vertrekken we richting Strip. We parkeren de auto via valet parking bij het Wynn en gaan dan naar de overkant naar de footcourt van de Fashion Mall  waar we onze warme maaltijd nuttigen.

Om zes uur gaan we weer naar de overkant en omdat de voorstelling pas om zeven uur begint, bekijken we eerst nog de entree en winkels in Wynn.

 

Dan gaan we naar het theater. Hoewel Jan en ik in een andere sectie plaatsen hebben, vragen we toch bij de ingang of het ook mogelijk is dat we bij elkaar kunnen zitten. Er wordt wat overleg gepleegd en we krijgen een positief antwoord en vijf plaatsen naast elkaar en ook nog op een iets betere (hogere) rij. Helemaal super dit en wel zo gezellig.

De voorstelling zelf is adembenemend mooi, een combinatie van mooie dans met schitterende (lucht)acrobatiek en prachtige muziek en lichtshow en dat alles speelde zich af in en rondom het water. Hoe bijvoorbeeld het  decor van de finale er uitzag krijg je een beetje een voorstelling van op onderstaande foto.

We zijn allemaal erg onder de indruk van deze show. Na afloop drinken we nog wat in één van de bars in Wynn en zitten nog wat gezellig na te babbelen. Hierna halen we de auto op en rijden over de Strip terug naar ons huis. Vooral Natasja kijkt haar ogen uit van alle lichtreclame’s en de verlichte hotel/casino’s. Zij was nog niet eerder in Las Vegas en dan is zo’n eerste keer toch best overweldigend.

Thuis zitten we nog wat TV te kijken en ik maak ondertussen dit verslag. Het was een heerlijk relaxed dagje met een geweldige voorstelling tot slot. We hebben nog twee volle dagen te gaan in Vegas en wat we morgen precies gaan doen weten we op dit moment nog niet…..

 

Za 29/5 Las Vegas

Vandaag is het “Shoppingday”. Na het ontbijt gaan JPN richting de Boulevard Mall en Jan en ik ruimen hier de rotzooi wat op en vertrekken dan iets later. Ons eerste doel is Fry’s Electronics, een vast onderdeel als we in Las Vegas zijn. Ook een vast onderdeel hier is het kopen van cd’s en/of dvd’s en natuurlijk een bezoek aan het toilet. Op de een of andere manier krijgen we altijd hoge nood hier….

Jan vindt weer leuke muziek die hij koopt en ik kom op een gegeven moment terecht op de afdeling Huishoudelijke Artikelen waar ik een paar leuke hebbedingetjes koop, zoals een alles opener, een omeletmaker, een kunststof schaal voor het maken van gepocheerde eieren in de magnetron en datzelfde voor het klaar stomen van maiskolven. Dit alles is een prachtig design.

Hierna zoeken we een Walmart Supercenter op. We moeten wat boodschapjes doen en we hebben een nieuw luchtbed nodig.  In Santa Fé bleek het airbed lek te zijn en we hebben het gaatje niet kunnen vinden, dus zit er niets anders op dan een nieuwe te kopen. Ook is de batterij van Jan z’n horloge op en we kopen voor $ 9 maar een nieuw horloge waar hij deze vakantie mee vooruit kan.

Daarna wil ik graag een beetje gokken in een casino. Van Jan hoeft het niet perse maar ik mag het graag doen.  Niet vanwege de kans op het “grote geld” (hoewel dat leuk zou zijn natuurlijk), maar gewoon omdat ik het leuk vind om te doen. De uitdaging voor mij is zo lang mogelijk te kunnen spelen voor zo weinig mogelijk geld uiteraard. En als je zit te spelen krijg je ook nog eens gratis concumpties aangeboden. Ik kan mij hiermee wel een hele avond vermaken. We gaan naar  het South Point Casino om wat te spelen.

 

 

We zitten een kleine twee uurtjes achter de gokkast en op het laatst win ik $ 50 en daarmee spelen we precies quitte. En dat vind ik nou leuk. Je hebt in dit geval twee uurtjes plezier voor noppes. Als we weer bij de auto zijn, pakt Jan z’n nieuwe horloge uit en nu blijkt dat het ding het niet doet.  Shit, moeten we weer helemaal terug naar de Walmart. Terugbrengen is overigens geen probleem en we krijgen vlot het geld weer terug.

Inmiddels is de middag al aardig gevorderd en hebben we honger gekregen. We zien tegenover de Walmart een In-N-Out Burger en daar scoren we een heerlijke cheeseburger met lekker frietjes.

 

 

 

Hierna zoeken we JPN op. We smssen en het blijkt dat ze nu aan het winkelen zijn bij Las Vegas Premium Outlets. Via de I-15 rijden wij daar ook heen. Onderweg maak ik vanuit de auto wat foto’s van de achterkant van de casino’s aan de Strip.

 

 

 

 

 
   

We parkeren de auto bij de Outlet en lopen richting Calvin Klein waar zij zich op dat moment bevinden. We komen ze al vrij vlot tegen.

 

 

De dames hebben de afgelopen uren al behoorlijk wat geshopt en gekocht en ze hadden ook iets voor mij gezien. De heren blijven achter op een bankje en zij slepen me al giebelend mee naar een winkel en laten daar met een stalen gezicht zien wat ze voor mij in gedachten hadden, nl. een opvulling voor mijn achterwerk. Nu is het zo dat ik weinig “kont” heb en ergens anders iets teveel en dus de verhouding wat zoek is, en dit vonden de dames een prima oplosssing. We liggen natuurlijk in een deuk en het “kunstwerk” moet even op de foto.

 

 
 

We shoppen nog wat verder hier en ik koop voor mezelf een leuke wat nettere outfit, een rok met topje met een soort blousejasje erover. Het loopt al tegen acht uur als we  naar de volgende shoppingmall gaan, Fashion Mall op de Strip tegenover Wynn. We hebben dorst en gaan hier eerst wat te drinken halen en even zitten.

Het blijkt dat om 9 uur alle winkels hier in de Mall dichtgaan en dus hebben we hier maar een half uurtje shoptijd. Inmiddels zijn we ook hongerig geworden en we gaan op zoek naar een Sushi tent die we vinden op Mountain Spring Road in de Aziatische buurt. Het is daar behoorlijk druk en alle tafels zijn bezet. We moeten driekwartier wachten op een tafel en daar hebben we geen zin in.

We besluiten daarop naar Applebees te gaan. Het is inmiddels al bijna half elf en het restaurant is vrij leeg maar de keuken is 24 uur per dag open en we kunnen daar dus terecht. We nemen een lekker drankje vooraf (ik “uiteraard” een frozen Margarita) en een heerlijke combi apetizer. Daarna ieder een verschillend hoofdgerecht. Het smaakt allemaal weer voortreffelijk zoals we dat gewend zijn bij Applebees en we hebben een gezellige maaltijd samen.

Plm 12 uur rijden we terug over de Strip naar ons huis. Het is veel drukker dan de avond ervoor en we doen er lang over met al die stoplichten. Ondertussen maak ik wat foto’s vanuit de rijdende auto. Geen technische hoogstandjes dus, maar een leuke vastlegging voor onszelf van dit tochtje over de Strip. Bij Bellagio staan we ook voor het stoplicht te wachten en juist op dat moment spuiten de fonteinen ook op de muziek van het Amerikaanse volkslied. Ik krijg daar toch telkens weer een speciaal gevoel van…

 

 

 

 

 

 

Eenmaal thuis ben ik doodmoe en kruip gelijk op bed. Jan volgt even later. Het was een lekker dagje shoppen in Las Vegas….

 

Zo 30/5 Las Vegas

Vandaag maken we er een dagje “Strippen” van. Nee geen “striptease” of “strippoker” maar we gaan de Strip op en neer in Vegas. ’s Morgens lummelen we eerst nog wat rond in het huis en na de brunch gaan we op pad met z’n vijven.

Allereerst gaan we naar de Apple Store op Town’s Square want Peter wil een I-pad reserveren. Hij is van de week al naar een paar Apple Store’s geweest, maar ze hebben de I-pad nergens op voorraad en ze leveren alleen op bestelling/reservering. Ondertussen dat Peter en Jacqueline met de reservering bezig zijn bekijken wij de I-pad wat beter. Voor de gein “tover” ik mijn eigen weblog even tevoorschijn.

 

 

 
 

We stappen weer in de auto en rijden naar het Venetian waar we de wagen in de parkeergarage zetten. Dit is zo’n casino die je toch even wilt laten zien aan Natasja. We lopen langs de canals naar het San Marcoplein waar ik op een ijsje trakteer. Een “rib uit m’n lijf” bij wijze van spreken, want ik moest maar liefst $ 35 betalen voor de vijf ijsco’s. Ze waren trouwens wel heeeeel erg lekker….

 

 

 

 

Na dit bezoek aan “Venetian” lopen we een heel eind over de Strip en fotograferen alles wat los en vast zit. Het is behoorlijk warm  en we krijgen dorst van al dat gesjouw. Als we bij “Paris” zijn aangekomen pikken we daar een terrasje. We nemen een drankje en eten een klein hapje. We zitten hier heerlijk in de schaduw onder de parasol en we hebben prachtig zicht op de spuitende fonteinen van  â€œBellagio”.

 

 

Als we uitgerust zijn lopen we weer verder naar Planet Hollywood. Hier splitsen we ons. Jacqueline en Natasje willen shoppen op de Miracle Mile in PH, ik wil nog wat gokken en de beide heren, tja…… wat gaan die doen, Peepshow of Casino?

Het is toch casino geworden…

We hebben een uur de tijd om “rijk” of “arm” te worden. Resultaat: Peter speelt voor $ 100 en op het laatst krijgt hij nog $ 50 weer uit de automaat. Verlies dus $ 50. Ik stop $ 20 in de gokkast en kan daar precies een uur mee spelen,  toen stond de teller op nul. Verlies $ 20. Jan stopt $ 30 in de eenarmige bandiet  en toen het uur voorbij was kreeg hij nog $ 92,50 terug. Winst $ 62,50. We zijn er niet rijk van geworden en ook niet arm maar we hebben leuk gespeeld dat uurtje en bovendien nog gratis drankjes gekregen. Ik een Margarita (ha,ha,ha).

Om kwart voor zeven verzamelen we ons weer. We steken nu over en lopen langs de andere kant van de Strip weer terug. We kijken nog even naar de fonteinenshow en ik doe daar tevens een virtual cache. We kwamen “Kiss” nog tegen en fotograferen nog wat op weg naar de auto.

 

 

 

   

Ons volgende doel is “Stratosphere Tower”. Het is al schemerig en met name Jacqueline wil graag mooie opnames maken vanaf de Tower voor het uitzicht over Vegas by night. We halen de auto op en parkeren hem even later bij de General Gift Shop. Hiervandaan is het maar een klein stukje lopen naar de Tower.

Eenmaal boven is het al helemaal donker en dat is eigenlijk jammer voor de foto’s. Jacqueline is niet helemaal tevreden. Ze mocht haar statief niet mee naar boven nemen en dat was ook een teleurstelling voor haar. Dan wordt het heel moeilijk goede foto’s te maken. Ook het uitzicht boven viel tegen. Door alle attracties die men op de Tower heeft gebouwd, staan er overal obstakels in de weg zoals takels, stangen e.d. die het uitzicht belemmeren. Heel jammer. Wel spectaculair overigens die attracties. Jan en ik waren al vaker op de Tower maar er was toch ook voor ons weer een nieuwe (vierde) enge ride bijgekomen waar je kippevel van krijgt als je er naar kijkt. Mij krijgen ze er in elk geval niet in.

 

 

Als we weer beneden zijn nemen we eerst nog een kijkje in de General Gift Store en gaan dan met de auto naar de Sushi tent waar we de avond daarvoor ook waren. Het is inmiddels kwart over tien en ook deze avond zijn alle tafeltjes bezet en moeten we minimaal driekwartier wachten. We gaan dus maar weer weg en rijden een kleine 20 min naar een andere sushi tent. Ook hier is alles vol en we moeten buiten op het terras wachten. Het is al over elf uur als we dan eindelijk aan onze overheerlijke sushi maaltijd beginnen.

Jan houdt er niet van en die neemt beef teryaki met rijst maar wij met ons vieren hebben geweldig gesmikkeld van de diverse sushi gerechten. Zelf heb ik niet veel verstand van al die namen en soorten maar JPN zijn kenners. Het was verrukkelijk.

Om half één zijn we weer terug in ons huis voor de laatste nacht. Morgen moeten we om elf uur het huis uit zijn en moeten wij weer afscheid nemen van Jacqueline, Peter en Natasja. We hebben hele leuke gezellige en relaxte dagen met elkaar doorgebracht….

 

Ma 31/5 Las Vegas – St. George

Jan en ik staan bijtijds op en beginnen vast onze spullen uit te zoeken en de auto in te pakken.  Even later komen ook de anderen van bed af. We drinken nog een kop koffie met elkaar en om kwart over negen nemen we afscheid van JPN en vertrekken we. Toch altijd weer een lullig moment. De anderen staan ons heel lief uit te zwaaien. We hebben het met ons vijven weer heel leuk gehad de afgelopen dagen.

Via Weather.com had ik al gezien dat er eindelijk een weersomslag is in het zuidwesten. Overal zijn de weerverwachtingen goed met warm en zonnig weer. En dat het warm zal worden merken we deze ochtend al. We rijden eerst naar het Welkomstbord van Las Vegas. We zijn hier in de loop der jaren tientallen malen langs gereden maar hebben het nog nooit gefotografeerd.

Er is een kleine parking gemaakt in de middenberm zodat je geen gevaarlijke manoeuvres meer hoeft uit te halen om de drukke Las Vegas Blvd over te steken. Het is best druk bij het bord en “Elvis” is ook aanwezig. Iedereen wil met hem op de foto (wij niet) en het big business voor deze jongeman. Slim bekeken.

Hierna rijden we naar de noordoost kant van Vegas en zoeken we de Walmart Supercenter op Nellis blvd. Hier doen we wat noodzakelijke boodschappen en koopt Jan nogmaals een horloge. Deze keer eentje die wél loopt! We gooien de auto vol met benzine en zoeken naar een eetgelegenheid. We hebben nl.nog niet ontbeten, alleen maar een kop koffie gehad met een banaan die we nog over hadden.

We zien een “Farmersboys”, een fastfoodketen die wij nog niet kenden. Hier gaan we naar binnen. Je kan de hele dag ontbijten lezen we op de borden en van binnen ziet deze zaak er net iets beter en aangekleder uit dan de bekende andere hamburgertenten. We nemen ieder een eiergerecht met hashbrown en toast. Het smaakt ook nog verrassend goed. Weer wat ontdekt dus.

Het is al bijna 12 uur als we Las Vegas uiteindelijk verlaten. We nemen de Interstate 15 naar St. George. Bij milemarker 75 slaan we rechtsaf naar Valley of Fire State Park. Het is een heel mooi park en we waren hier ook al een aantal malen. De kans is groot dat het park eind van het jaar dicht gaat als gevolg van de economische recessie en we nemen de kans waar nu het park nog open is.

We betalen $ 10 entree en rijden het park in. Je zit gelijk tussen prachtige (meest rode) rotsformaties. We gaan links af voor de loop langs o.a. Arch Rock. Een eindje verder komen we bij Petroglyphs. Hiervoor is een hoge trap tegen de rots aangebouwd zodat je de tekeningen goed kan bekijken.

 

 

 
 

We zien een aantal campgrounds en vragen ons af welke Rob en Annie altijd gebruiken. Zij overnachten hier vaker met de camper  en misschien wij ook nog wel een keer aan het eind van onze reis.  Hierna pakken we de afslag naar het Visitorcenter en rijden richting White Dome. Dit is een schitterend stukje weg.

Opeens zie ik aan de rechterkant een kudde mountaingoats (of een ander “merk”) van de rotsen afkomen. Wij stoppen en ze steken vlak voor ons de weg over naar de andere kant en klimmen daar weer de rotsen omhoog. We hebben alle gelegenheid hier een hoop foto’s van te maken. Helemaal geweldig vind ik dit. Eindelijk wild! We hebben tot nu toe nauwelijks nog wild gezien deze trip en dat mis ik toch echt wel.

 

 

 

   

De volgende stop is “Vista Point” waar je naar alle kanten een bijzonder mooi uitzicht hebt. Er staan hier heel wat mensen foto’s te maken. De foto hieronder is richting White Dome.

Wij gaan niet naar White Dome. Dat deden we eerder al eens en ook hebben we toen daar de trail gelopen. Nu slaan we rechtsaf naar de Fire Canyon. Op het eind van dit gravelpad heb je zicht op rode en gele rotsen  en de canyon en de dome. Een heel mooi stukje natuur hier.

Hierna rijden we terug naar de weg en maken een stop bij de trailhead Mouse Tank/Petroglyphs Canyon. Het is bloedje heet ondertussen, 109 F (plm 43 gr C) zien we op het dashboard. Zo heet hebben we het nog niet gehad deze vakantie. We besluiten toch deze trail te lopen. In de rotsen langs het pad zien we ontzettend veel tekeningen in de rotsen. Het is zwaar lopen door mul zand en ik heb het moeilijk. De eerste week van onze vakantie hebben we heel veel zware tochten gemaakt en had ik nergens last van. Vandaag valt dit relatief korte trailtje echter tegen nu het zo heet is.

 

 

 

   

We rijden verder door de oostkant van het park en maken nog een aantal foto’s.

 

 

  

Via Overton rijden we weer naar Interstate 15 en volgen deze naar St. George. Precies een maand geleden reden we ditzelfde stuk. Het gedeelte door de Virgin Canyon blijf ik elke keer weer mooi  vinden. Zodra we Utah binnen rijden moet de klok een uur vooruit en ineens is het dan laat.

 

 

Het is al over zes als we de St. George campground oprijden. We bespreken hier twee nachten met een optie voor een derde nacht. Het is wel grappig zat ik me te bedenken dat wij hier precies 17 jaar geleden voor het eerst waren op deze camping ook op Memorial Day en toen was het ook zo heet. Inmiddels zijn we hier vele malen geweest.

We zetten de tent op en gaan dan eerst rustig zitten. Om acht uur begin ik met een spaghetti maaltijd klaar te maken.

 

 

De avond brengen we buiten door in de korte broek. Het is om tien uur nog 91 F. De internetverbinding is hier heel slecht. Af en toe doet die het even, maar steeds valt ie weg.  Ik maak de verslagen maar vast in Word en hoop ze morgen hier of ergens anders te kunnen uploaden….

 

 volgende

Di 18/5 Denver

Vandaag hebben we niets speciaals op het programma staan en doet ieder waar hij of zij zin aan heeft. We ontbijten eerst gezamenlijk en dan gaan Jacqueline en Natasja samen op pad om te shoppen. Een poosje later vertrekken Jan en Peter om samen naar Best Buy te gaan. Ik blijf lekker thuis.

Ik begin met het lezen van al die leuke reacties in ons gastenboek en dat is elke dag weer een feestje. Iedereen weer heel erg bedankt!! Daarna ga ik de foto’s uitzoeken en de verslagen van de laatste dagen typen en online zetten. Daar ben ik wel een tijdje mee bezig. Verder moet de was worden gedaan. In totaal heb ik vier wasmachines te draaien van ons vijven. Alle apparatuur incl. waspoeder e.d. is aanwezig in dit huis en we kunnen overal gebruik van maken.

Ondertussen komt Jan ook weer terug en samen reorganiseren we onze bagage en moet alles weer geordend in de (nieuwe) auto gepakt worden. Wat heb je ook een troep als je kampeert. Je ziet pas hoeveel als je de auto leeghaalt. Normaal ligt alles op een vaste plek in de wagen en dan valt het niet zo op.

Als we alles in- en opgeruimd hebben en de was ook klaar is, is de middag al bijna voorbij. Van de anderen krijgen we een smsje dat ze nog in een Mall zijn en nog lang niet klaar met shoppen. Ook krijgen we een heel fijn en eindelijk positief bericht van het thuisfront waar wij blij van worden. 

Jan en ik doen nog een paar boodschapjes bij de Walmart en ook heb ik 3 caches hier in de buurt uitgezocht. De afgelopen dagen is er niets van cachen terecht gekomen en ik kan natuurlijk niet uit Denver vertrekken (voor mijn gevoel dan) zonder dat ik eentje hier heb gescoord.We vinden 2 caches vrij vlot maar de derde kunnen we niet vinden. Geen probleem, ik heb tenminste wat.

We gaan daarna weer naar huis en ik zoek de route voor morgen (naar Kansas) uit. Het wordt een saaie rijdag die we wat gaan opvrolijken met wat caches onderweg. De printer komt nu weer goed van pas.

JPN zijn nog steeds niet terug en Jan en ik besluiten daarom hier in de buurt met z’n tweeën wat te gaan eten bij Wendy’s. We kiezen voor de Bacon & Blue combi. Uiteindelijk smaakt het nergens naar (vind ik tenminste) en ik laat de helft staan. Maar ja, we moeten toch wat in de maag hebben nietwaar.

Tegen acht uur zijn we weer thuis en even later komen de anderen ook terug. De dames hebben vandaag vooral kleding gescoord en zijn helemaal blij.

We zitten deze laatste avond nog wat gezellig bij elkaar en gaan dan op tijd naar bed. Morgen is het vroeg dag en moeten we afscheid van elkaar nemen….

Wo 19/5 Denver – Dodge City, KS

Om 7 uur staan we op, maken ons klaar en nemen dan afscheid van Jacqueline, Peter en Natasja. We hebben vijf hele leuke gezellige dagen met elkaar gehad en veel gezien en gedaan. Zulke dagen vliegen altijd voorbij. Het zal even weer wennen zijn met z’n tweetjes. Klokslag acht uur rijden we weg. Het eerste stuk gaat nog door Denver zelf en is heel druk maar als we het vliegveld voorbij zijn wordt het een stuk rustiger.

We volgen de Interstate 70 nog een klein stukje en slaan dan af en rijden verder over de US 287. We hebben de bergen volledig achter ons gelaten en het landschap is verder vlak en wat je eentonig zou kunnen noemen. Op een viewpoint met zicht over de Plains scoren we onze eerste cache.

De volgende cache is bij een cemetery in het dorpje Hugo. Ik heb sowieso al iets met buitenlandse begraafplaatsen, dus dit is een leuke lokatie.

We rijden nog een paar uur door dit landschap van Colorado. En ja, wat zie je dan nog verder? Een restarea bijvoorbeeld of wegwerkzaamheden.

Tegen half één passeren we de grens met Kansas. Dit is dan tevens onze 43e Staat van Amerika die we bezoeken. Inmiddels zien we ook wolken en donkere luchten in de verte en we vragen ons af wat ons dit zal brengen vandaag. Op enig moment horen we ineens een enorm kabaal van sirenes o.i.d. We schrikken ons een rotje en denken een moment lang dat er iets met de auto is.

Het duurt eventjes voordat we door hebben dat het geluid uit de radio komt en dat er tornado warnings worden afgegeven. We hebben door de schrik de tekst niet helemaal verstaan en we speuren in de verte naar donkere slurven in de lucht. Gelukkig zien we die niet, maar de hele verdere rit blijf je naar de lucht kijken en voel je je niet helemaal op je gemak.

We volgen inmiddels de US 50 naar het oosten en plm 30 mile over de grens van Kansas  komen we bij Kendall in een andere tijdzone. De klok moet nu een uur vooruit en ineens is het dan al weer een stuk later. Bij Kendall scoren we ook onze laatste en tevens enige cache van vandaag in Kansas. Eindelijk eentje waar een aantal TB’s en coins in zitten. Dit maakt het veel leuker. In vrijwel alle caches die we tot nu toe zijn tegengekomen zat behalve wat gadges helemaal niets hoewel er volgens de site wel wat in hoorde te zitten.

Ik noteer alle nummers van de TB’s en coins en zie er één coin bij met de opdracht deze naar Wellington, KS te brengen. “Please” staat er nog bij. Jan en ik besluiten ter plekke morgen onze route om te gooien om deze coin naar Wellington te brengen. Dit vraagt om enige uitleg natuurlijk, want hier zit een verhaaltje bij.

Erik, de schoonzoon van mijn vriendin Nel en partner van dochter Marijke, heeft zo’n 10 jaar geleden een jaar op de highschool gezeten in Wellington en logeerde daar bij een gastgezin. Toen Erik en Marijke hoorden dat wij naar Kansas zouden gaan hebben ze gevraagd of wij ook naar Wellington gingen. Ik heb toen de kaart bekeken en daar “nee” op geantwoord omdat dit toch wel uit de route ligt als je op weg bent naar Oklahoma City.

Echter nu ik de opdracht las van deze coin hadden Jan en ik beiden zo iets van “dat kan geen toeval zijn”, we moeten toch maar naar Wellington! Ik heb de jongelui gelijk een smsje gestuurd en gevraagd naar het adres waar hij destijds logeerde en waar ze graag nog meer foto’s o.i.d. van willen hebben. We kregen gelijk enthousiast antwoord met verdere informatie. Dus we moeten morgen wel naar Wellington. Belofte maakt schuld….

We rijden verder door Kansas en zien in dit weidse landschap een groot aantal veehouderijen met duizenden koeien. Daarnaast natuurlijk vele graansilo’s en af en toe wat jaknikkers en aparte schuren.

In Garden City gaan we tanken en kopen ons wat lekkers. Op een paar sputters na houden we het nog steeds droog met af en toe het zonnetje en de temperatuur schommelt tussen de 18 en de 20 graden. Lekker dus. Wel houden we steeds de lucht in de gaten. We zien de meest mooie wolkenpartijen en ik heb heel wat foto’s gemaakt van de lucht vanuit de auto. Het blijft fascinerend en tegelijk spannend.

Om half vijf arriveren we in Dodge City, een echt Western stadje. Er zijn hier twee campgrounds. De eerste stond ons niet aan en de tweede was wel mooi gelegen maar er lagen nogal wat plassen, dus hier had het ook behoorlijk geregend en we vertrouwden de lucht ook niet. Bovendien is Jan wat verkouden en dus besluiten we een motel op te zoeken.

We kiezen voor een eenvoudig uitziend maar schoon motel en betalen daar $ 42 voor een ruime kamer met two beds. Het is wat oudbollig maar ziet er verder prima uit. We laden wat bagage uit en gaan dan met de auto dit western stadje verkennen. Alles herinnert aan de cowboytijd met klinkende namen als Wyatt Earp en Doc Holliday, namen die je ook in Tombstone tegenkomt. Jan vindt het helemaal geweldig.

In het centrum van het stadje zijn de straten nog met klinkers belegd wat een apart sfeertje creëert. Verder is hier heel bekend het Boot Hill Western Museum. We nemen even een kijkje maar dit museum sluit net zijn poorten. Morgen om 9 uur gaat het weer open en doen we een nieuwe poging. Op het terrein staat ook nog een mooie oude locomotief opgesteld en mooie western geveltjes waar in de zomer dagelijks gunfights worden gehouden. A.s. zaterdag begint dit, dus wij zijn ietsjes te vroeg.

We hebben honger gekregen en als we een Chinees/Japans restaurant zien met een King buffet, hebben we daar ineens zin in. Achteraf een goede keus. We hebben heerlijk (ordinair veel) gegeten en het was bijzonder lekker. We waren slechts $ 18 kwijt in totaal.

Hierna gaan we terug naar ons motel. Als we binnen zijn zetten we de TV aan op Weatherchannel en zien dat er nogal wat te doen is wat betreft tornado’s m.n. in Oklahoma. Ineens horen we een hels kabaal buiten van sirenes of wat daar op lijkt. We kunnen het niet plaatsen en ik loop naar de receptie om navraag te doen. Blijkt dit een tornado warning te zijn.   

Men zegt dat het “slechts” een small one is en dat deze tornado hoogstwaarschijnlijk af gaat buigen en langs de noordkant van Dodge City zal trekken. Als het echt bedreigend wordt, wordt iedereen hier in het motel persoonlijk gewaarschuwd. We kregen al de instructie dat we in dat geval ver van de ramen weg moesten blijven en ons gedurende de tijd dat de tornado over ons raast, ons moeten ophouden in de toilet/badruimte en wachten tot het over is.

Lekker gevoel hoor, of anders wat. Even later begon het enorm te regenen en te waaien maar inmiddels (half elf ‘s avonds) is alles weer rustig.

Morgen willen we via Wellington naar Oklahoma City.  Maar eens kijken of het wel vertrouwd is daar heen te gaan…..

Do 20/5 Dodge City – Wellington

Het is de hele nacht gelukkig rustig geweest en we zijn niet overvallen door een tornado. Als ik om zeven uur opsta is het weliswaar bewolkt, maar wel droog. Als eerste kijk ik op Weatherchannel. De tornado is naar het oosten verplaatst richting Missouri en in het noordwesten is een nieuwe op komst. Kansas en Oklahoma zitten er precies tussenin en hebben daar vandaag en morgen geen last van.

Dat ziet er gunstig uit voor ons en dus gaan we gewoon volgens onze planning vandaag naar Wellington. Oklahoma City zullen we vandaag niet halen want Jan is verkouden, voelt zich niet fit en blijft wat langer op bed liggen. Ondertussen zit ik wat te computeren en alvast wat caches voor vandaag uit te printen en op de GPS te zetten.

Uiteindelijk verlaten we tegen elf uur pas het motel. Als eerste gaan we naar het Boothill Museum annex shop. We kijken wat in de winkel rond en zien dat het museum $ 17,50 p.p. kost. Hier hebben we eigenlijk geen zin in. We vinden het te duur en we zijn ook te laat om hier voldoende tijd aan te besteden. Wel zien we van een afstandje nog even de westernwinkeltjes van Frontstreet wat tot het museum behoort. Men loopt hier ook in klederdracht uit die tijd en op zich best leuk om te bezoeken denken wij.

 

We kopen koffie en een broodje bij de benzinepomp voor onderweg en verlaten dan om half twaalf Dodge City. We kiezen ook vandaag niet voor de Interstate maar gaan binnendoor via zoveel mogelijk scenic routes naar Wellington. We zien veel ranches, boerderijen en kleine dorpjes onderweg. Ook hebben we een paar caches te doen. Jan vindt vandaag de eerste.

Het landschap is deze dag voornamelijk groen en m.n. het eerste gedeelte heel vlak. Op een gegeven moment kunnen we 360 gr om ons heen de horizon zien en dat is toch wel heel apart. Ik ken niet veel plekken waar dat mogelijk is, behalve op zee dan. Het heeft toch ook wel wat dit landschap al hoef ik dit niet dagen achter elkaar te zien.

Tussen Coldwater en Medicine Lodge over een afstand van 40 mile verandert het vlakke landschap in heuvelachtig. Een hele mooie route door de Gypsum Hills en dit is dan ook een officiële scenic byway. We genieten echt van deze weg en bij een viewpoint maken we even een fotostop. We zien ook mensen paardrijden door de heuvels, een pracht gezicht.

Om half drie arriveren we in Wellington. Als eerste doen we een cache waar ik de coin van gisteren in kan droppen en die als einddoel Wellington had. Deze laatste cache van vandaag ligt op een druk punt en er zijn veel muggles, maar het lukt ons toch vrij ongezien te loggen en de coin achter te laten.

Via google had ik vanmorgen gezien dat er in Wellington een splinternieuwe KOA Campground in april is geopend. We besluiten om daar te gaan overnachten en rijden er direct naar toe. We worden ontvangen door Jodie de campingeigenaresse, een alleraardigste jonge vrouw. We mogen een RV-plaats uitzoeken met elektriciteit en water en we betalen hiervoor slechts $17. We kunnen de tent op het gras zetten en we staan lekker uit de wind. De receptie annex toiletgebouw is ook splinternieuw en alles ziet er keurig uit. Echt een aanrader deze camping voor diegene die in deze buurt een overnachting zoekt.

Als we alles geinstalleerd hebben stappen we weer in de auto en gaan op zoek naar de Highschool waar Erik op heeft gezeten. We zien de highschool vlakbij de campground en fotograferen hier wat in het rond. De school ziet er vrij nieuw uit en we hebben enige twijfels of dit wel de school is waar hij heeft gestudeerd zo’n 15 jaar geleden.

 

Daarna gaan we op zoek naar de straat waar hij een klein jaar bij een gastgezin heeft gewoond. Wellington is echt een Amerikaanse plaats met straten die allemaal parallel lopen, vol staan met grote bomen en met allemaal vrijstaande huizen. We zien er hele mooie tussen maar ook genoeg die verpauperd zijn. In het centrum zien we nog wat herkenbare oude historische gebouwen en gevels en we fotograferen er heel wat. We hebben geen idee wat Erik hiervan zal herkennen.

Als we de Jeffersonstraat gevonden hebben zien we de oude meelfabriek waar het huis vlak naast moet staan. We rijden dit stuk straat een paar keer op en neer en moeten dan helaas constateren dat huisnummer 808 niet meer bestaat. Precies op die plek mist er een huisnummer en zien we een “gat”. Dat is balen, maar het is niet anders. We hebben ons best gedaan.

 

We hebben honger gekregen en gaan naar Penny’s Dinner, een restaurant uit de 50′s. We moesten erg lang op ons eten wachten, maar het smaakte wel lekker. We namen beiden een beef steak met de nodige sides erbij. Een eenvoudig maar smaakvol maaltje in een leuk sfeertje.

 

Hierna gaan we naar de Walmart die (toevallig) vlak naast onze campground zit. We doen hier een paar boodschappen en ik kom in gesprek met een mevrouw uit de winkel. Ik vraag haar naar de Highschool en zij verteld dat deze nieuw is gebouwd zo’n drie jaar geleden. Precies eigenlijk waar ik al bang voor was. Ik vraag of ze ook weet waar de oude highschool staat en gelukkig kan zij mij de weg daarnaar toe uitleggen. Wij rijden weer terug en zoeken de bewuste straat met de oude highschool. En we hadden beet! Ook hier weer een aantal foto’s gemaakt en hopelijk is Erik hier blij mee.

Eenmaal terug op de camping duurt het bijna een uur voordat ik internet aan de praat heb, maar uiteindelijk lukt het toch. Je zou het misschien niet denken, maar het is vanavond bijzonder lekker weer en we zitten de hele avond buiten. Terwijl ik dit nu typ is het inmiddels half twaalf en ik zit nog steeds buiten.

Volgens de verwachtingen wordt het morgen ook een mooie warme dag als we op weg gaan naar Oklahoma City. We zullen zien….

Vr 21/5 Wellington – Oklahoma City (Guthrie, Route 66)

We hebben vannacht slecht geslapen vanwege het lawaai van treinen wat de hele nacht doorging en ons luchtbed liep langzaam leeg. Het lijkt erop dat de dop er niet goed opzat en hoogstwaarschijnlijk gelukkig geen lek.

Als we opstaan om zeven uur schijnt de zon aan een strak blauwe hemel. Wat een verrassing! Weer eens wat anders dan al die wolkenpartijen. Het wordt vandaag maar liefst bijna 90 F en op dit moment (half tien ‘s avonds) is het nog steeds 85 F.

Voordat we vertrekken plakken we nog AllesAmerika stickers op de auto. We hadden er nog een paar over. De vorigen zijn op de ingeleverde Ford blijven zitten. Na getankt te hebben verlaten we Wellington omstreeks negen uur.

We kiezen de oude hwy i.p.v. de Interstate die er parallel aan loopt. Heerlijk rustig en landelijk rijden door deze nog steeds groene en vlakke streek. We pikken nog één cache mee in Kansas en passeren daarna precies om tien uur de grens met Oklahoma. Deze vakantie is dat voor ons de 7e Staat die we bezoeken en aan het totaallijstje van bezochte Staten wordt nu Oklahoma toegevoegd als 44e Staat.

We draaien in Oklahoma de Interstate (35) op en even later stoppen we bij het Welcome Center. We pikken hier wat informatie en folders op en ook scoren we hier gelijk de eerste cache in deze Staat. We doen er vandaag slechts een paar, maar de caches zijn wel erg leuke onderbrekingen tijdens lange rijuren. Het bevalt ons beiden heel goed. Jan krijgt de smaak ook te pakken en heeft ook duidelijk gevoel voor de juiste verstopplekken.

We rijden weer verder naar het zuiden en even ten noorden van Oklahoma City slaan we bij exit 157 af naar Guthrie. Een bezoek aan deze historische plaats was een tip van Hans (Yeehaw op AA). Voordat we dit stadje gaan bekijken kleden we ons op een parkeerplaats eerst om en doen de korte broek aan. Het is omstreeks het middaguur en het wordt nu toch wel heel erg warm voor een spijkerbroek.

Guthrie heeft een interessante historie. Op 22 april 1889 werd Guthrie van de een op de andere dag veranderd van een stoffige prairie stop langs de Santa Fé Railrood in een stad met ruim 10.000 mensen. Op deze dag nl. werd de Federal Land Offices gevestigd in Guthrie en al die duizenden mensen kwamen hier naar toe om een stuk land te claimen en plots te kiezen.

Binnen 4 maanden na deze run (in aug 1889) had Guthrie o.a. 6 banken, 5 newspapers, 39 doctors, 40 restaurants, 15 hotels, 16 barbers en maar liefst 81 laywers (om de claims af te handelen). Op 16 november 1907 werd Oklahoma declared tot een Staat door Theodore Roosevelt en Guthrie tot de first State Capital. Dit duurde tot 1913. Toen werd bij verkiezing Oklahoma City defenitief gekozen als State Capital van de nieuwe Staat.

We parkeren de auto in het historische centrum en gaan te voet door de mooie straten met zijn leuke oude gevels. Jammer van al die auto’s die geparkeerd staan in de straten. We zien prachtige gebouwen en ook veel murals van voornamelijk reclame-uitingen uit die vervlogen jaren.

Na dit bezoek pakken we vlak voor Oklahoma City Route 66 op richting oosten. Als eerste komen we tegen een nieuw hypermodern store & gas station dat gebouwd is als homage aan de Mother Road. De constructie met de buizen is geinspireerd op de historische bruggen rond Route 66. Op het voorplein staat een gigantische 66 foot hoge soda bottle die ‘s avonds verlicht is middels ledverlichting.

In het glazen gebouw is een collectie van maar liefst meer dan 12.000 soda pop bottles en er is een full service grill & soda fontain en een winkel met aanverwante artikelen. Het is hier behoorlijk druk en de parkeerplaats staat vol met auto’s en motoren. Erg leuk om dit te bezoeken.

Na dit bezoek komen we een eindje verder in Arcadia het eerste echte overblijfsel tegen langs Route 66, de bekende en enige wooden round barn in Oklahoma. Het is vrij te bezichtigen. Beneden is ingericht als winkel en op de bovenverdieping is de ruimte te huur voor party’s. Dit zou een uitermate originele lokatie zijn voor een AllesAmerika Meeting!

   

Een paar mijl verderop vinden we vlak voor Luther een ruine van een van de oudste benzinestations langs Rt66. Het is al lange tijd geleden gesloten omdat de toenmalige eigenaren in de achterkamer een drukpers hadden staan om vals geld te drukken.

Na dit stukje nostalgie verlaten we voor vandaag Route 66 en rijden we richting KOA Campground. Daar aangekomen blijken de tentsites geen elektriciteit en/of Wifi te hebben en we gaan hier weer weg. We bezoeken nog een paar RV-parken/campgrounds, maar we kunnen nergens terecht. Het is óf helemaal vol óf niet geschikt voor tenters.

Inmiddels is het bijna zes uur en we balen een beetje, zeker omdat het nogal warm is en we eigenlijk een beetje wilden relaxen in de zon. Dit gaat dus niet lukken. Goede raad is duur en we besluiten een motelkamer te nemen. We kiezen voor Motel 6. Deze ziet er prima uit en we betalen hiervoor nog geen $ 50 all-in.

Voor het avondeten gaan we een eindje verderop naar Cracker Barrel. Het eten is hier altijd prima en bovendien een hele gezellige country-achtige ambiance. Jan neemt een Rib-eye steak en ik neem codfish (wat voor soort vis dat ook mag zijn). Het smaakt voortreffelijk.

Terug op de kamer ga ik met het verslag en de foto’s aan de gang en Jan ligt op bed te lezen. Hij is alweer wat opgeknapt dankzij de medicijnen van “zuster Annie”……

Za 22/5 Oklahoma City – Clinton, OK (via Route 66)

Deze dag staat in het teken van musea en Route 66. We zijn vroeg vertrokken uit ons motel en vóór 9 uur zijn we al bij het  National Memorial & Museum, waar het verhaal verteld wordt van  die verschrikkelijke gebeurtenis op 19 april 1995, waarbij de Murrah Federal Building werd opgeblazen en waar maar liefst 168 mensen het leven lieten waarvan 19 kinderen.

Op de plaats waar eens het Murrah gebouw stond is een indrukwekkend memorial gemaakt ter nagedachtenis aan al die slachtoffers. Twee tegenover elkaar staande muren (op de ene staat 9:01 en de andere 9:03 – het tijdstip waarop de bombing plaatsvond) reflecteren in het water. Aan de zijkant staan 168 stoelen met de namen van de slachtoffers  opgesteld in 9 rijen. Deze rijen symboliseren de 9 verdiepingen  van het gebouw en het aantal stoelen de slachtoffers die op die verdieping zijn gevallen. Heel treffend gemaakt.

In het gebouw naast deze herdenkingsplaats is het National Memorial Museum gevestigd waarin men op een bijzondere indringende wijze kennis kan nemen van alle gebeurtenissen tijdens en na deze ramp. Zowel Jan als ik waren beiden erg onder de indruk en een bezoek aan dit museum is een absolute aanrader voor degenen die dit Memorial gaan bezoeken.

We zijn met dit bezoek in totaal twee uur kwijt. Hierna gaan we naar het National Cowboy & Western Museum. Een prachtig mooi gelegen enorm groot modern gebouw. Hier vind je alles wat met  The American West heeft te maken. Het is zo groot en er is zoveel te zien dat je er wel twee dagen door kunt brengen wil je alles goed kunnen bekijken. Wij hebben die tijd niet, maar we zijn erg onder de indruk van dit prachtige museum. Heel erg mooi en het deed mij qua opzet erg denken aan het Buffalo Bill Historical Center in Cody. Ook dit museum is een aanrader dus!

Het is inmiddels al middag geworden en wij pakken nu de draad weer op van Route 66 waar we gisteren al mee waren begonnen. We rijden van Oklahoma City richting westen en volgen de Motherroad zoveel mogelijk waar dat nog mogelijk is. Hele stukken gaan over de nieuwe Interstate en lang niet overal staat de Rt66 aangegeven, maar met een gedetailleerde kaart op schoot kom ik er toch uit.

Zodra we Route 66 opgepakt hebben doen we één cache. Deze ligt aan een afgelegen landweggetje en op het moment dat we de cache in de boom zien hangen, stopt er een auto. Eerst denken we dat we misschien iets “verbodends” doen, maar even later stapt er een Amerikaans echtpaar (cachers) uit de auto. Helemaal enthousiast dat hier nog meer geocachers bezig zijn. Ze wilden ons helpen zoeken, maar we hadden het dus al gevonden. Uiteindelijk staan we wel een kwartier lang met deze mensen te praten in de middle of nowhere. Heel erg leuk zulke onverwachte ontmoetingen.

Het eerste bekende en nog overgebleven markante punt op Route 66  wat we tegenkomen is de Pony Bridge, een brug over de Canadian River. Hij is gebouwd in 1933 en heeft maar liefst 38 bogen . Er zijn bij deze brug ook een aantal bekende scenes uit klassieke films opgenomen.

Een aantal mijlen verder komen we bij het beroemde Lucille’s Route 66 Gas Station in Hydro. Lucille Hamons werd ook bekend als de mother van de Motherroad. Zij heeft op deze plek maar liefst 59 jaar lang benzine, souveniers en bier verkocht terwijl ze verhalen vertelde over het leven aan Route 66.

Een klein eindje verder is Lucille’s Roadhouse een bezienswaardigheid. Dit gebouw is gebaseerd op het Gas Station, maar i.p.v. een benzinestation is het nu een diner in de jaren 50 stijl waar de Fried Onion Burger hogelijk aan te raden is. De inrichting is ook erg leuk en je kunt hier wat souveniers kopen en er is een bar.

Het volgende dorp aan Route 66 is Weatherford. Hier vind je nog een van de laatste operationele drive-in bioscopen. Op het moment dat wij daar waren draaide er echter geen film. Ik heb wel foto’s gemaakt maar vanaf ons bezoek aan Lucille’s ben ik alle foto’s kwijt. Verkeerde knopje gedrukt vanavond en ik baal als een stekker. Gelukkig heeft Jan even later nog wel een paar foto’s gemaakt.

In Clinton staat het beroemde Route 66 Museum. Het was een feestje dit museum te bezoeken. Ook hier binnen nogal wat foto’s gemaakt  die dus verloren zijn gegaan. Elke ruimte waar je binnen kwam kon je op een knop drukken en hoorde je toepasselijke muziek uit die jaren ter verhoging van de fun. Wij hebben hier echt genoten. Ook de 20 min durende film was erg leuk en interessant om te bekijken.  Een echte aanrader dit museum!

Buiten op het terrein van het museum staat een prachtig gerestaureerde diner uit de keten van Valentine Diners. Dit waren complete pre-fab gebouwtjes die precies op een treinwagon pasten. Bestelde je zo’n diner, kreeg je die compleet met inrichting, keuken etc. Zodra hij gearriveerd was hoefde je alleen nog maar de elektriciteit aan te sluiten en dan kon je direct maaltijden bereiden.

Inmiddels was het vijf uur geworden en ons doel was eigenlijk vandaag Amarillo, maar dat halen we dus duidelijk niet. Geen probleem we hebben de tijd aan onszelf en alle vrijheid om per dag invulling te geven aan onze reis. Heerlijk! Even voorbij Clinton zien we een KOA campground en daar gaan we heen.

Het is heel warm vandaag, alweer tegen de 90 F, maar er staat een enorme harde (warme) wind. We zien het eigenlijk niet zo zitten om de tent op te zetten en dus huren we voor vannacht een cabin. Kosten $ 40. We zitten nog een poosje in de zon en maken dan ons potje warm. Jan grillt lapjes vlees op de bbq en ik maak sla en aardappelpuree erbij. Als toetje weer verse aardbeien met een dikke dot slagroom!

Ik tik het verslag maar kan het niet uploaden vanwege een hele slechte internetverbinding. Komt door de wind, zeggen ze hier. Morgenvroeg doe ik een nieuwe poging. We zitten de hele avond lekker buiten en binnen kan gelukkig de airco aan, dus waarschijnlijk zullen we wel lekker slapen….

Zo 23/5 Clinton – Amarillo, TX (via Route 66)

Zoals gezegd ben ik gisteravond nog bezig geweest het verslag te maken en de foto’s uit te zoeken maar kon ik het niet uploaden. Vanmorgen lukte het ook niet in de cabin en toen ben ik met de laptop naar de receptie gegaan. Daar is de verbinding beter en kon ik het verslag alsnog online plaatsen.

We doen rustig aan vanmorgen en gaan na het douchen eerst rustig ontbijten buiten. Dit draagt voor ons ook altijd bij aan het lekkere vakantiegevoel.

 

 

Als we klaar zijn en alles ingepakt hebben rijden we even over tien van de camping weg. Evenals gisteren staat vandaag de trip ook weer in het teken van Route 66. Het eerste plaatsje waar we nu komen is Elk City. Een bezienswaardigheid is het Old Town Museum Complex waar men de sfeer uit de dagen van de pioniers probeert over te brengen. Hier is ook het National Route 66 Museum in onder gebracht.

Op zondagmorgen is dit complex helaas gesloten, maar het meeste speelt zich buiten af en wij kunnen zo vrij rondlopen over dit complex. Zeer beslist de moeite waard overigens.

  

 

Hierna komen we in Sayre, waar nog een oude voetgangerstunnel te zien is. Deze werd destijds gebouwd omdat Route 66 zo’n drukke straat was om over te steken. Nu kun je je dat nauwelijks meer voorstellen in dit verlaten gat.

Hierna komen we in Erick, ontstaan in 1901. Hier staat  o.a. het Roger Miller Museum, wat we overigens niet bezoeken, maar het leukste is hier City Meat Market, het oudste gebouwtje van dit stadje. Het is nu een souvenierswinkel en eigendom van Harley en Annabelle, die ook bekend staan als “The Mediocre Music Makers” (de middelmatige muzikanten).

Als ik uit de auto stap  staan beiden buiten te praten met andere motorrijders, zij heeft een gitaar in haar handen  en hij spreekt mij heel vriendelijk aan. We mogen zoveel foto’s maken als we willen, maar ze zijn vandaag helaas niet open vertelt hij. Ongelooflijk wat hier aan souveniers ligt zowel binnen als buiten en ook voor het huis waar ze wonen een eindje verderop ligt helemaal bezaaid met vooral borden en andere uitingen uit die vervlogen route 66 jaren.

We vervolgen onze reis langs de Motherroad die af en toe gewoon ophoudt en overgaat in de Interstate. Op onderstaande foto kun je dat bijvoorbeeld goed zien. The Old Route 66 houdt hier gewoon op en op de achtergrond zie je het verkeer rijden op de Interstate die gewoon de oude weg doorkruist of soms helemaal overlapt.

Je moet echt goed opletten om nog de oude overgebleven dingen te zien of te herkennen. De slechts enkele officiële (meest gerestaureerde) Route 66 Attracties staan aangegeven, maar de echte oude restanten moet je zelf ontdekken. Zo waren bijvoorbeeld  van een aantal  motels e.d. alleen nog maar de reclameborden overgebleven.

 

 

In “Texola”,  het laatste plaatsje voor de grens met Texas , vinden we nog een oude gevangenis, gebouwd in 1910. Deze gevangenis had geen verwarming of airco en het moet dus erg zwaar geweest zijn hier opgesloten te zitten.

 

Texola was ooit een bloeiend stadje maar is nu vrijwel verlaten en dat is goed te zien aan de vele bouwvallen zoals bijvoorbeeld het in 1901 gebouwde postkantoor en andere gebouwen. Texola ligt op de grens van Texas en Oklahoma en is door verschillen in berekening meerdere malen van Staat verhuist zonder een centimeter te verplaatsen.

 

 

 

 

Even later rijden we in Texas, onze 8^e Staat op deze reis. Route 66 gaat hier gewoon verder en onze eerste stop in Texas is in Shamrock waar de U-drop Inn met zijn Conoco Tower een bezienswaardigheid en één van de bekendste gebouwen is. Gebouwd in 1936 voor $ 23.000 en gerestaureerd in 2003 in de originele Art Deco stijl voor maar liefst 1,7 miljoen USD!!

 

 

Wat verder nog erg curieus is in Shamrock is het `Devils Rope Museum`, een museum over prikkeldraad. Helaas ook gesloten op zondag. Ik had hier graag een kijkje willen nemen alleen al om te zien hoeveel soorten prikkeldraad er zijn en wat mensen gaan verzamelen als ze te veel vrije tijd hebben.

In McLean zien we een compleet gerestaureerd Phillips 66 Station en in Alanreed een gerestaureerd benzinestation uit 1930. Een beetje te onecht vinden wij, maar het levert prachtige plaatjes op.

 

 
Tussen Alanreed en Groom is aan de I 40 het Texas DOT Safety Rest Area opgezet en helemaal in Route 66 stijl opgebouwd.

Vlak voor Groom zie je een scheve watertoren. Een van de poten is korter gemaakt in de hoop dat dit een toeristische attractie zou opleveren.

Dan moeten we verder via de Interstate naar Amarillo maar we stoppen nog bij een prachtige restarea. Ik heb zelden zo´n mooie gezien. Het ligt in heuvelachtig gebied en het gebouw zelf ligt ook in een heuvel. Een enorm groot schuin wit dak steekt boven de heuvel uit. De restrooms doen tevens dienst als tornado-shelters, heel clever zo in de heuvel en met een dikke stalen deur ervoor.

De ingang van het gebouw zelf bestaat uit glas en binnen is een heel informatiecenter ingericht over windenergy. Er staat een windmill opgesteld en dit is tevens het antwoord op de cachevraag van de virtual cache die in dit gebouw is. Deze cache wordt uiteraard dan ook gelogd.

 

 

 

Buiten staan etagegewijs allemaal picnictables opgesteld met uitzicht over de heuvels. Wij eten hier even een broodje en genieten van de view. We zien hier ook nog een roadrunner.

 
   
Als we bijna in Amarillo zijn, ons einddoel van vandaag, is het inmiddels half vijf. Voordat we naar de camping gaan willen we nog twee bezienswaardigheden zien, nl. twee andere versies van de beroemde Cadillac Ranch. Ten eerste de VW Slug Bug Ranch, waar Volkswagen Kevers met de neus de grond in staan.

 

 

 
 

Ten tweede Combine City waar een groot aantal Combines met de neus in de grond staan. Heel leuk en apart om dit te zien.

 

 

 

We rijden na deze uitstapjes richting camping, maar onderweg zien we weer iets wat je in ons landje toch niet tegenkomt, zulke uitingen van geloof. Ik onthou me maar van commentaar.

 

 

Als we op de KOA aankomen waait het verschrikkelijk maar we willen ons niet laten kisten en zetten de tent op, althans doen pogingen daartoe. Na veel gedoe lukt dat maar de wind is zo stormachtig dat de tent bij elke windstoot plat tegen de grond slaat. We zetten steeds meer scheerlijnen vast, maar niets helpt. We kijken elkaar aan en zeggen: “Willen we dit?”. Nee dus.

Ik ga terug naar de office en vraag om een cabin. Gelukkig is er nog eentje vrij en die nemen we. Toen moest de tent weer afgebroken worden. Heb je dat wel eens gedaan als het zo hard waait? Dat is nog moeilijker als opzetten. Het was net een slapstickfilm. Maar goed, uiteindelijk is het allemaal gelukt en zijn we eindelijk klaar om half acht,

We bestellen een pizza en een salade hier op de camping en die wordt even later keurig bij ons huisje bezorgd. De verdere avond relaxen we wat met lezen. Het verslag heb ik geen zin meer in. Morgen zien we weer verder…..

 

Ma 24-5 Amarillo

Vandaag lassen we een rustig relaxdagje in. We slapen eerst een beetje uit, gaan ons dan douchen en daarna ontbijten. Het is bewolkt maar in de loop van de dag verdwijnt de bewolking en wordt het heel warm, de warmste dag tot nu toe met 92 F.

 

 

Jan zit vandaag lekker in de zon te bakken en ik hou me bezig met computeren en het verslag. Dat had nogal wat voeten in aarde. De hele opzet van weblog is ineens veranderd sinds vandaag en voordat ik een beetje doorhad hoe e.e.a. in zijn werk ging was ik vele uren verder. Ik heb het verslag ook twee keer moeten maken (grrgrrr) en ook was ineens een hele week weg. De foto´s zijn ook niet helemaal correct. Als je goed kijkt zie je dat steeds het rechtergedeelte mist. Ik baalde er behoorlijk van, kost veel te veel tijd dit gedoe. Hopelijk gaat het morgen wat beter.

Ik heb vandaag een hele tijd met Ingvild geskyped, even lekker bijkletsen en alle nieuwtjes uitwisselen. Ook heb ik nog even met Roland gesproken. Hij was geìnteresseerd in onze Route 66 ervaringen i.v.m. zijn komende trip over 3 weken.  

Om vier uur pas verlaten we de camping voor een bezoek aan de bekende Cadillac Ranch. Het is alweer 7 jaar geleden dat wij hier voor het laatst waren. Gisteren hebben we de alternatieve versies gehad en de originele versie mag natuurlijk ook niet ontbreken op deze trip.

 

Voor Sonja en David hebben nog even gekeken naar de letters ´DV´, maar er wordt zoveel gespoten op de auto´s dat die er volgens mij elke week totaal anders uitzien. Het hele terrein ligt ook bezaait met lege spuitflessen. Geen gezicht al die rotzooi, jammer.

 

 

Na dit bezoekje gaan we naar de Walmart voor de benodigde inkopen en een zak ijs. De koelbox staat nog op de camping, dus we moeten gauw terug om de spulletjes weer koel te zetten. Inmiddels is het half zeven en gaan we naar ons volgende Route 66 hoogtepunt, het Big Texan Steakhouse! Ook dit is een officieel Route 66 Roadside Attraction.

 

 

Het hele gebeuren in en rondom dit restaurant is een toeristtrap maar wel heel erg leuk. Busladingen vol mensen worden hier afgezet. Je kunt je zelfs met een limo laten vervoeren. Ook op onze camping reed een limo om je op te halen.Voor de deur is al van alles te zien en eenmaal binnen kom je in een sfeervolle en leuk aangeklede ambiance.

 

 

Er is een winkel, een bar en een enorm groot restaurant. Al het personeel is gekleed in westernstijl inclusief cowboyhoed. Op de tafels liggen kleedjes met koeievellenopdruk en de menukaart is een groot 100 dollar biljet die je mag houden als souvenier.

 

De traditie is hier dat je gratis een 72 oz (2 kg) steak kan krijgen als je dat binnen een uur naar binnen kan werken, inclusief de bijbehorende sides zoals friet. Men heeft hiervoor apart een podium met tafel en stoelen en klok neergezet voor degenen die deze uitdaging aangaan. Ook nu zat er één man zich te barsten te eten in de enorme steak terwijl iedereen de klok in de gaten hield. Het is gewoon een attractie. De man had een emmer naast zich staan en ongeveer 13 minuten voor het einde ging hij over z´n nek. Ik heb maar niet meer gekeken. De winnaar mag op de troon, een enorme grote stoel.  

 

 

Jan neemt een tapbiertje en ik een `lachende Margarita`. Waarom die zo heette kwam ik een half uur later wel achter. Ik werd er in elk geval aardig giebelig van. En Thuul, dit was wat voor jou geweest! Er was ook nog live muziek. Drie muzikanten kwamen de tafels langs met gitaar en viool om hun westernliedjes (verzoeknummers) ten gehore te brengen. 

Voor de maaltijd namen wij ieder een enorme steak van 18 oz, een hele klus om die op te krijgen. Maar ik moet ook zeggen dat ik zelden zo´n lekker mals stuk vlees heb gehad, echt klasse! We hebben dan ook alles opgegeten. Dik ben ik toch al…

 

We hebben ons in dit Big Texan Steakhouse kostelijk vermaakt en heerlijk gegeten. Toen we weer buiten kwamen was het schemerig en donkere wolken verzamelden zich aan de hemel.

Eenmaal terug op de camping begon het enorm te onweren en te bliksemen in de verte en we hebben een hele tijd naar die prachtige luchten en bliksemschichten zitten te kijken. Helaas kwam het al dichterbij tot het op een gegeven moment ook hier hard begon te regenen, te donderen en te waaien.

We zitten nu binnen in de cabin, eigenlijk een beetje angstig (ik dan) want al een dik uur lang loeien overal de sirenes hier over Amarillo. Lijkt op een tornado warning, maar we weten het niet. We wachten maar af wat er gaat gebeuren, ik ga in elk geval (nog) niet naar bed en probeer wat afleiding te vinden in het maken van dit verslag. Het is inmiddels half één en wie weet hoe lang dit nog gaat duren……

 

 

volgende

Di 11/5 Moab (Onion Creek-Fisher Towers)

Als we opstaan is het half bewolkt met hier en daar wat dreigende luchten. Zo gaat het deze hele dag eigenlijk, maar de temperatuur is goed en de zon komt er geregeld door.

Om 10 uur komen P&T aanrijden op de camping met in hun hand vier hele dikke roze slagroomsoezen. Annie is jarig en, al is ze er zelf niet bij, dat moet gevierd worden, vinden we. We maken er dus een kleine birthdayparty van vanmorgen. De roze slagroom blijkt een soort créme te zijn en met moeite krijgen we het hele ding op, zo machtig is het. We hoeven in elk geval geen lunch vandaag.

De Schrenthjes hebben hun was meegenomen die ze hier op de camping in de machine gooien. Ik zoek ondertussen wat caches uit die we op onze route vandaag mee willen pikken en als alles klaar is gaan we weer met z’n vieren in hun auto op pad. We rijden naar de SR 128 en langs deze scenic weg langs de Colorado River gaan we eerst op zoek naar wat caches. P is helemaal enthousiast en volgens mij heb ik weer een geocache-zieltje erbij gewonnen.

Bij de splitsing van de Castle Valleyroad en de 128 drop ik mijn eigen TB "New York Travel Suitcase". Nu maar hopen dat deze TB een mooie reis langs alle Amerika Staten gaat maken.

Hierna slaan we een eindje verderop rechtsaf voor een prachtige tocht door de Onion Creek. Jan en ik hebben dit vorig jaar ook gedaan en vonden dit een geweldige mooie rit en we doen dit graag nog een keer. Het landschap is afwisselend van donkerrood gesteente tot gebergte met allerlei kleuren door diverse mineralen (lijkt wat op die van Death Valley). De dirtroad voert ons wisselend omhoog en omlaag via switchbacks en wat het ook avontuurlijk maakt is dat je maar liefst 23 keer door het water de creek over moet steken.

 

We komen onderweg twee sportieve en bijzonder charmante dames tegen op de mountainbike. Ze vragen of wij een foto van hen tweeën willen maken en aan dat verzoek voldoen we graag. Uiteraard vereist dat een wederdienst en één van de jongedames wringt zich in allerlei bochten om een mooie foto van ons vieren te maken met op de achtergrond de mooie rotsformaties.

We komen nog meer mensen tegen onderweg zowel gemotoriseerd verkeer als fietsers en wandelaars. Deze Onion Creek is dan ook werkelijk prachtig en zeer beslist een bezoek waard. We stoppen geregeld om foto’s te maken van de omgeving of van bloeiende cactussen en wildflower. Ook pikken we nog een cache mee.

   

We rijden door tot we bij de prachtige groene vallei komen met op de voorgrond de roze zandheuvels en op de achtergrond de besneeuwde toppen van de La Sal Mountains. Hier pauzeren we even voor een snack en een banaan en genieten van het uitzicht. Je kunt nog verder rijden, maar wij keren op dit punt weer om en gaan dezelfde weg terug.

Eenmaal terug op de SR 128 gaan we een klein eindje verder weer rechtsaf de dirtroad op naar Fisher Towers. Het is maar een klein eindje naar de parking. De lucht boven ons wordt steeds dreigender maar ook zien we hier en daar blauwe stukken waar de zon doorheen komt. We gokken het om toch de hike naar Fisher Towers te doen.

Als we vlak bij de Towers zijn voelen we een paar druppels en T wordt bang voor onweer en wil graag terug. Samen uit samen thuis dus aanvaarden we met z’n vieren de terugweg. De regendruppels zijn inmiddels alweer opgehouden en we zien de donkere lucht een andere kant op waaien en het blijft nog steeds lekker weer. P en ik gaan nog een kloof in op zoek naar een cache terwijl Jan en T alvast teruglopen naar de auto. We moeten heel wat tricky klimwerk tegen de rotsen verrichten om bij de cache te kunnen komen en uiteindelijk vinden we hem ook nog niet. We geven het zoeken op en gaan dan ook maar terug naar de parking. De anderen waren al ongerust dat we zo lang wegbleven.

Vlakbij de parking zit nog een cache en die willen we nog wel even scoren. We baggeren door het veld en vinden deze vrij gemakkelijk. We weten nu ook waarom we steeds zo’n geluk hebben met het weer want wat vinden we hier in deze laatste cache: het Nieuwe Testament. Het kan niet missen "God is met ons"…..;-)

Inmiddels is het half zes geworden en we rijden terug langs de Colorado River. We maken nog een stop bij de Sorrel Ranch. Wat is het hier mooi met rondom de ondergaande zon op de rode rotsen en het groen. We kijken even bij de paarden en gaan naar het restaurant. Als we naar binnen willen gaan overvalt ons het gevoel van "dit is vast heel erg duur" en we draaien ons weer om en gaan toch maar weg.

We rijden nu in één keer door terug naar Moab en gaan bij Eddie Mc Stiff naar binnen voor ons avondeten. Het is hier behoorlijk druk en we moeten eventjes wachten. Maar gelukkig niet lang want het is een behoorlijk grote tent. Je kunt hier allerlei gerechten krijgen van verschillende keukens, Italiaans, Mexicaans, Amerikaans, keus genoeg dus. De heren nemen een biertje en de dames gaan deze keer voor de Purple Haze, een geweldig lekker likeurtje! Er is bovendien nog live muziek aanwezig, dus de stemming zit er gelijk alweer goed in.

P gaat voor een pizza, Jan voor de ribs en de dames nemen gebakken zalm met een baked sweet potato. We laten het ons weer heerlijk smaken. We zijn te vol voor een toetje en nemen daarom een kop koffie na.

Met het buikje vol rijden we terug naar de camping waar we een afzakkertje nemen en nog een poosje buiten zitten te kletsen. Het was weer een bijzondere gezellige en geslaagde dag. Voor morgen spreken we niets af want we willen allemaal even ons eigen ding doen. Shoppen, boodschapje etc. Uiteindelijk loopt ook dit weer anders, maar daarover morgen meer.

Wo 12/5 Moab (Long Canyon-Corona Arch)

We slapen een beetje uit en doen op ons dooie akkertje ons ding vanmorgen. We doen een paar boodschapjes en net als ik wil beginnen met het verslag (ik loop achter) krijgen we een smsje van de Schrenthjes. Of we toch mee willen vanmiddag om gezamelijk naar Long Canyon te gaan en of ik nog wat caches wil voorbereiden (bij Mr Schrenthjes schijnt de verslaving nu al toe te slaan). Nou ja dat willen we wel. Tegen 12 uur zijn ze bij ons op de camping.

P&T hebben van alles gekocht vanmorgen en vol enthousiasme krijgen we hun aankopen te zien. Daarna zoek ik met P (hoezo enthousiaste newbie!) een aantal caches uit en tegen half twee vertrekken we richting Canyonlands. Voordat we afslaan richting Dead Horse SP pakken we onze 1e cache mee en even later bij de afslag naar Long Canyon scoren we nummer 2. Deze cache heet "Margarita" en moet dus duidelijk op het conto van de dames komen.

Het eerste stuk van de dirtroad is gravel en vrij vlak en gemakkelijk. We hebben al een mooi uitzicht hier. Maar even later begint het echte werk en "duiken" we de smalle steile canyon in met zijn rotsachtige bodem. Dit is het tricky gedeelte waar menigeen voor is omgekeerd. De dames verlaten de auto om de bodem te verkennen en om foto’s te maken en de heren dalen heel behoedzaam met de auto de canyon in. Als je met beleid je spoor zoekt is dit heus te doen met een highclearance. Midden in de canyon komen er een stuk of wat tegenliggers naar boven van de excursie van Tag-a-Long. Er is net ruimte om elkaar te passeren en wij zien in de wagens mensen zitten met de handen voor hun ogen. Die voelen zich duidelijk niet op hun gemak en vinden het allemaal maar doodeng.

Als we de canyon uit zijn dalen we nog verder naar beneden en volgt nog een bochtig stuk langs afgronden en onder een rotsblok door. De omgeving is echter prachtig en wij genieten van dit avontuur.

Een eindje verder zien we aan enorme gladde steile rotswanden een paar bergbeklimmers zich aan touwen en haken omhoog hijsen. We staan even een poosje te kijken en op deze plek bevindt zich ook nog een cache. We moeten daarvoor weer een eindje klimmen en we vinden de cache onder een paar rotsblokken.

We vervolgen onze weg door Long Canyon en maken af en toe een fotostop vanwege het mooie uitzicht. Even over half vier zijn we aan het eind bij de arch "Jughandle" en komen we bij de Potashroad uit.

We hebben eigenlijk nog geen zin om terug naar Moab te gaan en we willen nog wel even onze benen strekken en dus besluiten we ter plekke nog de hike naar de Corona Arch te doen. Dit stond ook nog op het to do lijstje van de Schrenthjes. Jan en ik hebben deze hike al zeker vier keer gedaan maar het is beslist geen straf om dit nogmaals te doen.

We rijden een eindje over de Potashroad richting Moab en bij de grote bocht in de Coloradoriver (tegenover de grote picknickplaats) is de trailhead naar Bowtie en Corona Arch. We parkeren de auto hier en beginnen met onze hike. Hiervoor moeten we eerst een eindje klimmen, dan de spoorrails oversteken en daarna begint de echte trail over paadjes en slickrock. Sommige stukken zijn steil en via kabels en trappen kun je het hoogteverschil overbruggen.

 

Als we de bocht om gaan zien we in de verte al Corona Arch, maar eerst komen we nog langs Bowtie Arch, een prachtig gat in de ceiling van een rots. De mannen klimmen naar boven en wij nemen vanaf onderen foto’s. Een mooi effect die twee koppies in dat grote gat.

 

Dan klauteren we verder tot we bij Corona Arch zijn. Hij wordt ook wel de "Little Rainbow Bridge" genoemd vanwege de vorm en gelijkenis met die bij Lake Powell. Het is een kolossale en indrukwekkende arch. We maken weer heel wat foto’s en zitten een poos onder de boog te genieten van het uitzicht en een lekker snackje. Daarna gaan we via hetzelfde pad weer terug naar de auto.

Onderweg naar Moab bedenken we met z’n allen dat we best kunnen bbq’n bij ons op de campground. We rijden daarom naar de supermarkt en kopen daar mooie lapjes vlees en verse hamburgers, diverse salades, stokbrood en buns, diverse sauzen en een toetje. Voor de Amerikaanse sfeer en het gemak kopen we ook nog Amerikaanse servetjes en papieren bordjes.

Eenmaal op de camping nemen we eerst een afzakkertje terwijl Jan de bbq aansteekt en met het vlees begint. We zitten de hele avond heerlijk buiten te dikkedakken en gezellig te kletsen.

 

We hebben drie hele gezellige dagen met elkaar doorgebracht en ook veel gezien en gedaan.We nemen nu afscheid van de Schrenthjes. Haar zien we niet weer maar hij komt morgenochtend om 8 uur nog even weer om met Jan naar de Ford garage te gaan. Niet alleen heel aardig en attent van P, maar hij vindt het zelf ook leuk hoor…

Do 13/5 Moab

We hebben om 8 uur een afspraak bij de Ford garage, dus moesten we vroeg uit de veren. Precies op tijd komt Pé er ook al aan rijden en samen met Jan vertrekken ze naar de garage. Binnen een half uur zijn ze weer terug en wat denk je? Niets aan de hand in feite. De auto is niet eens nagekeken. De man die ze nu spraken zei precies hetzelfde als z’n collega maandag. Er brandt zo vaak een waarschuwingslampje in auto’s tegenwoordig met al die elektronica en 9 van de 10 keer heeft het niets te betekenen. Een benzinedop kan er wel scheef op zitten o.i.d. zei hij. Pas als het lampje rood brandt of knippert is het tijd om de boel na te kijken. We kunnen er morgen gerust mee naar Denver rijden heeft hij ons verzekerd.

In Denver zien we wel weer verder. Ik voel er veel voor de auto sowieso om te ruilen, ook vanwege de ster in de voorruit en het contract wat niet helemaal klopt. We zullen de hulp inroepen van Loek, Dennis of Arthur. Hopelijk willen zij ons hiermee helpen. Met Alamo kom ik voorlopig nog geen steek verder.

Wij nemen nu ook afscheid van Pé en bedanken hem hartelijk voor alle hulp en de gezelligheid van de afgelopen dagen en wensen hun beiden veel plezier op hun verdere trip in Amerika. We zullen de Schrenthjes blijven volgen via hun weblog.

De rest van de dag vermaak ik me met computeren. Het verslag loop ik een paar dagen mee achter en de foto’s moeten nog worden uitgezocht. Ik skype ook nog een aantal uurtjes met het thuisfront. Jan doet boodschappen en ruimt alvast wat rotzooi op voor morgen. Verder zit hij de hele dag in de zon.

Zelf heb ik last van de zon op het beeldscherm en doe ik dus af en toe een handdoek over mijn hoofd om de foto’s beter te kunnen bekijken. Later hoor ik van Jan dat heel wat nieuwkomers op de campground mij met verbazing en wat meewarrig hebben zitten te bekijken. Gelukkig merk je daar met een handdoek op de kop niets van, want anders had ik me dood geschaamd…

Voor het avondeten grillt Jan een paar kippepoten op de bbq en we hebben nog wat salade over van gisteravond. En zo gaat dit lekkere relaxdagje ook weer snel voorbij. Morgen op tijd opstaan voor de lange rit naar Denver….

Vr 14/5 Moab – Denver

We blijven iets langer liggen dan de bedoeling was en voordat we alles op- en ingepakt hebben is het kwart voor negen als we de campground verlaten. We kiezen voor de mooie route langs de SR 128 naar de Interstate 70. Het is iets korter qua afstand maar je doet er ongeveer een half uurtje langer over.

We maken hier nog een stop bij de oude bridge over de Colorado River en we fotograferen een paar honderd meter verder nog de historische benzine pomp.

Even later bereiken we de driesprong vlakbij Cisco. We pikken hier nog even een cache mee en rijden dan langs het spookstadje Cisco. Wat een oude troep en rotzooi eigenlijk. Oude in elkaar gezakte en vervallen huisjes, overal autowrakken etc.

Hierna bereiken we de I 70 en volgen deze tot Denver. Het is op dit moment nog prachtig weer als we de grens Utah/Colorado over gaan. Colorado wordt onze vijfde Staat op deze reis. Bij Glenwood Springs duiken we de bergen in. Het is hier prachtig. We zien in de verte al de sneeuw op de bergen (Snow Mass) liggen. We waren hier in 1996 voor het eerst toen mijn broer hier vlakbij woonde.

De Interstate gaat nu door de canyon en de beide weghelften lopen boven elkaar vanwege de enge breedte van de canyon. Op een restarea houden we even een plas- annex lunchpauze.

We vervolgen onze weg door de canyon en zien even later de plek waar pas geleden nog de Interstate werd geblokkeerd vanwege slide rock. Men is nog druk bezig met werkzaamheden om alles weer in goede staat te brengen. Het verkeer wordt op één baan geleid maar we kunnen gewoon doorrijden. Geen file of iets dergelijks.

Hoe verder we naar het oosten rijden destemeer daalt de temperatuur. Bij Vail wordt het echt winter. We zien veel sneeuw op de bergen en ook de skipistes zijn nog in bedrijf. Nog verderop krijgen we ook aan de zijkanten van de Interstate veel sneeuw en als we de tunnel door zijn, zijn zelfs de bomen nog met dikke dotten sneeuw bedekt. Het is wel een prachtig gezicht.

 

Naarmate we dichter bij Denver komen wordt het weer steeds slechter. Het zicht wordt minder en het regent dikke druppen. Om half vier zijn we in West Denver (Lakewood) vlakbij ons huurhuis. We moeten daar om vijf uur zijn en dus gaan we eerst naar de Walmart boodschappen doen. We hebben een heel lijstje opgekregen van Jacqueline en die werken we af.

Inmiddels hebben we ook honger gekregen en we nemen een footlong bij de Subway. Dan rijden we naar ons gehuurde huis. Het is even zoeken in de straat want de huisnummers lopen allemaal door elkaar, maar uiteindelijk staan we voor het goede huis. In deze wijk lopen de straten parallel en er staan allemaal vrijstaande huizen. Het regent nog steeds en wij blijven in de auto zitten te wachten.

Even over vijf is er nog nog niemand en ik ga bellen. Er moet weer iemand anders gecharterd worden en tegen half zes arriveert een aardige mevrouw die ons de sleutels geeft en ons rondleidt door het huis. Het ziet er fantastisch uit. Alles is aanwezig. Hier kunnen we ons wel vijf dagen vermaken met ons vijven. Binnenkort zal ik wat foto’s plaatsen.

Net als we binnen zijn belt Loek mij op m’n mobiel om wat af te spreken voor morgen. We kletsen even bij en maken in eerste instantie een afspraak voor zaterdagavond. Jan en ik halen onze auto helemaal leeg en dan is het inmiddels zes uur geworden en tijd om naar het vliegveld te gaan. Wij willen onze auto daar omruilen bij Alamo en Jacqueline, Peter en Natasja zullen om 18:40 uur aankomen met een vlucht van United.

Precies op tijd zijn we op de luchthaven. Op de borden zien we dat het toestel al is geland en wij moeten nog even wachten bij Arrivals voordat ze naar buiten komen. Het is een hartelijk weerzien.

Als de bagage is gearriveerd gaan we ieder apart naar de autoverhuur. Zij moeten naar Avis en Jan en ik gaan naar Alamo. We zijn vlot aan de beurt en leggen ons probleem met de auto voor. De data op het contract hoeven we ons geen zorgen over te maken wordt ons verzekerd. Voor de schades moet er eerst een rapport opgemaakt worden (ster in de voorruit en brandend lampje). Hiervoor krijg ik een telefoon in mijn handen gedrukt en de juffrouw aan de andere kant van de lijn maakt een schaderapport op. Ik krijg een schadenummer en daarna kan de auto omgeruild worden.

Vanwege de drukte worden we uiteindelijk geholpen bij National i.p.v. bij Alamo. We mogen een andere auto uit de rij Midsize SUV uitzoeken. Er is niet veel keus en we kiezen voor een Toyota RAV4 4WD. Hij ziet er goed uit en nog meer ruimte dan in de Ford Escape. We zijn tevreden. Hierna rijden we naar Avis (alle verhuurstations liggen naast elkaar) en wachten op JPN. Zij komen uiteindelijk met een mega grote wagen aanzetten, een Nissan Armada, een soort tank!

Achter elkaar aan rijden we in het donker en in de regen naar ons huurhuis. Dat is toch nog zo’n driekwartier rijden. We nemen onderweg bij de drive thru van Taco Bell nog wat te eten mee wat we in het huisje oppeuzelen. We zijn allemaal doodmoe en tegen twaalf uur gaan we ieder op één oor na deze lange dag. Morgen zien we wel weer verder…..

Za 15/5 Denver

Vanmorgen komen we langzamerhand één voor één van bed af. We doen lekker rustig aan en ieder doet zijn eigen ding. Het is een ruim huis met een grote woonkamer/eetkamer/keuken, ruimtes die in elkaar overlopen. Er is een masterbedroom met daarnaast een mooie grote badkamer. Hier slapen J&P. Aan de andere kant van de woonkamer zijn twee ruime slaapkamers met bergruimte er aan vast. Jan en ik slapen in de ene en Natasja in de andere slaapkamer. Ook bij deze slaapkamers zit een badkamer. Om het huis zit een tuin met helemaal daar omheen een groot hek die afgesloten kan worden. Er is plaats genoeg voor onze beide auto’s.

Pas tegen half elf zitten we gezamenlijk aan het uitgebreide ontbijt met eieren en vooral veel vers fruit. Het is gezellig zo met z’n allen.

Als we allemaal klaar zijn en JPN hun bagage hebben gereorganiseerd stappen we in de grote Armada naar een shoppingcenter in de buurt voor wat boodschappen. Allereerst gaan we naar Dollar Tree waar J&N de noodzakelijke dingetjes kopen voor de vakantie. Beladen met tassen komen we weer naar buiten. De mannen waren al eerder afgehaakt en zitten "braaf" te wachten tot de vrouwen uitgekocht zijn.

De volgende winkel is de Walmart die vlakbij zit. Ook hier wordt nog wat voorraad gekocht en een koelbox voor JPN. Het noodzakelijke is nu binnen en we rijden nu naar het REI, een mega grote outdoor winkel in het centrum van Denver.

De winkel is gevestigd in een mooi opgeknapt historisch pand. Vroeger was dit een kolenfabriek waar de treinen zo naar binnen konden rijden en later is dit nog een Spoorwegmuseum geweest. Sinds 10 jaar is REI hier nu gevestigd.

Van binnen ziet het er ook geweldig mooi en sfeervol uit afgezien nog van de mooie merkspullen die ze hier verkopen en heel wat goedkoper dan in Nederland. Zelf koop ik hier een leuk lang t-shirt met bonte opdruk. We vermaken ons hier een paar uurtjes.

Tegen half vijf gaan we terug naar ons huis. We ruimen alle boodschappen op en kleden ons om voor de meeting van vanavond. We hebben om half zeven afgesproken bij Jim ‘N Nick’s BBQ gelegen in een prachtige shoppingmall nieuwe stijl. Hier zijn de winkels niet overdekt maar het is een soort dorp met een Mainstreet en wat zijstraten waar alle winkels aan liggen.

Als we binnenkomen zitten Loek en Gepke al aan de gereserveerde tafel. Het was voor ons 5 jaar geleden dat wij hen ontmoet hebben en voor J&P 6 jaar. Het was een hartelijk weerzien. Even later arriveren Dennis (Dento) en Anna met Bob (een oud-collega van Anna uit Nederland die momenteel bij hen logeert). Dennis en Anna hadden wij anderhalf jaar geleden nog gesproken tijdens een meeting in België met een aantal AA-leden.

We beginnen met een drankje en een half uurtje later komen ook Arthur en Kim binnen en daarmee is het gezelschap compleet. Er valt heel wat te praten en kletsen zo met z’n twaalven. Wij hebben wat kadootjes meegebracht uit Nederland voor onze Nederamerikanen die Jacqueline uitdeelt. Voor ieder koppel hun huisnummer in Delfs blauw porselein en natuurlijk de onvermijdelijke zakken drop en gevulde koeken. De kadootjes vallen in goede aarde.

Hierna bestellen we ons eten en we kiezen allemaal iets anders. Ik ga met Loek mee en bestel een combigerecht op zijn advies. De sfeer is bijzonder genoegelijk en we hebben een hele gezellige avond met z’n allen.

Als we afscheid nemen na deze geslaagde avond spreken we gelijk iets af voor de komende dagen. Morgen gaan we op bezoek bij Dennis en Athur en maandagavond zijn we uitgenodigd bij Loek en Gepke….

Zo 16/5 Denver (Bezoekjes-Estespark)

Vandaag hebben we een mooie rit op het programma staan en we gaan wat bezoekjes afleggen bij onze Nederamerikanen die we kennen van het AA-forum. Als we allemaal klaar zijn met onze ochtendrituelen gaan we tegen elf uur op pad.

Als eerste gaan we naar het huis van Dennis en Anna, dat zo’n 20 min rijden is. Zij wonen in een prachtige straat met veel bomen die momenteel in bloei staan en met leuke huisjes in Tudorstijl. Het huis van D&A is heel herkenbaar want de Limburgse vlag hangt aan de gevel. Als we aankomen leidt Dennis ons door het huis. Het is gebouwd in 1930 en e.e.a. is mooi opgeknapt maar het karakter en de stijl van het huis is behouden. Heel leuk en sfeervol. Aan de achterkant is een grote tuin die mooi onderhouden wordt door de verhuurder, een systeem die wij in Nederland niet kennen volgens mij.

Na de bezichtiging drinken en kletsen we nog wat met elkaar en daarna gaan we met z’n allen richting Arthur en Kim. We rijden via Boulder en bij een viewpoint maken we onze eerste stop. Boulder ligt in een mooie valley met op de achtergrond de bergen met daarboven uitstekend de spierwitte besneeuwde toppen. De vrouwen fotograferen deze mooie view, de mannen hebben meer belangstelling voor hun auto’s.

Na deze onderbreking rijden we verder via de Boulder Canyonroad naar Nederland. Het is een scenic route en behoorlijk druk op deze mooie zonnige zondag. Wij stoppen een paar keer om wat mooie plaatjes te schieten. We zien langs deze route ook veel bergbeklimmers halsbrekende toeren uithalen om boven te komen op de steile gladde rotsen.

Bij de bekende Boulders Falls maken we ook een stop. Helaas zijn deze watervallen nog afgesloten vanwege gevaar voor sliding rocks. Ik had op deze route nog een cache op het programma gezet waarvoor Jan en ik nog een heel stuk de berghelling zijn opgeklommen, maar we konden deze cache niet vinden helaas.

Vlak voor Nederland passeren we nog een mooi stuwmeer. De zon op het glinsterende water met de bergen daarachter is een mooi gezicht en hier maken we ook nog een paar foto’s.

We hebben ook deze dag weer alle geluk van de wereld wat het weer betreft. De zon schijnt en de temperatuur is heerlijk zelfs hier hoog in de bergen. We kunnen gewoon in t-shirtje buiten lopen. Bij het bordje "Nederland" doen we een fotosessie. Jacqueline zet het statief neer en het gaf heel wat hilarische momenten voordat we met z’n allen goed op de foto stonden. T.z.t. zullen we het resultaat wel te zien krijgen. Met ons eigen klein toestelletje zijn Jan en ik ook nog even voor het bord vereeuwigd natuurlijk. Wij waren hier overigens al eens eerder en toen zijn we gefotografeerd voor het groene bord "Nederland".

Tegen half drie komen we aan bij het huis van Kim en Arthur. Arthur staat ter herkenning buiten met de oranje Hollandse vlag in de handen en boven de deur heeft hij de Delfs blauwe huisnummers al opgehangen. Het huis ligt prachtig op een berghelling met een fantastisch gezicht op de plaats Nederland beneden je. Aan de andere kant tegen de berghellingen zien we de herten lopen in het wild. Geweldig, wat een lokatie!

Ook hier krijgen we een rondleiding door het huis en wordt er van alles verteld over de omgeving en hun leefwijze hier in de bergen. We zitten nog een klein uurtje bij elkaar onder het genot van een drankje en een hapje en daarna vertrekken we weer. Dennis, Anna en Bob gaan weer richting Denver, wij gaan echter verder naar het noorden richting Estes Park.

We rijden via de scenic Peak to Peak Hwy naar het noorden. We kruipen steeds hoger en hebben prachtige uitzichten op de sneeuw en de bergen. We stoppen geregeld voor het maken van foto’s. Eenmaal in Estes Park rijden we naar het bekende Stanley Hotel. Ook hier heb je mooie views over het dorp en de omgeving. We hebben nog een kijkje genomen binnen in het hotel en tevens gebruik gemaakt van het toilet.

 

Inmiddels is het half zes en het is nog anderhalf uur rijden naar Denver. We nemen daarom de snelste weg terug via de Interstate. Peter had de wens een keer te eten bij Houston’s, een keten waar hij bij zijn laatste zakelijk bezoek aan Los Angeles mee heeft kennis gemaakt en heel enthousiast over is. Er zijn niet veel vestigingen in Amerika van deze restaurantketen maar in Denver zit er eentje. Je kunt hier als starter heerlijke sushi eten en als hoofdgerecht lekkere steaks. Een combi die je niet vaak tegenkomt. Houston’s behoort ook tot de wat betere restaurants.

Het restaurant ziet er van binnen heel mooi en smaakvol uit, ook het personeel is uiterst correct. We beginnen als starter dan met de door Peter aanbevolen sushi "Rainbow Rolls". Zo lekker dat we er nog een extra schaaltje van bestellen. Daarna kiest ieder zijn eigen hoofdgerecht uit. Ik neem een heerlijk visgerecht die werd aanbevolen door het huis. Terwijl we op het eten wachten zitten we wat te dollen en maken foto’s van elkaar in het kader van "gekke bekken trekken". Het gaat nergens over, maar we hebben dikke lol.

Helemaal voldaan keren we weer huiswaarts. We nemen nog een afzakkertje en gaan dan naar bed. We zijn best moe en ik heb ook geen puf meer om nog met het verslag aan de gang te gaan. Dat moet maar even wachten, ik heb vakantie……

Ma 17/5 Denver (Air Force Academy-Pikes Peak-Aurora)

Als we wakker worden is het schitterend weer, een wolkenloze hemel en een lekkere temperatuur. Echt een dag om Pikes Peak te doen. We ontbijten deze keer dan ook even snel en vertrekken al vóór negen uur richting Colorado Springs. Vlak vóór Colorado Springs slaan we rechtsaf naar de Air Force Academy. Jan en ik hebben dit immens grote complex lang geleden (in 1996) al eens bezocht en vonden dit toen bijzonder interessant. Architectonisch gezien is de Cadet Chapel iets bijzonders en daar is met name Jacqueline in geïnteresseerd.

Bij de ingang is er een scherpe controle, maar we mogen doorrijden. Bij het eerste viewpoint stoppen we even voor een overzicht van het terrein. In de verte kunnen we de scherpe punten van het dak van chapel al goed onderscheiden.

 

Daarna rijden we door naar het Visitorcenter waar de history van deze academy is uitgebeeld. Er is uiteraard ook een shop en daar koop ik voor mezelf een fleece vest en een t-shirt en Jan een poloshirt.

Even verder is de chapel. We lopen over een mooi plein waar allerlei beelden van personen en vliegtuigen staan opgesteld en je een mooi gezicht hebt op de chapel. Ook kun je van hieruit uitkijken over het grote binnenterrein beneden je, waar dagelijks het appél en ceremonies plaatsvinden. In 1996 hebben wij zo’n ceremonie (incl. parachutespringers en straaljagers boven ons) mee mogen maken. Helaas wordt dit indrukwekkend schouwspel niet op maandag aan het publiek gepresenteerd.

Hierna gaan we de prachtige kapel van binnen bekijken. Er zijn twee kerken, eentje beneden en eentje op de bovenste verdieping. Ze worden gebruikt voor alle geloofsrichtingen (katholiek, protestant, joods etc.), een eucomenische chapel dus. Met name de bovenste kerk is werkelijk schitterend qua vormgeving en lichtinval. Een blauwe gloed schijnt overal. Een heel bijzonder stukje architectuur.

Als we uitgekeken zijn en naar buiten gaan, komen er allemaal cadetten aanlopen die zich verzamelen op de trappen van de chapel. Wij blijven kijken wat er gaat gebeuren en maken wat foto’s. Opeens komt één van hen naar Jacqueline toelopen met het verzoek of zij wel foto’s wil maken van de hele groep. Ze zagen haar natuurlijk fotograferen met de professioneel uitziende camera met grote lens.

Wat blijkt? Deze hele groep is geslaagd voor de opleiding en volgende week woensdag is de graduation en ter gelegenheid daarvan wilden ze graag een mooie groepsfoto van de hele ploeg. Jacqueline krijgt wat instructies en enkele camera’s in de handen gedrukt en begint met haar opdracht. Iedereen blijft doodstil staan tot zij klaar is met fotograferen. Na afloop wordt ze door een aantal mensen heel hartelijk bedankt voor haar medewerking. Het was een heel onverwacht en speciaal gebeuren en voor Jacqueline in het bijzonder.

Na dit bijzondere bezoek aan AF Academy gaan we richting Pikes Peak. We zien in de verte al de witte besneeuwde top schitteren in de zon. We kiezen voor de mooie route door het park "Garden of the Gods" met zijn rode rotsformaties.

Na Garden of the Gods komen we in Manitou Springs. Zowel de auto als wijzelf hebben honger dus gaan we tanken en kopen we bij de benzinepomp wat snacks voor onderweg. Drinken hebben we zelf bij ons. Er is geen tijd voor een uitgebreide lunch want de weg naar de top van Pikes Peak neemt toch ook zo’n twee uurtjes in beslag én er komen wolken aanzetten.

Na deze kleine pauze gaan we naar de tolweg die naar de summit leidt van PP. We moeten $ 40 betalen per auto met max 5 personen. Een duur ritje deze Pikes Peak Hwy, maar ja dan heb je ook wat. De weg gaat direct behoorlijk omhoog en binnen een paar minuten stoppen we bij het eerste viewpoint met een fraai gezicht op Manitou Springs en de valley.

Dan gaat het snel verder omhoog en komen we in de sneeuw terecht. Totaal is deze weg 19 mile lang en we moeten ongeveer één mile aan hoogte overwinnen. De laatste drie mile is afgesloten kregen we bij de ingang te horen, dus we kunnen niet helemaal naar de top, maar we hebben prachtige views om ons heen en we stoppen geregeld voor de mooie plaatjes. Hoe hoger we komen des te frisser wordt het uiteraard en de wolken komen ook binnen drijven, maar toch zitten we zelf nog steeds in de zon (hoezo mazzel…).

Bij het hoogste punt staat een rangerauto die de weg blokkeert. Hier stappen we weer uit en genieten van het uitzicht. We zien hier zelfs snowboarders die zonder een geprepareerde piste door de sneeuw naar beneden razen. Wat een prachtige wereld hier! Voor Jan en mij is dit de derde keer dat we Pikes Peak beklimmen, maar nog nooit zagen we zoveel sneeuw hierboven.

Als we uitgekeken en gefotografeerd zijn beginnen we weer aan de afdaling. De uitspraak dat Amerikanen niet kunnen autorijden (behalve recht toe recht aan) wordt nog weer eens bevestigd. Voor ons rijdt een auto die constant met de voet op de rem rijdt, terwijl er nog gezegd is en overal te lezen staat dat je in z’n 1 of 2 naar beneden moet gaan. Maar ze durven niet op de een of andere manier.

We zoeken de Interstate weer op en rijden terug richting Denver. Het is vijf uur als we het grote Outletcenter bij Castle Rock passeren. We hebben nog wel even tijd om te shoppen en dus draaien we van de Interstate af. Je kan hier een kogel door dit winkelcentrum heen schieten zo weinig volk is er te bekennen. Ook zijn er heel veel zaken die leeg staan. Het is duidelijk dat ook hier de recessie heeft toegeslagen.

Jacqueline scoort hier wat kleding en ik koop bij Nine West een paar leuke bronskleurige slippers. Even over zessen rijden we weer de Interstate op en gaan we naar Aurora waar we een half uur later bij Loek en Gepke arriveren. We worden weer allerhartelijkst ontvangen en ook hond Dax begroet ons heel enthousiast.

Het is voor ons allemaal (behalve Natasja) alweer een paar jaar geleden dat we logeerden bij Loek en Gepke en inmiddels is er een stuk bijgebouwd aan het huis waarin een super grote masterbedroom, een schitterende badkamer en niet te vergeten een mega clothingroom. Wat is dat toch een mooie uitvinding!

Na de bezichtiging zitten we gezellig bij te kletsen met een drankje en dekken we ondertussen de tafel. Gepke heeft 2 schalen lasagna gemaakt met een salade en heerlijk knoflookbrood erbij. Na het eten blijven we nog gezellig "hangen" aan de tafel en drinken we koffie met daarbij een door ons meegebracht taartje.

We hebben een paar uurtjes genoeglijk zitten te keuvelen aan de "stamtafel" en gepraat over van alles en nog wat. Het is geweldig zo gastvrij en hartelijk deze mensen zijn en het is altijd weer een feestje hen te bezoeken…..

Even over 10 rijden we terug naar ons huisje in Lakewood. Het was een zeer geslaagde mooie dag.

volgende

Di 4/5 Page (Yellow Rock)

Wat is het toch heerlijk opstaan als het mooi weer is. Gelijk korte broek aan, lekker buiten ontbijten in het zonnetje, alle reacties lezen in het gastenboek. Beter kun je een vakantiedag niet beginnen. We hebben trouwens prima geslapen in onze nieuwe tent. Voordat we vandaag op pad gaan plakken we eerst nog even de AllesAmerika.com sticker op onze auto. Dat was er nog steeds niet van gekomen.

Om 9 uur verlaten we de camping voor opnieuw een uitdagende tocht vandaag. We gaan nl. naar Yellow Rock. Vorig jaar hebben Jan en ik deze tocht naar dit bijzondere natuurfenomeen gemaakt en Rob en Annie willen dit ook graag zien en wij gaan graag op herhaling.

Via de US 89 rijden we de Cottonwood Road op. De weg is een heel stuk beter dan vorig jaar en bij goede weersgesteldheid zelfs weer met een gewone auto te berijden. Na 14,5 mijl komen we bij de parking van de Hackberry Canyon. Hier doen we de wandelschoenen aan en de rugzakken op. We schrijven ons in in de registerbox en klokslag half elf beginnen we met onze tocht. Als eerste moeten we een paar keer de wash oversteken tot we bij de opgang komen waar we naar boven moeten klimmen.

Als we het pad gevonden hebben begint het enorme steile stuk naar boven met een stijgingspercentage van 45 procent. Je moet goed uitkijken hoe je je voeten neerzet en vooral opletten dat je niet uitglijdt op de los zittende stenen en gruis. Dit is het zwaarste en moeilijkste gedeelte van de hele route.

Als we boven aankomen zien we in de verte Yellow Rock al schitteren, maar we zijn er nog niet. Eerst nog weer een stukje naar beneden en dan weer omhoog. Onderweg zien we mooie bloeiende cactussen en nog een lizzard.

En dan staan we eindelijk aan de voet van de machtige Yellow Rock. Deze enorme rots is plm 100 m hoog en heeft schitterende kleuren, van spierwit tot geel, oranje, rood, bruin, roze. Maar vooral het lijnenspel in al die kleurschakeringen is adembenemend mooi.

 

Via de linkerkant waar de stupa zich bevindt, bestijgen we langzaam deze rots. Het is een flinke klim naar boven, maar natuurlijk moeten we naar de top.

Als we bijna boven zijn gaan we eerst nog pauzeren en een broodje eten voor de lunch. We genieten volop van de prachtige kleuren en de mooie uitzichten en we maken heel veel foto’s.

Hoe hoger we komen des te meer voelen we de harde wind en de zon brandt goed op ons lijf. En dat merken we goed later aan het eind van de dag. Op de top hebben we een fantastisch 360 gr view.

Als we uitgekeken en gefotografeerd zijn beginnen we aan de terugtocht. Zigzaggend dalen we de rots af en dan volgt weer het laatste erg steile en moeilijke stuk. Behoedzaam en voetje voor voetje zakken we naar beneden.

Tegen kwart voor drie zijn we weer bij de auto. We draaien de Cottonwood Road weer op en dan opper ik het idee om aan de andere kant van de weg de berg op te rijden via de Brigham Plain Road. Deze dirtroad gaat via haarspeldbochten steil omhoog en eenmaal boven hebben we een schitterend uitzicht op de Cockscomb en Yellow Rock.

Hierna de afdaling naar de andere kant. Nou dat hebben we geweten. Rotsen, keien, gaten in de weg, hele smalle steile haarspeldbochten langs afgronden, stukken door de wash rijden etc. Bij tijden was het doodeng en tricky en teruggaan was helemaal geen optie. Ik kreeg al weer spijt van dit idee van mij om deze route te rijden. De Shäfertrail was er een salonweg bij vergeleken.

Een diepe zucht van verlichting als we uiteindelijk veilig beneden komen en de Cottonwood Road weer bereiken. Via de US 89 rijden we weer terug naar Page. Bij Wahweap rijden we nog even omhoog naar een prachtig viewpoint met zicht over Lake Powell, de haven en Page.

Eenmaal in Page gaan we niet direct naar de campground maar trakteren onszelf eerst op de heerlijke frappuccino caramel die ons gisteravond door de neus was geboord.

Op de camping doen we gauw onze zwemkleding aan en laten ons in de hot tub glijden. Een weldaad voor onze vermoeide lichamen. Maar oh wat deed dat hete water eerst zeer op onze verbrande lijven. Nu pas zien we ook hoe knal rood we zijn. Dat wordt nog wat vannacht!

Annie maakt heerlijke nasi met satesaus voor het avondmaal en we nemen als toetje  lekkere mokka en caramel ijs. De temperatuur is vanavond eindelijk zo goed (22 gr) dat we buiten kunnen zitten. Annie, Rob en ik zetten ons nog achter de laptop voor het verslag, maar Jan gaat vroeg op bed. Het was een inspannende rit voor hem vanmiddag en hij heeft wat last van allergie. Hij proest en snottert en is slaperig geworden van de medicijnen die we daarvoor bij de Walmart gekocht hebben.

Het was een geweldige mooie avontuurlijke dag vandaag. We hebben bij de receptie nog een nacht verlengd en deze zevende nacht is nog gratis ook! Wat we morgen gaan doen is nog een verrassing, ook voor onszelf!

Wo 5/5 Page (Wahweap Hoodoos)

Ondanks de hitte van onze verbrande lichamen hebben we toch goed geslapen vannacht. Alleen mijn oorschelpen doen erg pijn. Ze zijn rood en opgezet. Door mijn kort geknipt koppie teveel zon erop gehad. Voordat we dus op pad gaan eerst maar de Walmart bij langs. Daar koop ik een cowboy hoed zodat mijn oren vandaag goed beschermd blijven. Ook heb ik een t-shirt met kraag aangedaan vanwege het verbrande nekkie.

Tegen half tien rijden we uit Page weg na eerst getankt te hebben. We rijden naar de Cottonwoodroad en na 1,5 mijl gaan we rechtsaf de BLM 431 op. We rijden tot de Coyote Creek bij de driesprong met de 430 waar we gisteren vandaan kwamen. Nu gaan we echter rechtdoor in oostelijke richting.

Af en toe is deze dirtroad vol met keien en kuilen waar we doorheen moeten, maar over het algemeen heel goed te berijden. We moeten ook drie keer een hek door. Rob moet steeds de auto daarvoor uit en is dus hekkesluiter en koeiendrijver vandaag.

Tien mijl vanaf de Cottonwoodroad bereiken we de Wahweap Creek. We parkeren de auto aan de oever en gaan de wash in. Mijn cowboyhoed doet zo zeer aan m’n oren dat ik hem niet eens op kan hebben. Dan maar weer met de kop in de volle zon. Twee keer moeten we door prikkeldraad die dwars over de wash is gezet. We vermoeden dat dat is om voertuigen tegen te houden want het is verboden door de wash te rijden al zien we wel bandensporen. Het kan ook zijn dat de prikkeldraadafrastering toch voor de koeien is. We weten het niet.

Na twintig minuten wandelen komen we bij de eerste (de meest noordelijke) groep Wahweap Hoodoos die tegen de canyonwand staan. Dit moet tevens de mooiste groep zijn hoewel wij later de tweede groep ook heel mooi vonden. De hoodoos zijn spierwit met bruine hoeden. Het is jammer dat er inmiddels al zoveel hoeden naar beneden gevallen zijn. Voor mijn gevoel waren er meer hoodoos zonder hoed dan een paar jaar geleden toen Jan en ik hier waren.

We brengen al fotograferend een tijdje hier door en verplaatsen ons dan iets zuidelijker waar de tweede groep zich bevindt. Ook hier zijn weer de mooiste exemplaren te vinden.

We klimmen zo hoog mogelijk om de juiste lichtinval te krijgen op de hoodoos, want eigenlijk moet je hier ‘s morgens heel vroeg zijn om mooie foto’s te kunnen maken. Nu hebben we last van schaduwen en tegenlicht. Maar… het gebied is prachtig en we genieten volop. Tegen half één zoeken we een schaduwplekje waar we ons broodje op eten midden in het hoodoobos. Je waant je gewoon in een sprookje.

Als de maag weer gevuld is gaan we nog iets zuidelijker voor de derde groep hoodoos. Hier zien we zelfs rode hoeden i.p.v. bruine en dat moet ook even op de gevoelige plaat natuurlijk.

Hierna aanvaarden we de terugtocht door de wash. We komen nog andere Amerikanen tegen en maken even een praatje. Zoals vaak gebruikelijk denken ook deze mensen dat we uit Duitsland komen. We hebben ze even uit de droom geholpen..

We rijden via de lange dirtroad weer terug naar de US 89 en dan gelijk door naar Page. Om half vier zijn we weer terug op de camping waar we even lekker relaxen tot een uur of zes. Hierna doen we gezamelijk onze inkopen voor de komende dagen bij de Walmart. Morgen gaan we hier nl. weg en gaan ieder een eigen kant op. In de wasstraat spuit Jan nog even onze auto schoon. Hij ziet er niet uit nl. na al die tochtjes over dirtroads.

We eten weer in de camper bij Rob en Annie, patat, kippepoten en appelmoes en caramel ijs als toetje. Morgenvroeg gaan we nog even gezamelijk ontbijten en dan naar Horse Shoe Bend. Ik hoop hier nog een cache te vinden. Deze hele week is er niets van het cachen gekomen, maar daar gaat de komende week wel verandering in komen denk ik.

Do 6/5 Page – Monument Valley

Vanmorgen staan we vroeg op om de boel in te pakken. We gaan Page verlaten na een heerlijke gezellige week samen met Rob en Annie. We hebben veel gezien en mooie en spannende hikes met z’n vieren gedaan. Als afscheid gaan we deze laatste morgen nog even gezamelijk ontbijten buiten bij de camper. Het zonnetje schijnt alweer dus dat kan mooi. Annie maakt scrambled eggs en de aardbeien met slagroom ontbreekt ook niet.

Als we alles opgeruimd hebben gaan we met z’n vieren naar Horseshoe Bend. Voor R&A de eerste keer, Jan en ik zijn hier al een paar keer eerder geweest. Het blijft altijd weer een mooi punt. De kunst is echter om met een simpel fototoestelletje de hele bocht in beeld te krijgen. Annie heeft het lumineuze idee om plat op de buik te gaan liggen en dat is al een grappig plaatje op zich.

Ik wilde een cache doen hier bij de HSB maar die ligt te ver weg en kost teveel tijd. We lopen dus de heuvel maar weer op door het mulle zand naar de parkeerplaats. Hier nemen we hartelijk afscheid van Rob en Annie en met dank voor de gezellige dagen en niet te vergeten de verwennerij wat betreft de maaltijden. Annie heeft zich weer bijzonder voor ons uitgesloofd en nu moet ik zelf weer aan de bak de komende periode.

Aan de overkant van de weg is ook nog een cache vlak bij de vier kruisen die hier staan ter nagedachtenis aan een familie die op dit punt door een ongeluk om het leven is gekomen. We moeten iets verder het veld in en daar komen we ook nog een gedenkplaat tegen. Vlak hierbij vinden we de cache.

We doen nog wat boodschapjes bij de Walmart en gaan naar het tankstation voor de nodige benzine. Hier zien we R&A ook nog even. Als Jan wil tanken staat op het schermpje dat hij al kan beginnen met tanken. Hij stopt nog even de creditcard in de gleuf maar er verandert niets. Hij kan gewoon met tanken beginnen en dat doet Jan dus maar. Wij hebben al zo’n idee dat hier iets niet klopt en dat we niet betaald hebben voor deze tankbeurt. We gaan nog even naar binnen voor een sanitaire stop en een beker koffie voor onderweg. Als we klaar zijn komt de baas van het tankstation ons achterna met duizend maal excuses maar er was iets fout gegaan. De pomp was per abuis vrij gegeven voor een bepaald bedrag en wij hebben niet betaald. We geven het onmiddellijk toe dat wij dat idee ook al hadden en rekenen alsnog af.

Dan gaan we eindelijk op weg richting Monument Valley. Ik vind het altijd weer een mooi gezicht als je aan komt rijden in dit bijzondere landschap. We rijden rechtstreeks door naar de campground in Gouldings. Het is prachtig mooi zonnig weer maar het waait verschrikkelijk en dat maakt het frisjes. Het kost ons best nog wat moeite om de tent op te zetten met deze wind. Wel hebben we een mooie tentplek met een fantastisch uitzicht op de rode formaties van MV.

Als we gesetteld zijn gaan we om 5 uur richting park voor een mooie zonsondergang, maar we gaan eerst nog wat eten bij de plaatselijke fastfoodtent die bovendien nog bijzonder goed blijkt te zijn en heel goedkoop. We krijgen mashed potatoes met gravy, een salade, vier broodjes en acht stukken kip. Dit alles voor de totaalprijs van $ 10,58. We lachen ons dood en smullen er ook nog eens lekker van.

De entree voor MV is net als jaren geleden nog steeds 5 dollar p.p.. We zien bij het Visitorcenter het splinternieuwe Vieuw Hotel en men is nog druk bezig e.e.a. af te ronden. Zoals gebruikelijk gaan we ook deze keer weer zelf de valleydrive rijden. We komen langs alle mooie viewpoints en we maken weer een boel foto’s.

Tegen half acht rijden we het park weer uit en gaan naar de camping. We zien vanaf ons plekje de rotsen mooi kleuren door de ondergaande zon.

 

Het is behoorlijk frisjes en we gaan lekker in de tent zitten een boekje lezen onder het genot van een drankje. Het gaat alleen steeds harder waaien en af en toe lijkt het of de tent de lucht in zal vliegen, maar dat valt gelukkig mee. Ook ‘s nachts gaat de wind nog behoorlijk te keer en wij hebben daarom een onrustige nacht. Gelukkig is tegen de morgen als we moeten opstaan de wind weer wat gaan liggen.

Vr 7/5 Monument Valley – Moab

We zijn vroeg opgestaan en hadden een mooie blik op de opkomende zon achter de rotsformaties van Monument Valley. We besluiten alles zo snel mogelijk in te pakken en niet bij de tent te ontbijten maar bij hetzelfde fastfoodrestaurant annex winkel als gisteravond. We zijn daar tegen 9 uur en bestellen ieder een breakfast burritos. Ook dit smaakte heel goed en was een goede maagvulling. We konden het niet eens allemaal op. We tanken nog even in Gouldings en gaan dan verder met onze route via de US 163. Natuurlijk kijken we nog even achterom voor de mooie bekende blik op MV en natuurlijk moet ik hier traditiegetrouw weer een foto maken.

 

Hierna rijden we verder naar Mexican Hat. Ook hier moet de overbekende gelijknamige rots weer even op de gevoelige plaat worden vastgelegd.

We besluiten deze keer niet via de Valley of the Gods road te rijden (deden we vorig jaar nog) en ook laten we het Gooseneck SP deze keer links liggen. Wel klimmen we weer omhoog via de Mokee Dugway. Het blijft altijd fascineren deze klim tegen de rode "muur" via switchbacks omhoog en het uitzicht bekoort ons telkens weer.

Eenmaal boven gaan we gelijk linksaf over de gravelroad naar Muleypoint voor het mooie uitzicht op de Goosenecks van de San Juan River met op de achtergrond in de verte Monument Valley. Er zijn hier twee viewpoints en wij bezoeken ze beide. Beneden ons zien we de dirtroad naar Johns Canyon die we vorig jaar nog gereden hebben.

Als we uitgekeken zijn rijden we dezelfde weg weer terug naar de UT 261 en slaan daar linksaf richting noorden. Aan weerszijden van deze weg zijn heel wat via dirtroads te bezoeken canyons, clifdwellings, arches en mooie hikes te doen, maar daar moet je wel de tijd voor hebben of nemen. Wij slaan dit moois over en als we uitkomen op de scenic byway 95 vlakbij Natural Bridges NP slaan we rechtsaf richting Blanding.

Aangezien we toch wel wat nieuws willen doen onderweg gaan we na plm 10 mile bij milemarker 102 links een countryroad in voor een bezoek aan Mule Canyon. We registreren ons bij de box en stoppen de verlangde dollars in het aanwezige envelopje. Dan rijden we nog iets verder door naar de trailhead van de South Fork van Mule Canyon. Er is ook nog een North Fork maar dat is niet ons doel.

We parkeren de auto, registreren ons hier nogmaals in het grote boek en stappen dan de canyon in voor een mooie hike gedeeltelijk via de wash en langs mooie paadjes tussen rotsen en het groen en hier en daar nog wat water.

Precies na een half uur lopen bereiken we ons doel "House on Fire". We hadden hier plaatjes van gezien in mijn reisbijbel "Photographing the Southwest". In deze Mule Canyon en in deze hele omgeving jeukt het van de cliffdwellings en ruines onder de overhangende rotsen. Alleen in dit gebied vind je amper toeristen en kun je nog vrijwel ongestoord deze overblijfselen bekijken. Wij zijn deze hele wandeling maar 3 mensen tegengekomen.

Nu hebben wij op zich niet zoveel met ruines maar deze "House of Fire" in Mule Canyon sprak ons aan vanwege het mooie gekleurde effect wat je krijgt als je het juiste licht (eind van de ochtend)hebt op de overhangende rots. Het is inderdaad net of de vlammen uit de voormalige huizen slaan. Met een betere groothoeklens  krijg je veel meer op de foto en is de vlammenzee nog indrukwekkender maar voor de beeldvorming hier een paar plaatjes.

Wij vonden zowel de wandeling als deze "House on Fire" zeer beslist de moeite waard. De trailhead is vlakbij de weg en in totaal waren wij anderhalf uur kwijt met dit uitstapje.

Hierna rijden we door Comb Wash Valley en de uitgehakte Comb Ridge verder naar Blanding. We slaan linksaf de US 191 op en rijden door naar Moab. Onderweg gaat er een waarschuwingslampje branden waarvan we niet weten wat het betekent, maar daarover morgen meer.

We hebben hier op Canyonlands Campground voor 7 nachten gereserveerd en ons plekje (dezelfde van vorig jaar) is dus vrij voor die week. We zetten de tent op en gaan dan eerst een poosje van de zon genieten. Eind van de middag doen we nog wat boodschappen bij de Citymarket en voor het avondeten moeten we nu allebei aan de bak. (Annie is er niet meer…..snik, snik).

Jan steekt voor het eerst de bbq aan waar hij lekkere beeflappen op roostert en ik maak aardappeltjes met boontjes (uit blik) erbij en als dessert een yoghurttoetje. ‘s Avonds koelt het behoorlijk af en nu zijn we (ik ook) blij met onze grote tent. We zetten onze stoeltjes binnen, de koelbox dient als tafeltje en zo zitten we gezellig en vooral warm knusjes bij elkaar. Jan gaat lezen en ik ga met het verslag aan de gang. Ik loop twee dagen achter en het lukt mij ook vanavond slechts één dag online te krijgen. De internetverbinding is supertraag.

Het lezen van de mail of op het forum kijken of andere verslagen lezen komt alweer niets van op deze manier en dan baal ik als een stekker op zulke momenten. En dan krijg ik toch trek in een sigaret, dat wil je niet weten. Maar goed, inmiddels ben ik toch al bijna 2 weken nicotinevrij……

Za 8/5 Moab

Vannacht was het weer eens behoorlijk koud. We blijven lekker lang in bed tot het zonnetje weer schijnt en de temperatuur weer aangenaam is. We hebben geen plannen vandaag behalve wat relaxen. We gaan uitgebreid douchen en daarna brunchen met scrambled eggs.

De rest van de dag luieren we wat met lezen, skypen, computeren. Het is half bewolkt maar de temperatuur is lekker. Jan kijkt in het boekje na wat het brandende waarschuwingslampje betekent in de auto. Het is iets met de engine en volgens het boekje moeten we zo snel mogelijk naar een garage. Gatver… dat is balen. Jan gaat het dorp in en ontdekt een Ford garage schuin tegenover onze camping. Helaas is die het weekend gesloten zodat we moeten wachten tot maandag. De komende dagen zullen we dus geen spannende routes kunnen rijden.

In de loop van de middag doen we nog wat boodschapjes en we gaan de B&B opzoeken waar de Schrenthjes vanaf zondag zullen verblijven. We zullen hen de komende week ontmoeten en vast wel iets leuks met elkaar gaan doen.

We hebben ineens zin in een Mc Flurry en dus gaan we naar de Mac tegenover ons waar we in het zonnetje deze traktatie oppeuzelen. Vandaag ben ik begonnen te vervellen en de zon brandt ook nu weer goed op het onderliggende roze huidje. We blijven aan het smeren….

Voor het avondeten steekt Jan de bbq weer aan en grillt een paar lekker lapjes vlees. Ik bak er aardappeltjes bij en sla en met elkaar hebben we weer een lekker maaltje. Vanavond kunnen we langer buiten zitten dan gisteren en internet werkt ook sneller. Kan ik het verslag weer helemaal bijwerken gelukkig!

Zo 9/5 Moab

Vanmorgen werd ik gewekt door een smsje van Ingvild vanwege moederdag. Heel lief! Ik had er zelf eerlijk gezegd niet eens aan gedacht. Het is behoorlijk warm vandaag en volgens de berichten is dit de heetste dag van de week. De komende dagen wordt het minder met af en toe regen.

Wij blijven deze morgen op de campground en vermaken ons met lezen en computeren. Jan belt nog even met z’n vader en ik skype een hele poos met Ingvild. Webcam erbij aan. Toch leuk om elkaar op deze manier weer even te zien en te spreken. Ook krijg ik Jackson nog even in beeld. Het is zo’n scheet van een hond met al die lange rasta haren en ondeugende uitkijk. Morgen gaat hij echter naar de "kapper". We vinden het geen van allen leuk, maar er moet wat van die vacht af. Ben benieuwd hoe hij er uit komt te zien.

De rest van de morgen settel ik me buiten bij de laundry. Daar is stroom. De apparatuur moet opgeladen worden en ik wil graag caches uitzoeken en printen. Dat is nog best een karweitje. Uiteindelijk zet ik 14 caches op de GPS en print ik de info uit. Alle caches zijn hier in de directe omgeving in Moab.

Voor de lunch nemen we een lekkere bak met verse aardbeien en niet te weinig slagroom. Daarna gaan we op pad voor een midagje cachen. Hier achter op de camping is ook eentje en daar beginnen we mee. Verder struinen we vooral hier aan de zuidkant van Moab. De caches liggen steeds maar een paar honderd meter uit elkaar. We komen op de leukste plekjes.

Uiteindelijk vinden we er 12 van de 14. Eentje zit in een heel mooi parkje, maar op deze zondag waren er teveel muggles om te kunnen loggen. We gaan hier van de week nog wel een keer heen. Dit parkje is trouwens wel een tip voor mensen die met kleine kinderen naar Moab gaan. Het is een muziekparkje waar een heleboel muziekinstrumenten in het groot staan en waar je op kunt spelen. Verder zijn er picknicktafels, veel groen en speeltoestellen voor de kinderen. Echt leuk!

De andere cache die we niet gevonden hebben ligt midden in het centrum van Moab op het drukste kruispunt in de Mainstreet. Afgezien nog van alle muggles moest je een magneetcache zien te vinden. Op dit kruispunt liggen wat oude ijzeren overblijfselen van historische wagens/karren. Wij hebben ondanks dat we daar voor aap stonden met onze handen al het ijzer bevoeld maar niets kunnen vinden. Op de stoep staat ook nog een informatiebord in een ijzeren frame maar ook hier konden we de cache niet vinden. Wellicht doen we de komende week nog een poging.

Tijdens het cachen komen we ook nog weer door de straat waar het Mayor B&B staat. Op verzoek van Marjon (zij verblijven daar in juli) hebben we een paar foto’s van de buitenkant gemaakt. De Schrenthjes komen daar vanavond of morgen aan en dan zullen we waarschijnlijk ook wel de binnenkant te zien krijgen.

Hier nog een paar plaatjes van curieuze plekjes die we tijdens het cachen tegenkwamen en die je normaal gesproken nooit ziet als je in Moab bent.

Als we op de Mc Stiff Plaza zijn hebben we zin aan een ijsje en kopen we ieder een double scoop. Vooral de maple walnut was errug lekker!!

Om half zes zijn we klaar met dit leuke middagje cachen en met de score van 12 stuks zijn we heel tevreden. Ook heb ik hiermee mijn 100ste cache gescoord en sta nu totaal op 107. Wat me wel opvalt is dat men hier in Amerika veel nonchalanter met cachen omgaat dan in Nederland. Bij het loggen staat bijvoorbeeld nooit het tijdstip vermeld en wat ik kwalijk vind is dat de TB’s en coins die vermeld staan bij de cache er in werkelijkheid niet in blijken te zitten. Men is dus slordig met loggen.

Mijn eigen TB "New York Travel Suitcase" die ik meegenomen heb en hier in Amerika wil droppen, heb ik nog niet geplaatst. Ik had geen goed gevoel bij de caches die ik vandaag gedaan heb. Maar we komen er zeker nog meer tegen hier in Moab en er zit vast wel een geschikte cache bij waar ik mijn TB kan droppen.

We eten vanavond weer op de camping. Ik maak een bonenschotel en we nemen er appelmoes bij. Als toetje een bakje ananas. De temperatuur is vanavond nog steeds goed en we zitten tot in de late uurtjes buiten.

Morgen eerst naar de garage met de auto. Hopelijk kan men ons helpen….

Ma 10/5 Moab (La Sal Mountain-Delicate Arch)

Vannacht voor het eerst in één keer doorgeslapen. We staan even over achten op en we zitten nog maar net aan het ontbijt als we een smsje krijgen van de Schrenthjes. Ze willen graag iets met ons afspreken en wij stellen voor dat ze hier naar de camping komen.

Ik gooi nog gauw een paar wasjes in de machine en om 10 uur komen P&T al de camping oprijden. Wij hadden hen nog maar één keer ontmoet op de meeting afgelopen januari maar de klik is er gelijk en we praten gezellig honderd uit. Zij hebben uit Durango van de Chocolate Factory een heerlijke doos chocola meegenomen en daar worden we op getracteerd.

Tussen de bedrijven door doe ik de was in de droger en gaan we met z’n vieren naar de overkant naar de Ford-garage. We leggen ons probleem uit en daar verzekerd men ons dat zolang het bewuste lampje niet rood is of knippert er niet iets dringends of ernstigs aan de hand is. Maar e.e.a. moet wel nagekeken worden. Zij hebben het druk in de garage en kunnen dit niet eerder doen dan donderdagmorgen. Ik baal daarvan maar we hebben geen keus. Donderdagmorgen om 8 uur moeten we ons weer in de garage melden.

We gaan terug naar de camping en storten ons na de koffie op een biertje voor de mannen en een wijntje voor de vrouwen. De zon schijnt, het is heerlijk buiten te zitten en we hebben het gezellig en zijn nog lang niet uitgekletst. Omstreeks het middaguur nemen we aardbeien met slagroom en maken plannen om gezamelijk iets te zullen doen vanmiddag.

We laten onze auto staan en gaan met die van P&T eerst naar hun B&B. Wat een prachtig onderkomen hebben ze hier gevonden. Een mooi huis in een rustige omgeving, een prachtig zwembad met hot tube, een mooie tuin en een veranda. Binnen een grote gezamenlijke ruimte voor de gasten waar men kan ontbijten en zitten relaxen. Ook de slaapkamers zien er prima verzorgd en ruim uit. Ik maak weer een aantal foto’s voor Marjon en Ger.

Als we alles bekeken hebben en de benodigde pakkelaria in de auto hebben gestopt, rijden we naar de Subway waar we ieder een broodje Chicken Teryaki bestellen en wat we meenemen voor onderweg. Dan rijden we naar de zuidkant van Moab waar we starten met de La Sal Mountain Loop. Bij het eerste viewpoint stoppen we even voor een mooi gezicht op Moab in de diepte en voor ons het gezicht op de prachtige besneeuwde toppen van de La Sal Mountains.

Als we op het hoogste punt zijn dalen we aan de andere kant weer af naar Castle Valley. Bij een van de viewpoints eten we ons broodje teryaki op en genieten van het moie uitzicht op de valley. Ook ligt hier nog sneeuw en T en ik moeten daar natuurlijk even in staan met onze blote voeten.

Na de mooie afdaling komen we op de scenic SR 128 uit bij de Colorado River. We rijden naar de Red Cliff Lodge en bekijken daar het filmmuseum. Leuk om te zien welke films allemaal in deze omgeving zijn opgenomen. We maken nog even een paar foto’s vanaf het terras met de schitterende view. We wilden hier wat drinken maar het restaurant ging pas een half uur later open. Niet erg commercieel gedacht vonden wij.

Het was weer een mooie tocht deze La Sal Mountainloop. We genieten er elke keer van als we deze rijden. Het is inmiddels even over vijf en we rijden nu naar Arches NP voor de hike tegen zonsondergang naar Delicate Arch. We gaan eerst nog even bij het Visitorcenter informeren naar de Fiery Furnace Walk voor P&T. Helaas is er pas plaats op vrijdagmiddag en dan zijn zij alweer weg uit Moab.

Op de parking doen we onze lange broek aan en de rugzak op. De temperatuur is prima voor de klim naar boven en het valt ons deze keer alleszins mee. Het lastigste is altijd de klim over het lange stuk slickrots maar het is net of het elke keer minder zwaar lijkt of is.

Binnen drie kwartier zijn we boven. En voordat we de bocht omgaan naar Delicate Arch maken P en ik nog een paar plaatjes door de boog waarvoor je een eindje omhoog moet klimmen voor een eerste blik op de Arch.

Bij Delicate Arch is het minder druk dan wij gewend zijn. De lucht is ook omfloersd en het zwakke ondergaande zonnetje is niet rood. Toch is het weer mooi om hier te zijn en vooral P&T zijn onder de indruk van deze indrukwekkende arch. Het is voor hen de eerste keer keer dat ze hier hier zijn. Delicate Arch is tevens een fotocache zodat ik mijn favoriete plekje ook nog aan mijn cachelijst kan toevoegen.

Het waait behoorlijk hierboven en we blijven hier niet zo heel lang. De terugtocht gaat snel en voor acht uur zijn we weer beneden. We hebben honger gekregen en besluiten samen naar de Mexicaan te gaan schuin tegenover onze camping. Als eerste nemen we natuurlijk een Margarita en de stemming stijgt steeds meer. Het eten is ook nog eens bijzonder lekker en we hebben een hele gezellige maaltijd samen, zeker na de tweede Margarita…

Om half elf zijn we terug op de camping en een klein beetje teut kruipen we gelijk op bed. Het was een hele leuke dag. Morgen hebben we weer afgesproken en maar zien wat we dan gaan doen. Het weer zal omslaan vannacht, dus daar hangt het ook van af.

.

Di 27/4 Los Angeles – Las Vegas

Deze eerste nacht in Amerika was een vrij onrustige. Bijna elk uur was ik wakker. Het bed lag heerlijk, dus daar lag het niet aan. Om half acht zijn we opgestaan en na het douchen en aankleden zijn we gelijk op pad gegaan. Ontbijten doen we ergens onderweg wel.

We verlaten LA via de I 405 aan de noordkant. Onze Jeep Patriot rijdt goed en zit lekker. Wel vinden we hem een beetje kaal en weinig opbergruimte. Maar eens zien of we hem vanavond wel of niet inleveren.

 

Bij San Fernando zien we een Denny’s langs de Interstate en dus gaan de weg af voor ons eerste stevige Amerikaanse ontbijt met eieren, bacon, sausages. Dat is een beetje een traditie geworden zo’n eerste morgen.

Tegen half 10 vervolgen we onze weg en slaan even later rechtsaf voor een prachtige binnendoor route die ons door een canyon voert via een bochtige en heuvelachtige weg. Via de plaats Green Valley komen we even later vlakbij Lancaster uit. Vanaf hier zijn we vlakbij Antelope Poppy Reserve, ons eerste doel van vandaag. In de verte zien we al velden vol met oranjegekleurde poppies. Even later arriveren we bij de ingang van dit park.

Een eindje verder tegen de heuvel is de parking en het Visitorcenter. We moeten voor dit park 7 dollar entree betalen, normaal kost het 8 dollar maar boven een bepaalde leeftijd krijg je een dollar korting. We krijgen een map mee waar trails op staan en wij kiezen voor de hike een mooie loop die heuvel opwaarts gaat door de prachtige oranje velden met poppies en ander wildflower in diverse kleuren. Het is een mooi gezicht. Er waait een stevig briesje maar dat is wel lekker met die zon erbij. Het lijkt wel of het nu al Koninginnedag is, zoveel oranje! Uiteraard maken we weer heel wat foto’s.

Na anderhalf uur stappen we weer in de auto naar de uitgang van dit Reserve. Hier wacht een nieuwe uitdaging want hier in de buurt moet een cache liggen. De Garmin doet het hier uitstekend en geeft precies de juiste plek aan waar ik direct al de cache zie liggen onder een paar stenen. Mijn eerste cache in Amerika en dat is toch wel even kicken….

Langs de weg die door dit park loopt liggen een stuk of wat traditionals op een rijtje en wij gaan ze allemaal bij langs. Uiteindelijk scoren we er vier en zelfs Jan vindt er een paar en wordt gaandeweg ook enthousiast.

‘

Om één uur houden we het voor gezien want we hebben nog een lange rit voor de boeg naar Las Vegas/ We moeten vóór zes uur bij Alamo zijn om de auto om te ruilen. Volgens TomTom zullen we precies om 6 uur aankomen, maar uiteindelijk winnen we een uur en zijn klokslag vijf uur bij ons hotel Travelodge vlak achter de Strip. We gooien de bagage naar binnen en rijden gelijk door naar Alamo. Het hele carrental station is leeg, geen toerist te bekennen en dus zijn we gelijk aan de beurt. We leveren de Jeep toch maar in en gaan dan naar de verhuurbalie.

Daar volgde uiteraard weer het hele bekende gedoe van Alamo. Verzekeringetje bijverkopen of wilt u misschien Roadassistance of toch liever een upgrade naar een fullsize SUV? Wij zeggen overal nee op. De upgrade wordt ons aangeboden voor 15 dollar p.d. en dat komt neer op meer dan 500 dollar. Vinden we gewoon te duur. Even later zakt hij met de prijs naar 11 dollar, maar ook hier zeggen we nee op.

Eind van het liedje is dat we een contract krijgen die een maand geldig is tot (27 mei) terwijl we een auto gehuurd en betaald hebben tot 22 juni. Het kan niet langer dan een maand wordt ons verteld en we moeten de auto op 27 mei weer inleveren voor een onderhoudsbeurt in LA en krijgen dan een andere mee. Dat kan niet in ons geval meneer want we zijn 27 mei niet in LA, dan moeten we maar bellen wordt ons gezegd. We staan wat te bakkeleien met die vent en uiteindelijk gaan we maar weg. We zien wel hoe we dat over een maand weer oplossen. Op de een of andere manier hebben wij altijd gezeik met Alamo.

In de garage hebben we niet veel keus, maar we nemen uiteindelijk een Ford Escape XLT, een luxe uitvoering met 4WD en satelietradio. Hij is ook nog iets ruimer dan de Jeep die we ingeleverd hebben en uiteindelijk zijn we hier heel tevreden mee.

We rijden naar de Mexicaan voor onze warme maaltijd, The best in Las Vegas, volgens een groot bord op de gevel. Of dat waar is weten we niet, maar het smaakt in elk geval voortreffelijk. Uiteraard neem ik vooraf traditioneel mijn Margarita (frozen) en Jan een pilsje. We worden nu toch ook een beetje moe en we besluiten niet meer de Strip over te gaan maar rijden terug naar het hotel.

Morgen pakken we onze tassen met kampeerspullen en kleding wel uit en zullen we de auto gaan inrichten. Eerst maar weer slapen…..

Wo 28/4 Las Vegas

Midden in de nacht om half twee word ik wakker gebeld door mijn lieve oude schoonvader. Hij was vergeten dat we al in Amerika zaten en tijdsverschil is sowieso een moeilijk begrip voor hem. Ik heb eventjes met hem gekletst en ben toen weer verder gaan slapen. Om vier uur ben ik alweer wakker en om zes uur nog een keer. Duidelijk nog last van de jetlag.

Gelukkig kunnen we rustig aan doen vanmorgen. Jan haalt koffie en donuts bij de receptie en op ons dooie akkertje doen we onze ochtendrituelen, lezen en computeren nog wat en tegen 10 uur verlaten we het hotel op weg om te shoppen.

Als eerste gaan we een 99c store in en kopen allerlei artikelen die we in de komende weken nodig kunnen hebben. Daarna gaan we naar de naastgelegen Walmart Supercenter. Hier kopen we een koelbox, stoeltjes, kussens, handdoeken, opbergdozen en bakjes, zelfs papier en een printer voor het cachen, een simpel HP-tje voor 29 dollar.

In deze Walmart zit een Mac en daar nemen we voor de lunch een thirdpounder met bacon and cheese met een beverage. We scoren nog wat andere spulletjes en met de winkelwagen volgeladen gaan we terug naar de auto.

Eenmaal terug in het hotel gaan we onze bagage eens goed reorganiseren. Alles krijgt min of meer een vaste plek in onze auto want dat is ons huis de komende weken. We hebben een bepaald systeem daarvoor de laatste jaren wat ons goed bevalt en waardoor we geen gesleep hebben met tassen of rotzooi wat overal ligt en je niets weer kunt vinden. We willen zo weinig mogelijk werk in de vakantie.

Als we daarmee klaar zijn stappen we weer in de auto en gaan nu naar de Walmart tegenover Sam’s Town aan de Boulder Hwy. Dat is ook een supercenter en hier kopen we alle levensmiddelen e.d. die we nodig zijn. De koelbox is dus weer gevuld en ook de plastic bakken met deksel zijn gevuld met niet bedervelijk spul, zodat we altijd een paar dagen vooruit kunnen. Jan koopt nog een zonneklep voor zijn bril bij de Walmart en we nemen ieder een salade mee die we in de hotelkamer oppeuzelen. Bekertje joghurt als toetje en daar doen we het mee vandaag,

Het was vandaag mooi zonnig weer maar het waaide als een gek. We vermoeden dat de fonteinen van Bellagio daarom ook niet zullen spuiten vanavond. Als het donker is gaan we toch nog even naar de Strip voor de Las Vegas-sfeer en ik hoop een virtual cache te scoren. Het is bij MGM dat is duidelijk maar eenmaal daar raakt de Garmin van slag en kan de juiste positie niet bepaald worden. We maken toch een paar foto’s in de hoop dat de goede erbij zit om te kunnen loggen.

Het is ook hier op de Strip uitzonderlijk rustig en stil. Zo weinig mensen hier heb ik nog nooit meegemaakt. De sfeer ontbreekt in elk geval. Het stormt een beetje en het is frisjes. We maken nog een paar foto’s en besluiten dan maar weer terug te gaan naar ons hotel.

 

Morgen hebben we een lange rijdag naar Page waar we een week hopen te blijven samen met Rob en Annie……

Do 29/4 Las Vegas – Page

Zelfs op een lange rijdag als deze kun je nog van alles beleven. Maar ik zal bij het begin beginnen….

Vannacht was ik om 4 uur alweer klaarwakker. Ik heb nog een uur naar het plafond staan te staren en ben toen maar opgestaan. Dus zat ik in alle vroegte om 5 uur achter de laptop. En Jan snurkte door tot half acht.

Uiteindelijk vertrekken we om acht uur. De mascotte die we van Ingvild en de kinderen meegekregen hebben vergezeld ons deze reis en staat pontificaal op het dashbord.

Het is mooi zonnig weer als we zoeven over de Interstate 15 naar het noorden. We slaan Valley of Fire deze keer over en even voorbij het park nemen we de volgende exit voor een snelle cache. We draaien een parking op en de Garmin leidt me naar een wildrooster. Net als ik op de knieën ervoor zit, stopt een auto van de Hwy Patrol naast me. Ik schrik me te pletter. De officer vraagt: "Are you lost?" en ik antwoord "No sir, I am caching". Wonder boven wonder schijnt hij dat te begrijpen. Hij knikt tenminste en rijdt weer door.

He, wat een opluchting. Ik vind de cache gemakkelijk en kan met een gerust hart loggen. We vervolgen de Interstate en een paar mijl verderop pakken we weer een exit voor de volgende cache. Hiervoor moesten we een eindje lopen over woestijnlandschap, maar de GPS brengt ons naar de juiste plek. We zien een hoop stenen en dan kan het eigenlijk niet missen.

Dit was tevens de laatste cache voor vandaag. We rijden door naar St. George en een paar mijl verder slaan we rechtsaf richting Zion. We gaan echter niet door dit park maar slaan bij Hurricane af voor de zuidelijke route. De weg loopt omhoog en we stoppen boven bij een viewpoint voor een mooi gezicht op Hurricane in de valley en de bergen op de achtergrond.

Even later rijden we weer Arizona binnen via de 389. Pipe Spring NM rijden we voorbij want dit hebben we al eens eerder bezocht. Bij Fredonia pakken we de US 89 Alt. De weg naar Jacobs Lake gaat flink omhoog maar tegelijkertijd daalt de temperatuur behoorlijk. Het begint zelfs te hagelen en even later zitten we in de sneeuw en de temperatuur loopt terug tot 31 F en dat is onder het vriespunt!

Als we het bos uitkomen gaat de weg weer naar beneden en wordt de temperatuur iets hoger. Er komt ons een vrachtwagen tegemoet en ja hoor…. pats, een steentje tegen de voorruit en wij hebben weer een dikke ster. Gatver… dat hebben wij nou altijd!

We rijden langs de Vermillion Cliffs en stoppen even voor Marble Canyon voor een paar foto’s van de balanced rocks.

De benzinetank is bijna leeg maar de benzine is hier bij de Indianen lekker aan de prijs ($3,21). We gooien er voor $ 20 in en komen daar makkelijk mee in Page. Om half drie zijn we op de Lake Powell Campground en bespreken een tentplek voor 7 dagen.

Nu zetten we voor de eerste keer deze vakantie ons tentje op. Als we bijna klaar zijn komen Rob en Annie de campground op rijden. Het is een hartelijk weerzien en er wordt heel wat bijgepraat natuurlijk. Het is behoorlijk fris buiten en Jan en ik zijn blij dat we gebruik kunnen maken van de gastvrijheid van R&A. We eten bij hen in de camper. Kippepootjes van de bbq met frietjes en sla plus een joghurttoetje na.

‘s Avonds doe ik nog even een wasje en verder zitten we gezellig met z’n vieren in de camper te kletsen en te computeren. Morgen moeten we vroeg op en zien of we een permit kunnen bemachtigen voor de Wave…

Vr 30/4 Page (Lottery-Paria Movieset-The Rimrocks-White Rocks)

Om warm te blijven hebben Jan en ik vannacht met onze joggingpak aan in de tent geslapen. Dat was prima te doen en we hebben het niet koud gehad gelukkig. Wel ben ik nog steeds erg vroeg wakker en uiteindelijk zijn we om 6 uur opgestaan. Een lekkere warme douche genomen, broodjes gesmeerd en om 7 uur zijn we met Rob en Annie vertrokken richting Paria Station voor de Wavelottery. Je moet daar vóór 9 uur (Utah-tijd) aanwezig zijn, in Page is het een uur vroeger omdat dat nog in Arizona ligt.

Precies op tijd arriveren we bij het station en de moed zakt ons al in de schoenen als we de vele auto’s zien staan. Ook binnen staat het vol met mensen. We vullen de formulieren in voor de lottery en klokslag 9 uur wordt met de trekking (het spel met de balletjes) begonnen. Er zijn 32 party’s met in totaal 74 mensen. De kans op een permit is dus wel heel erg klein. Er worden 4 nummertjes getrokken en wij zijn niet bij de gelukkigen. Morgen weer een nieuwe kans.

Het weer is vandaag veel mooier dan gisteren, de zon schijnt volop hoewel het in de wind nog wel frisjes is. Als eerste gaan we naar Paria Movieset. De set zelf is weliswaar afgebrand, maar de omgeving is erg mooi met al die diverse gekleurde lagen in de rotsen. De dirtroad was redelijk goed te berijden met hier en daar wat diepe sporen en afdalingen. We nemen wat foto’s en rijden terug naar de US 89.

Bij milemarker 19 parkeren we onze auto, doen de rugzakken op voor de leuke niet al te lange hike naar de Toadstools. Als eerste kom je bij de overbekende bruine Toadstool. In het gebied daarachter zie je nog meer hoodoos. Na een paar honderd meter naar links (westwaarts) en wat klimwerk kom je terecht in een ander veld met witte hoodoos met bruine hoeden wat ook tot de Rimrocks behoort.

Uiteraard wordt er weer driftig gefotografeerd en soms weet je gewoon niet wat je het eerst of het laatst op de foto moet zetten. Precies twee uur na de start van de hike zijn we weer terug bij de auto. We rijden nog een kleine stukje US 89 terug richting Page en gaan dan weer van de weg af naar het gebied van de White Rocks. We moeten door een hek en via een zandpand komen we uiteindelijk in de Coyotecreek. In de canyonwanden zien we de mooiste barokke rotsformaties, kleuren en hoodoos.

Jan en ik waren hier vorig jaar al geweest en we zijn ook nu weer onder de indruk van al het natuurschoon. We eten in dit gebied ons broodje op voor de lunch en vermaken ons verder met vooral fotograferen.  Na dit prachtige uitstapje houden we het voor gezien voor vandaag en we rijden terug naar Page. We doen wat noodzakelijke boodschappen bij de Walmart en ook moet ik nog een extra snoertje hebben voor de printer die we eergisteren gekocht hebben.

Op de camping gaat Jan de BBQ in elkaar zetten en ik moet de printer installeren. In mijn laptop kan geen cd-rom en van internet pleuren we de software en drivers voor deze printer. Het duurt even maar uiteindelijk werkt alles perfect. Ik hoop er veel plezier van te hebben de komende weken.

We eten weer gezamenlijk met z’n vieren. Vlees op de bbq, groene asperges en aardappeltjes. Een lekkere bak met ijs na. ’s Avonds nog het verslag maken en de foto’s bekijken. Het zijn er veel vandaag. Morgen weer vroeg op voor een nieuwe poging voor een Wavepermit…..

Za 1/5 Page (Balanced Rock – Coalmine Canyon -Blue Canyon)

De mannen vertrekken deze morgen met z’n tweeën om 7 uur richting Pariastation voor de lottery. De vrouwen blijven op de camping voor wat huishoudelijke klusjes. Annie doet de was en ik smeer broodjes voor onderweg. Tegen 9 uur zijn Jan en Rob weer terug met in hun hand triomfantelijk 2 permits voor de Wave. Gelukt! Helaas geen 4 permits maar nu kunnen Rob en Annie toch morgen naar de Wave en daar ging het tenslotte om. Jan en ik waren daar al twee keer en deze permits zijn hen van harte gegund!

Na een bakkie koffie verlaten we om tien uur de campground en rijden we zuidwaarts naar Tuba City. Hier nemen we de AZ 264 en slaan na een paar mijl rechtsaf een dirtroad op. Na nog 2 afslagen via zandpaden komen we bij de parking van Balanced Rock. We dalen de heuvel af en tegen de helling van de volgende heuvel zien we de enorme vulkanische rotskogels liggen. Een heel uniek natuurverschijnsel. Bijnamen als konijnenkeutels en mammoetkeutels rollen over onze lippen. Eén van de kogels balanceert op een soort voetstuk vandaar de naam balanced rock.

Na dit bijzondere uitstapje vervolgen we de AZ 264 tot milemarker 337. Hier slaan we links een zandpad op richting de windmolen. Daarachter bevinden zich picknicktafels aan de rim van Coalmine Canyon. Jan en ik waren hier al drie keer eerder maar het is de moeite waard ook Rob en Annie met deze mooie canyon kennis te laten maken. Rob z’n commentaar "Dit is mooier dan de Grand Canyon" bevestigde dit alleen maar…

Na eerst een heleboel plaatjes te hebben geschoten gaan we lunchen aan een van de picknicktafels. Hierna verlaten we Coalmine Canyon weer en rijden verder het Hopi Reservaat binnen via de AZ 264. Vlak voor de first Mesa slaan we links af een dirtgravel road in en rijden zo’n 20 mijl over deze weg noordwaarts tot we uitkomen bij de Blue Canyon. Boven aan de rand van deze canyon hebben we al een mooi gezicht op de prachtige kleuren van deze canyon. De wanden zijn blauwachtig en tegen de wanden zien we de wit met rode rotsformaties. Rob doopt de canyon gelijk om tot "Dutch" Canyon.

We dalen af de canyon in en rijden eerst zover mogelijk naar achteren voor een eerste stop bij de ronde rode rotsen met de geelachtige tekeningen erop.

Steeds lopen of rijden we een eindje verder voor de volgende ontdekkingstocht door deze prachtige canyon. Je mond valt bij elke formatie weer open van verbazing zo mooi. Annie vraagt ook telkens: "Hoe hebben ze dit zo kunnen maken"….

We verlaten Blue Canyon tegen half vier aan de noordkant. De dirtroad hier is moeilijker te berijden en er zijn ook een aantal zijpaden. Maar uiteindelijk komen we toch weer uit op de US 160. We gaan een klein stukje west en slaan dan rechts af de Indian Road 21 op. TomTom kent deze weg niet terwijl hij wel in de Roadatlas staat. Maar goed met de kaart op schoot vinden we natuurlijk wel de goede route.

Tegen 5 uur zijn we terug op de camping. Annie en ik duiken gelijk de jaccuzzi in. Heerlijk is dat na zo’n dagje stof happen. Lekker opgefrist gaan we om 6 uur weer op pad want we hebben een afspraak met Hans en Truus (Hoog53 op AA). Zij staan met hun camper op de Wahweap bij Lake Powell. Wij hebben deze mensen nog nooit eerder ontmoet maar we worden allerhartelijkst ontvangen en onder het genot van een wijntje en een biertje en een hartige snack zitten we gezellig te kletsen over onze wederzijdse ervaringen in Amerika.

Na de borrel rijden we gezamenlijk naar Page voor het diner. We komen terecht bij Dam Bar & Grill waar we heerlijk hebben zitten te dikkedakken met z’n zessen. Het was een bijzonder geslaagde gezellig avond en een leuke afsluiting van deze fantastische dag.

Morgen kunnen we iets later opstaan want de permits zijn binnen! Annie en Rob gaan naar de Wave en Jan en ik naar Buckskin Gulch. Beide hikes starten op hetzelfde punt bij de Wire Pass Trailhead.

Zo 2/5 Page (Buckskin Gulch – Wave)

Vandaag is het dan zover. Rob en Annie kunnen naar de Wave. Gisteren bij de trekking van de laatste twee lootjes won Jan deze. Van te voren hadden we afgesproken dat in zo’n geval wij de permits aan Rob en Annie zouden geven omdat zij nog nooit naar de Wave zijn geweest en wij al twee keer. Jan en ik gaan dan op aanraden van Hans en Henriëtte naar Buckskin Gulch een fantastische slotcanyon.

We vertrekken om even over negenen van de campground, gooien eerst nog even de tank vol en dan geeft Rob ineens een gil: "de permits"!! Heeft hij eindelijk permits, vergeet ie ze mee te nemen. Gauw de auto gekeerd en ze alsnog opgehaald uit de camper. Dan kunnen op pad.

We gaan eerst nog even langs het Pariastation voor informatie over Buckskin Gulch en met name Edmaiers Secret. BLM had hier nog nooit van gehoord en kon ons dus geen verdere info hierover geven. De ranger zelf was ook nieuwsgierig en ik kreeg haar emailadres met het verzoek eens wat foto’s te sturen van Edmaiers Secret. Volgens BLM geven mensen zelf allerlei namen aan bepaalde gebieden/plekken in de natuur, namen die bij de beheerders zelf niet eens bekend zijn.

We rijden daarna via de House Rock Valley Road naar de Wire Pass trailhead. Om half elf starten we gezamelijk met onze hikes.

Een kwartier lang lopen we gezamelijk op en dan gaan Rob en Annie het pad in naar de Wave en wij lopen verder door de wash. Na een kleine 2 mijl komen we in Buckskin Gulch een fantastisch mooie slotcanyon. Hans en Henriëtte hebben niets teveel gezegd. We kunnen 7 mijl doorlopen totdat je bij het water komt wat in de canyon staat, maar zover lopen wij niet. Twee uur lang lopen we door en bij elke bocht is het weer wow en oh en weer moet er een foto worden gemaakt. Het houdt niet op!

Om half 1 stoppen we voor een broodje met wat drinken en aanvaarden dan de terugweg.

De terugweg gaat aanmerkelijk vlotter dan de heenweg en om kwart over twee zijn we weer terug bij de auto. En nu is het wachten tot Rob en Annie weer terugkomen van de Wave. Anderhalf uur later komen ze redelijk kapot aangemarcheerd. Het was zwaar, maar onvergetelijk en de moeite waard geweest.

We gaan nu direct terug naar de camping waar we allevier de jaccuzzi induiken om onze geteisterde spiertjes even te verwennen. Daar knapt een mens van op!

‘s Avonds grillt Rob een berg shrimps op de bbq. Dat was lekker smullen. Als klap op de vuurpijl namen we nog verse aardbeien met een ordinaire toef slagroom erop. Dat hadden we wel verdiend vandaag!

‘s Avonds zitten we gezamelijk ons verslag met foto’s bij te werken onder het genot van een drankje. Morgen doen we waarschijnlijk rustig aan, maar met ons weet je het maar nooit……

Ma 3/5 Page

Beloofd is beloofd! De laatste dag van deze week houden we een relaxdag. Als we wakker worden schijnt de zon al volop en de korte broek kan gelijk aan. Dat is tenminste andere koek!

Na het ontbijt draai ik drie wasjes door, dan gaan we koffie drinken. Ondertussen komen een Nederlands echtpaar een praatje met ons maken. Zij maken een rondreis door het zuidwesten en zijn begonnen in Texas waar hun dochter woont. We hebben gezellig met elkaar gekletst.

Hierna gaan we met z’n vieren Page in om wat boodschappen te doen. Eerst gaan we naar het Postkantoor voor een voorraad postzegels. Bij de Family Dollar Store kopen we nog wat onzin en daarna gaan we naar de Walmart.

Jan heeft het de hele week al over een nieuwe tent. Hij wil graag een grotere waar je rechtop in kan staan en met iets meer ruimte zodat we eventueel ook binnen kunnen zitten als het te koud is om ‘s avonds buiten te zitten. Ik heb het eerst tegen gehouden maar vandaag ga ik overstag en kopen we een nieuwe tent. Hij is 1.80 m hoog en 3.90 x 3.00 m.

Terug op de camping gaan we eerst samen lunchen buiten in het zonnetje. Annie bakt eieren en we zitten heerlijk relaxed te smikkelen.

Hierna gaan we onze nieuwe tent opzetten. Wat een ruimte en Jan is helemaal blij!

   

De rest van de middag is het zonnebaden geblazen, boekje lezen, drankje erbij, kortom lekker luieren. Ongemerkt verbranden we toch allemaal wat en zitten we hier vanavond met dikke rode koppen.

Voor het avondeten maken we puree met sla en een varkenslapje op de bbq. Na het eten gaan we naar de Starbucks (zit in de Safeway) voor een lekkere Frappucino. Helaas was deze net gesloten en dat was even balen. Hadden we net zo’n zin in!

Morgen hebben we weer een mooie maar vooral bijzondere tocht op het programma staan…..

Door de vulkaanuitbarsting op IJsland is onze vlucht van 20 april geannuleerd en verplaatst naar maandag 26 april. Dat was balen en gaf een hoop onzekerheid en stress.

De hele week ben ik druk bezig geweest om hotelreserveringen te wijzigen en ook de autohuur moest aangepast worden. Het had wat voeten in aarde maar uiteindelijk is dat allemaal gelukt en zonder dat er extra kosten werden berekend.

Men heeft ons zeer coulant geholpen en daar zijn we heel blij mee want zowel de Annulerings- als de Reisverzekering vergoedt helemaal niets in zulke gevallen van overmacht.

Zo 25-4-10

Vandaag brengt Ingvild ons naar Schiphol waar we slapen in het moderne design hotel CitizenM op loopafstand van de vertrekhal van Schiphol.

We zijn er om 17:00 uur. Het hotel ziet er erg gaaf en modern uit. Ook onze kamer is ultra modern ingericht met de douche en de wc midden in de kamer omgeven door ronde glaswanden. Elk moment veranderd het gekleurde licht wat hierop schijnt. Heel apart.

We zitten nog even buiten met z’n drieën voor een drankje en voor mij nog een laatste peuk en dan is het tijd om afscheid te nemen van Ingvild. Het is best lang 8 weken weg en het is even slikken.

Jan en ik gaan nog naar Schiphol Plaza en brengen daar wat tijd door met winkels kijken en we scoren nog een achttal boeken voor op reis. Voor de maagvulling nemen we nog een Vlaamse Friet en dan gaan we terug naar het hotel. We kijken nog een beetje TV maar gaan op tijd slapen.

Ma 26-4-10

We staan niet al te laat op en na het douchen eten we onze zelf meegebrachte broodjes op en verlaten dan het hotel tegen 9 uur. Binnen 10 minuten zijn we bij vertrekhal 3 en gaan eerst maar eens onze koffers afgeven. Het is niet druk bij de incheckbalies en we zijn zo klaar. Carin (Pyca) werkt op Schiphol en ik stuur haar zoals afgesproken een smsje en als we even later door de douane zijn komt ze er al aan en samen drinken we een kop koffie en kletsen even gezellig bij.

Het vliegtuig vertrekt precies op tijd en ook de vlucht gaat voorspoedig. Het toestel is voor bijna de helft leeg en dit verbaasd me toch enigszins. Eenmaal in Washington aangekomen kunnen we direct doorlopen bij Immigrations, ook hier dus totaal niet druk, koffers ophalen en weer afgeven en in totaal zijn we hier precies een half uur mee kwijt. Zo vlot hebben we dit nog niet eerder meegemaakt.

De vlucht naar LA gaat ook voor de wind en even voor zevenen ariveren we op LAX. We stappen in de shuttle naar Alamo en daar kunnen we een intermediate SUV zelf uitzoeken. Jan gaat voor de Jeep Patriot, een 4WD. Nu maar hopen dat we die morgen mogen houden als we in Vegas de auto officieel moeten omruilen.

Even over 8 uur komen we bij ons hotel Crowne Plaza LAX aan. We brengen de bagage naar onze kamer op de 8e verdieping en gaan dan nog een poosje beneden aan de bar zitten. Jan heeft zin aan een pilsje en ik neem een Bailey’s. We zijn eigenlijk helemaal niet moe en voelen ons heerlijk relaxed.

Eenmaal terug op de kamer gaat Jan slapen (zeg maar snurken) en ik werk het verslag nog even bij voordat ik mij ook op één oor leg. Dit was mijn eerste peukloze dag en nu heb ik het moeilijk en zin aan een sigaret. Ik ga maar gauw slapen, heb ik er ook geen last van…

Morgen begint echt de vakantie!!!